Προγραμματικό πλαίσιο για μια «κυβέρνηση της Αριστεράς» - για την αριστερή απάντηση στις εκλογές και μετά απ’ αυτές

Η σημασία των επερχόμενων εκλογών έγκειται στο κατά πόσο από την κάλπη θα προκύψει η δυνατότητα σταθεροποίησης του συστήματος «μνημονιακής» διακυβέρνησης από τα κόμματα του μαύρου μπλοκ, πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ ή αντίθετα θα μπούμε σε μια περίοδο συστημικής αστάθειας με ανοιχτό ορίζοντα για τις εργατικές και λαϊκές διεκδικήσεις, για την αμφισβήτηση και ανατροπή όλου του «μνημονιακού» πλαισίου και των μέτρων που πάρθηκαν και συνεχίζουν να παίρνονται. Από αυτή την διαπίστωση προκύπτουν τα καθήκοντα της αριστεράς και αποκτά νόημα το σύνθημα για «κυβέρνηση της αριστεράς».

Ωστόσο η σημασία αυτής της εκλογικής αναμέτρησης δεν πρέπει να κατανοηθεί ως μια μάχη δίχως αύριο καθώς οι ίδιοι οι όροι της κρίσης σε Ευρώπη και Ελλάδα δεν αφήνουν περιθώριο για την άμεση και οριστική διευθέτηση των αντιθέσεων προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση σε ένα μόνο επεισόδιο, αυτό των επερχόμενων εκλογών.

Το σύνθημα για «κυβέρνηση της αριστεράς» έχει νόημα και περιεχόμενο αφενός από την σαφή στόχευσή του για την συμπαράταξη της αριστεράς (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και αφετέρου από τις προγραμματικές αιχμές που αντιστοιχούν σε μια τέτοια ανατροπή. Ως εκ τούτου καθίσταται απολύτως διακριτός στόχος από κάθε άλλη εκδοχή «αντιμνημονιακής κυβέρνησης».

Γιώργος Σαπουνάς υποψήφιος ΣΥΡΙΖΑ Β' Αθηνών

Από τι ακριβώς θα ξεβρομίσει ο τόπος με ψήφο στη Χρυσή Αυγή;

Μετράμε ήδη ενάμισι εκατομμύριο ανέργους και άλλο μισό εκατομμύριο ανθρώπων  που δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται. Θλιβερή είναι και η εικόνα των κλειστών μαγαζιών στα κέντρα όλων των πόλεων, από την Αθήνα έως την απομακρυσμένη επαρχία. Είναι αφόρητη η πραγματικότητα των χρεών, των απλήρωτων λογαριασμών, των αδιεξόδων, του φόβου και της αίσθησης ανασφάλειας κι ασφυξίας που με λόγια, δύσκολα περιγράφεται. Να γιατί ξεχειλίζει ο  θυμός. Είναι η διάψευση των ελπίδων. Φουντώνει ο ορμή για εκδίκηση ενάντια στην κοροϊδία και το ψέμα. Τμήμα ενός τέτοιου κόσμου του μόχθου, αλλά και της απόγνωσης στρέφεται στη Χρυσή Αυγή θεωρώντας πως έτσι στέλνει ένα μήνυμα στο πολιτικό σύστημα ψηφίζοντας «ακραία» και τιμωρώντας τους «αλήτες προδότες πολιτικούς». Πρέπει όμως να αναδειχθούν  οι αιτίες, να  τσακιστούν  τα προβλήματα στη ρίζα τους. Σ’ αυτό το πεδίο οφείλουμε να κρίνουμε αυστηρά το φασιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής και να δούμε τι απαντήσεις δίνει και σε ποια σχέδια εντάσσεται.

Κώστας Γούσης, Παναγιώτης Μαυροειδής

ΤΟ ΔΝΤ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

Δεν φταίει ο τόπος για τα δεινά μας, αλλά η διακυβέρνηση του – η οποία δυστυχώς έχει διαφθείρει ολόκληρη την Ελληνική κοινωνία, σε σημείο που να ντρέπεται κανείς για τους συμπατριώτες του, να σιχαίνεται στην κυριολεξία την Πολιτική και να θέλει να μεταναστεύσει ξανά, εγκαταλείποντας την πατρίδα του σε όλους αυτούς, οι οποίοι την κατέστρεψαν τα τελευταία τριάντα χρόνια. Ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται «πειραματικά» τη χώρα μας το ΔΝΤ, είναι απίστευτα ευρηματικός – σε σημείο που να προκαλεί δυστυχώς το θαυμασμό μας (όπως επίσης η «χρήση» σοσιαλιστικών καθεστώτων, από τα παιδιά του Σικάγου, κατά τη διάρκεια των «επιθέσεων» τους). Ειδικότερα, φαίνεται ότι χρησιμοποιεί εκείνο το ψυχολογικό «εργαλείο», σύμφωνα με το οποίο όταν ταΐζεις ένα σκυλί με συνεχώς λιγότερη τροφή, αφενός μεν τρέχει διαρκώς από πίσω σου, αφετέρου συνηθίζει να απασχολείται με το πόσο πιο μικρή θα είναι η επόμενη «μερίδα», ξεχνώντας εντελώς την προηγούμενη.

Βασίλης Βιλιάρδος

Τα πλεονεκτήματα της εξόδου από την ευρωζώνη.

Στέργιος Σκαπέρδας, Καθηγητής Οικονομικών, University of California, Irvine

Mε την εξαίρεση της Κατοχής, η Ελλάδα βρίσκεται στη μέση της βαθύτερης ύφεσης που έχει γνωρίσει στην ιστορία της. Χωρίς καμιά ένδειξη πως οι πολιτικές της τρόικας οδηγούν σε ανάκαμψη και χωρίς δυνατότητα ανεξάρτητης εθνικής πολιτικής, όσο παρατείνεται η παραμονή στην Ευρωζώνη τόσο περισσότερο θα υποθηκεύεται το μέλλον της χώρας για δεκαετίες.

Αν και ανεξάρτητοι ειδήμονες θεωρούν την έξοδο από την Ευρωζώνη αυτονόητη, η μυθολογία, η κινδυνολογία και η καταστροφολογία για τη δραχμή στα κυρίαρχα ελληνικά ΜΜΕ έχουν διαμορφώσει ένα εικονικό παράλληλο σύμπαν για πολλούς Έλληνες, όπου η κοινωνική και εθνική καταστροφή είναι «διάσωση» και η διάσωση είναι «καταστροφή».

Σε σχέση με την πραγματική καταστροφή που συντελείται τώρα και η οποία θα συνεχιστεί για το ορατό μέλλον, αν συνεχιστούν οι πολιτικές της τρόικας, η έξοδος από την Ευρωζώνη έχει πολλά πλεονεκτήματα.

ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΣΑΜΑΡΑΣ-ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ

ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ!

Τα πιο πολλά απο αυτά τα έχει διαρρεύσει η Τρόικα είτε επίσημα είτε ανεπίσημα για να τα εμπεδώσει ο κόσμος! Άλλωστε δηλώνουν όπου βρεθούν και όπου σταθούν οτι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν υπογράψει και έχουν δεσμευτεί οτι θα εφαρμόσουν πλήρως το Μνημόνιο 2 αλλά και τα όποια Μεσοπρόθεσμα προκύψουν.

Εκλογικό επίδικο η επιβίωση της χώρας και της κοινωνίας

 

 Νάντια Βαλαβάνη

Συνέντευξη στο “Δρόμο”, 21/4/2012 1. Γιατί αυτές οι εκλογές είναι διαφορετικές από όλες τις προηγούμενες; Στις εκλογικές αναμετρήσεις της προηγούμενης δεκαετίας από μεριάς των λαϊκών δυνάμεων και της Αριστεράς διακυβευόταν κυρίως η ανακοπή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και των συνεπειών της: Με φορέα, πλέον, κυβερνήσεις της Ν.Δ. και σε επιταχυνόμενους - μετά τη σημαντική ώθηση που της είχαν δώσει οι κυβερνήσεις Σημίτη – ρυθμούς αυτή η πολιτική συνέχιζε να παραδίδει τον δημόσιο πλούτο στα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα. Ενώ στις συνθήκες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης από το 2008 με επιθετικές πολιτικές ανάκαμψης των κερδών και κατευθύνοντας τεράστια «πακέτα» στον πιο κερδοφόρο κλάδο της 10ετίας, τις τράπεζες, επιδείνωνε τη ζωή της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζόμενων. Το εκλογικό αποτέλεσμα του 2009 με την άνετη νίκη του ΠΑΣΟΚ χάρη στην εμβληματική προγραμματική υπόσχεση «λεφτά (για κοινωνικές παροχές) υπάρχουν» δε σηματοδοτούσε την καταδίκη από πλατιά λαϊκά στρώματα μόνο του κόμματος που ήταν υπεύθυνο για την παρακμή των τελευταίων πέντε χρόνων, αλλά συνολικότερα της λεγόμενης «σταθεροποιητικής» πολιτικής. Ο τρόπος καταδίκης της, ωστόσο, δε δημιουργούσε διόδους διεξόδου από το δικομματισμό, από το «μίγμα» πελατειακών εξαρτήσεων, καλλιεργούμενων ψευδαισθήσεων και αυταπατών αυτών των ίδιων πλατιών λαϊκών στρωμάτων.

Ο ΣΑΡΚΟΖΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΗΔΗ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Δεν παρουσίασαν καμία έκπληξη τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία. Ο πολιτικά ξεγραμμένος ήδη απερχόμενος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί δεν κατάφερε να σημειώσει ούτε καν μια «νίκη παρηγοριάς» επικρατώντας του σοσιαλιστή αντιπάλου του, έστω μόνο στον πρώτο γύρο, ώστε να μπορεί τουλάχιστον να ισχυρίζεται ότι αυτός ήταν υπέρτερος του Φρανσουά Ολάντ στη διαπροσωπική τους αναμέτρηση, αλλά έχασε στον δεύτερο γύρο επειδή δεν είχε αξιόλογους συμμάχους. Ο Ολάντ προηγήθηκε του Σαρκοζί και στον πρώτο γύρο με μιάμιση εκατοστιαία μονάδα διαφορά – 28,6% έναντι 27,1%.

ΕΠΑΜ: ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΝΕΟ ΕΑΜ ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ «ΒΑΡΚΙΖΑ» ΜΕ ΤΗ ΔΕΞΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Του Γιώργου Κρεασίδη ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ”Πρίν”

Η ανακοίνωση ότι το ΕΠΑΜ και ο Δημήτρης Καζάκης θα συνεργαστούν εκλογικά με τη δεξιά Δημοκρατική Αναγέννηση του Στέλιου Παπαθεμελή, ήταν ίσως για αρκετούς μια έκπληξη. Ταυτόχρονα ήταν όμως για όλους το τέλος της φιλόδοξης προσπάθειας για αντιμνημονιακή πολιτική παρέμβαση με μαζικούς όρους, που θα απευθυνόταν σε όσους νιώθουν προδομένοι από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, πέρα όμως από την Αριστερά και χωρίς τα «εμπόδια» που κουβαλά.

Με μια αριστερόστροφη ανάλυση για την κρίση και το χρέος, αλλά και με απόσταση ασφαλείας από τη σοσιαλιστική προοπτική και τον κομμουνισμό, με μαχητικό λόγο ενάντια σε τρόικα, τράπεζες και πολιτική ολιγαρχία, αλλά χωρίς σαφή αναφορά στο εργατικό κίνημα, ο Δ. Καζάκης και το ΕΠΑΜ προσπάθησαν να κερδίσουν από την κρίση του πολιτικού συστήματος τον κόσμο που δίσταζε να ταυτιστεί με τις δυνάμεις της Αριστεράς, συχνά με δική της ευθύνη.

Αργεντινή: Εθνικοποίηση, κόντρα στην παρακμή

Η απόφαση της προέδρου της Αργεντινής να επαν-εθνικοποιήσει την πετρελαϊκή εταιρεία YZF που ανήκε στην ισπανική πολυεθνική Repsol κατέστη αναγκαία λόγω της εικόνας κατάρρευσης που επικρατούσε τα τελευταία χρόνια από τη στιγμή που η εταιρεία έστελνε τα κέρδη στο εξωτερικό, αρνούμενη να προβεί στις αναγκαίες επενδύσεις. Κι όμως οι ιδιωτικοποιήσεις και η ασύδοτη δράση του πολυεθνικού μονοπωλιακού κεφαλαίου από χώρα σε χώρα, δεν αποτελούν μονόδρομο! Η απόφαση της προέδρου της Αργεντινής, Χριστίνα Κίρχνερ, την προηγούμενη Δευτέρα να εθνικοποιήσει το 51% του ενεργειακού κολοσσού YPF που ανήκει στην ισπανική πολυεθνική Repsol έδειξε ότι ακόμη και σήμερα, παρά την ύπαρξη μιας σειράς διεθνών νόμων και συμφωνιών που θωρακίζουν την δράση των πολυεθνικών, το πολυεθνικό κεφάλαιο μπορεί να εθνικοποιηθεί και οι υπερεθνικές επενδύσεις να γίνουν μπούμερανγκ!

Λεωνίδας Βατικιώτης

Ότι απέμεινε από την εκφυλιστική μετάλλαξη του ΕΠΑΜ θέτει εκ των πραγμάτων εαυτόν εκτός της νομοτελούς προοπτικής του μετώπου.

του Δημήτρη Πατέλη 

Αναδημοσίευση απο το http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=62543

Ότι απέμεινε από την εκφυλιστική μετάλλαξη του ΕΠΑΜ θέτει εκ των πραγμάτων εαυτόν εκτός της νομοτελούς προοπτικής του μετώπου.

Οι δεσμοί που χτίσαμε, είναι παρακαταθήκη για τους νικηφόρους αγώνες που έρχονται.

Τον Ιούλιο του 2011 ιδρύθηκε το ΕΠΑΜ ως καρπός της ανάγκης μετωπικής συγκρότησης του αγώνα του λαού μας, σε συνθήκες πρωτοφανούς κρίσης και κοινωνικού πολέμου. Ενός πολέμου που έχει εξαπολύσει το καθεστώς των πλέον επιθετικών κύκλων του διεθνούς και ντόπιου κεφαλαίου για την αποικιοποίηση του λαού. Ενός πολέμου, που σε αντίθεση με το μέτωπο των επιτιθέμενων, βρίσκει το λαό χωρίς μετωπική οργάνωση, με ηγεσίες και μορφώματα επικίνδυνα αναντίστοιχα των περιστάσεων.

Το πρόβλημα αυτό εκφράζεται και ως «κρίσης ιδεολογικοπολιτικής εκπροσώπησης». Η ραγδαία ενεργοποίηση και ριζοσπαστικοποίηση του λαού δυσκολεύεται ή αδυνατεί να βρει άμεση πολιτική έκφραση στους πολιτικούς φορείς του μεταλλαγμένου φάσματος, ενός φάσματος ιδιαζόντως αγκυλωμένου στον «κοινοβουλευτικό κρετινισμό», στην απολυτοποίηση των κοινοβουλευτικών παιγνίων σε ένα φάσμα αρκετά «εξημερωμένου» ριζοσπαστισμού, σε πρακτικές μακροχρόνιας –έστω και ριζοσπαστικής- διαχείρισης της διαμαρτυρίας εντός του συστήματος.

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΜΑΚΡΥ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ (21/4/2012)

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΣΑΚΛΑΜΠΑΝΗ

Παρακράτος, κρυφές χρηματοδοτήσεις και πολλά άλλα συνθέτουν το παζλ του νεοναζιστικού μορφώματος.

''Και φυσικά είναι σύμπτωση ότι θα παρουσιάσουμε τα ψηφοδέλτιά μας την 21η Απριλίου. Όλες τις εκδηλώσεις μας τις κάνουμε το Σάββατο, έτσι έτυχε και η συγκεκριμένη μέρα έπεσε Σάββατο. Δεν έχω πρόβλημα και δεν θα το κρύψω, συμφωνούμε σε πολλά με την 21η Απριλίου''.(Νίκος Μιχαλολιάκος, στον τηλεοπτικό σταθμό Κόντρα, Πέμπτη 19 Απριλίου 2012)

Τον Γενάρη του 2011 η Χρυσή Αυγή καταλαμβάνει, για πρώτη φορά στην ιστορία της, μία θέση στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου της Αθήνας. Ο «φίρερ» της, όπως τον αποκαλούν οι φίλοι και «συναγωνιστές του», από τις πρώτες μέρες προκαλεί. Σε μία αντιπαράθεσή του σηκώνεται και γεμάτος τιμή και καμάρι χαιρετά ναζιστικά μέσα στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου. Το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής μέχρι και το 2010 παρέμενε στο εκλογικό περιθώριο. Τα αστικά ακροδεξιά κόμματα με τον «στρογγυλεμένο» λόγο ήταν αυτά που έπαιρναν το πλειοψηφικό μέρος των συντηρητικών-εθνικιστικών ψήφων.

ΝΕΟ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΚΡΑ

ΑΜΕΙΛΙΚΤΕΣ ΟΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΤΟΥ 2ΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ. ΕΜΠΑΙΖΟΥΝ ΤΟ ΛΑΟ ΜΕ ΨΕΥΔΟ-ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ Α. ΣΑΜΑΡΑΣ ΚΑΙ Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ!

Απολύσεις από το Δημόσιο και νέες μειώσεις αποδοχών για όλους τους δημοσίους υπαλλήλους-πέραν των ειδικών μισθολογίων- δρομολογούνται αμέσως μετά τις εκλογές, από τον προσεχή Ιούνιο, προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος για τις περικοπές ύψους 11,5 δισ. ευρώ, που προβλέπει η νέα δανειακή σύμβαση!

Παρά τις διαβεβαιώσεις, που δίνονται στην προεκλογική περίοδο, η μισθολογική δαπάνη στο δημόσιο τομέα, με οποιοδήποτε τρόπο πρέπει να μειωθεί κατά 1% του ΑΕΠ ή κατά 2,06 δισ. ευρώ, στη διετία 2013-2014, που σημαίνει ετήσια εξοικονόμηση κατά 1 δισ. ευρώ.

10 χαράτσια έρχονται μετά τις κάλπες

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

του Θ. Παναγόπουλου

Ούτε ένα ούτε δύο, αλλά συνολικά 10 διαφορετικά φορολογικά χαράτσια θα κληθούν να πληρώσουν μετά τις εκλογές περίπου 5,5 εκατομμύρια Έλληνες φορολογούμενοι. Η προεκλογική... “περίοδος χάριτος” παραχωρεί τη θέση της στις έκτακτες εισφορές, στο τέλος επιτηδεύματος, στον φόρο εισοδήματος και έτσι, αντί για την παραδοσιακή μετεκλογική “ευφορία” προηγούμενων εκλογικών αναμετρήσεων, από την 7η Μαΐου ξεκινά η μετεκλογική... “εφορία”.

Τα χαράτσια που θα κληθούν να πληρώσουν από τις επόμενες ημέρες των εκλογών τα ελληνικά νοικοκυριά είναι απόρροια των δύο Μνημονίων που έχει υπογράψει ως τώρα η κυβέρνηση με την τρόικα και αναμένεται να πλήξουν όλα τα εισοδήματα ακόμη και αν πρόκειται για οικογένειες είτε των μισθωτών είτε των συνταξιούχων είτε των αυτοαπασχολούμενων είτε των αγροτών.

Διάλογος: Για ποια Ευρώπη;Κώστας Λαπαβίτσας- Μισέλ Ισόν (β΄)

ΠΗΓΗ: contramee

Μια αριστερή στρατηγική για την Ευρώπη[1]
Απάντηση στον Μισέλ Ισόν

Του Κώστα Λαπαβίτσα*

Κρίση και λιτότητα

Οι ρίζες της αναταραχής στην Ευρώπη βρίσκονται στην παγκόσμια κρίση που άρχισε το 2007. Για να το θέσουμε συνοπτικά, η πτώχευση της Lehman Brothers το Σεπτέμβρη του 2008 δημιούργησε μια τραπεζική κρίση, που οδήγησε σε παγκόσμια ύφεση. Οι Ευρωπαϊκές οικονομίες χτυπήθηκαν από τις εξαγωγές που κατέρρεαν και την σύναψη πιστωτικών συμβάσεων. Το χειρότερο απεφεύχθη μέσω της κρατικής παρέμβασης, εν μέρει με τη στήριξη των τραπεζών, εν μέρει με την διατήρηση της συνολικής ζήτησης . Αλλά η κρατική παρέμβαση οδήγησε στο επόμενο και σοβαρότερο στάδιο της κρίσης, αυτό του δημόσιου χρέους. Και όσο η κρίση του δημοσίου χρέους γίνονταν βαθύτερη, τόσο απειλούσε με την αναθέρμανση της τραπεζικής κρίσης.

Διάλογος: Για ποια Ευρώπη; Μισέλ Ισόν - Κώστας Λαπαβίτσας (α΄)

ΠΗΓΗ: Contramee

Ο Μισέλ Ισόν παίρνει μέρος στο διάλογο για τον τρόπο με τον οποίο η ευρωπαϊκή Αριστερά πρέπει να απαντήσει στην οικονομική κρίση και υποστηρίζει ότι η εγκατάλειψη του ευρώ στην παρούσα συγκυρία δεν αποτελεί ορθή επιλογή για τις χώρες της ευρωζώνης

Του Μισέλ Ισόν*

Οι συνέπειες της παγκόσμιας κρίσης επιδεινώθηκαν λόγω των εξελίξεων στην Ευρώπη. Επί τριάντα χρόνια, ο καπιταλισμός ξεπερνούσε τις αντιφάσεις του μέσω μιας τεράστιας συσσώρευσης ανύπαρκτων δικαιωμάτων επί της παραγόμενης υπεραξίας. Η κρίση απείλησε να τα καταστρέψει και γι’ αυτό οι αστικές κυβερνήσεις αποφάσισαν να τα υπερασπιστούν, ισχυριζόμενες ότι αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να σώσουμε τις τράπεζες. Ανέλαβαν, λοιπόν, τα χρέη των τραπεζών χωρίς να ζητήσουν απολύτως τίποτα σε αντάλλαγμα, ενώ αυτό που θα μπορούσαν να κάνουν ήταν να θέσουν συγκεκριμένους όρους για τη διάσωσή τους. Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να καταργήσουν τα κερδοσκοπικά εργαλεία του χρηματοπιστωτικού τομέα και να κλείσουν τα παραθυράκια των φοροαπαλλαγών. Θα μπορούσαν, επίσης, να είχαν υποχρεώσει τις τράπεζες να αναλάβουν την ευθύνη για ένα μέρος του δημόσιου χρέους που δημιουργήθηκε λόγω της διάσωσής τους.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ VPRC

ΦΟΥΝΤΟ ΝΔ ΚΑΙ ΠΑΣΟΚ! ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΖΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ 151 ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ!

Τα βασικά σημεία της δημοσκόπησης της VPRC για λογαριασμό του Kontra Channel η οποία είναι και η τελευταία που δημοσιοποιείται στη προεκλογική περίοδο.

Αυξητική είναι η τάση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, που καταγράφεται ως τρίτο κόμμα. Οι Οικολόγοι Πράσινοι παρουσιάζουν μικρή άνοδο και φλερτάρουν με την είσοδό τους στη Βουλή.

Το ΛΑΟΣ παλεύει για να διατηρήσει τη θέση στο κοινοβούλιο, ενώ το ποσοστό της Δράσης αυξάνεται και πλέον το κόμμα του Στέφανου Μάνου βρίσκεται πάνω από τη Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη.

Εν τω μεταξύ ως «καταλληλότερη κυβέρνηση συνεργασίας» παρουσιάζεται μία κυβέρνηση Αριστερών κομμάτων, ενώ «καταλληλότερος πρωθυπουργός» είναι για ακόμη μία φορά ο «κανένας».

Ειδικότερα σύμφωνα με την VPRC η εκλογική επιρροή της ΝΔ βρίσκεται στο 23%, ενώ του ΠΑΣΟΚ στο 14%. Ακολουθούν ΣΥΡΙΖΑ με 13,5%, ΚΚΕ με 11,5%, Ανεξάρτητοι Έλληνες με 8,5%, Δημοκρατική Αριστερά με 8%, Χρυσή Αυγή με 6,5% και ΛΑΟΣ και Οικολόγοι Πράσινοι με 3%.

PSI: Στοιχηματίζοντας στην εξαθλίωση ενός λαού

Λεωνίδας Βατικιώτης

Οργή και αγανάκτηση προκάλεσε στην Γερμανία επενδυτικό προϊόν που είχε δημιουργήσει η Deutsche Bank στο οποίο οι επενδυτές πλούτιζαν όσο περισσότεροι από ένα δείγμα 500 ανωνύμων Αμερικανών, οι οποίοι προσφέρονταν να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα εθελοντικά, πέθαιναν πριν την ώρα τους. Νωρίτερα δηλαδή από το προσδόκιμο ζωής. Στην αντίθετη περίπτωση, όταν τα μέρη του «δείγματος» εγκατέλειπαν τον μάταιο τούτο κόσμο αργότερα, τα κέρδη πήγαιναν στην «μάνα», την τράπεζα. Καθαρές δουλειές, χωρίς ψιλά γράμματα. Ωστόσο, η αποκάλυψη των λεπτομερειών του επενδυτικού χαρτοφυλακίου Kompass Life 3, όπως αποκαλούταν το πρόγραμμα, και οι αντιδράσεις που ακολούθησαν οδήγησαν στον πρόωρο τερματισμό του και την αποζημίωση των συμμετεχόντων με το 100% του κεφαλαίου τους. Η δε γερμανική τράπεζα παραδέχτηκε πως «το προϊόν δύσκολα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί συμβατό με τις αξίες μας, ιδίως όσες ισχύουν στον τομέα της προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας».

Εκλογές - τομή στη ζωή όλων

Γιώργου Δελαστίκ

Από το "Έθνος" 21/4/2012

Ζωτικής σημασίας για το βιοτικό επίπεδο εκατομμυρίων Ελλήνων θα είναι το αποτέλεσμα των πρόωρων βουλευτικών εκλογών της μεθεπόμενης Κυριακής. Ο κυρίαρχος λαός καλείται να αποφασίσει αν επιθυμεί τη συνέχιση της εφαρμοζόμενης πολιτικής του μνημονίου, που τον εξοντώνει οικονομικά, ή αν τάσσεται υπέρ της ανατροπής της. Το τίμημα θα είναι βαρύτατο σε οποιαδήποτε επιλογή. Το δικαίωμα της επιλογής όμως ανήκει αποκλειστικά και κυρίαρχα στον ελληνικό λαό, ο οποίος άλλωστε θα υποστεί τις συνέπειες της απόφασής του. Το σημαντικότερο πάντως είναι ότι τώρα το εκλογικό σώμα δεν δικαιούται να επικαλεστεί οιαδήποτε δικαιολογία άγνοιας. Τα κόμματα έχουν χωριστεί καθαρά σε μνημονιακά (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, Ντόρα) και αντιμνημονιακά (όλα τα υπόλοιπα).

ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Αφότου ενέσκηψε η κρίση, υπήρξε μια εκδοτική έκρηξη στο πολιτικό και οικονομικό βιβλίο. Πολλά από τα βιβλία αλλά και τα άρθρα που κυκλοφόρησαν, επιχείρησαν να δώσουν ερμηνεία στην καπιταλιστική κρίση. Παράλληλα, όμως, με τις κλασικές ή λιγότερο κλασικές ερμηνείες, προέκυψαν δεκάδες ερωτήματα που σχετίζονταν με «τεχνικά» ζητήματα. Τα δελτία ειδήσεων πλημμύρισαν με όρους που ο κόσμος για πρώτη φορά άκουγε ή σε κάθε περίπτωση δεν ήξερε το περιεχόμενό τους.
Σήμερα η ανάγκη για αποσαφήνιση τέτοιων όρων είναι επείγουσα, αφού στο βαθμό που κατανοούμε το τι σημαίνουν, καταλαβαίνουμε και τη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος, το μηχανισμό της κρίσης, τον τρόπο κάρπωσης της υπεραξίας κ.ά.
Κάνουμε, λοιπόν, μια πρώτη προσπάθεια να προσεγγίσουμε κάποια από αυτά τα «τεχνικά» ζητήματα, συζητώντας με τον Σταύρο Μαυρουδέα, καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Του υποβάλαμε ορισμένες ερωτήσεις τις οποίες και παρουσιάζουμε (σε δυο συνέχειες) μαζί με τις απαντήσεις που δόθηκαν.

Το μεγάλο μας τσίρκο

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ INPRECOR 18 4 2012

Ο Χριστός σταυρώθηκε και αναστήθηκε γι’ ακόμα μια χρονιά και κάπως έτσι μπήκαμε και τυπικά στην προεκλογική περίοδο. Μετά από πολλά μπρος-πίσω, τη Μεγάλη Τετάρτη -ημέρα του μυστικού δείπνου κατά τας γραφάς- ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την ολοκλήρωση του θεάρεστου και εθνοσωτήριου έργου της κυβέρνησής του και γνωστοποίησε ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν στις 6 Μαΐου.

Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες, ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες

Ο Λουκάς Παπαδήμος δεν παρέλειψε ως εθναπόστολος να μας προτρέψει να ψηφίσουμε τα κόμματα που στήριξαν την κυβέρνησή του και κυρίως το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. «Είμαι σίγουρος ότι ως κοινωνία -είπε μεταξύ άλλων- θα επενδύσουμε στη δημιουργία και όχι στην αποδόμηση. Αυτό σημαίνει να επιλέξουμε το δρόμο που διασφαλίζει τη θέση της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ευρώ. Το δρόμο της δημοσιονομικής εξυγίανσης και των διαρθρωτικών αλλαγών». Και κάπως έτσι οι πολυπόθητες για πολλούς εκλογές, που πέρασαν από 40 κύματα, τουλάχιστον προκηρύχτηκαν.

Guardian: Η γερμανική υποκρισία για τις αμυντικές δαπάνες

20/04/2012

Το ρόλο που έχουν παίξει οι αγορές οπλικών συστημάτων από τη Γερμανία και τη Γαλλία, στη συσσώρευση... του ελληνικού δημόσιου χρέους, εξετάζει η εφημερίδα Guardian, μεταφέροντας εκτιμήσεις Ελλήνων πολιτικών και ειδικών που μιλούν για «υποκριτική στάση» από το Βερολίνο και το Παρίσι.

«Η πραγματικότητα στον τομέα πώλησης όπλων στην Ελλάδα δεν κολακεύει τη Γερμανία» σχολιάζει η εφημερίδα, παραθέτοντας στοιχεία που δίνει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Παπαδημούλης.

Σύμφωνα με αυτά, σχεδόν το 15% των εξαγωγών οπλικών συστημάτων της Γερμανίας καταλήγει στην Ελλάδα, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τις γαλλικές εξαγωγές όπλων βρίσκεται στο 10%. Ο κ. Παπαδημούλης σημειώνει ότι «ακόμα και μετά το ξέσπασμα της κρίσης, Γερμανία και Γαλλία προσπάθησαν να πουλήσουν ακριβά οπλικά συστήματα στην Ελλάδα, η οποία δαπανά για την άμυνα διπλάσια από κάθε άλλη χώρα-μέλος της ΕΕ».

Η εφημερίδα αναφέρεται στη συμφωνία για τα γερμανικά υποβρύχια και στην αφιέρωση του 4% του ελληνικού ΑΕΠ για την άμυνα έναντι μέσου όρου 2% στην ευρωζώνη. «Αιτία για αυτό είναι η θεωρούμενη απειλή που συνιστά η Τουρκία για την ασφάλεια της χώρας» επισημαίνεται.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 6ης ΜΑΗ

ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ, ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ

ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗ

Ερ.: Έχετε πει επανειλημμένα ότι αυτές οι εκλογές της 6ης Μαϊου είναι εκλογές στρατηγικού προσανατολισμού. Τι ακριβώς εννοείτε;

Π.Λ.: Οι εκλογές αυτές είναι προφανές ότι δεν είναι συνηθισμένες. Αντίθετα, θα έλεγα ότι μπορούν να επηρεάσουν σοβαρά είτε σε μια κατεύθυνση χειραφέτησης και προοδευτικής ανατροπής είτε σε ένα δρόμο νέας βαρβαρότητας και καταστροφής το μέλλον της χώρας για δεκαετίες.

Ίσως από την άποψη της στρατηγικής σημασίας τους και μόνο αυτής, μοιάζουν με τις εκλογές του Μάρτη του 1946.

Το πραγματικό (και κρίσιμο) διακύβευμα των εκλογών

Αναδημοσίευση από seisaxthiablog

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Οι επικείμενες εκλογές δεν είναι απλά οι πιο κρίσιμες στην μεταπολίτευση, αλλά, θα μπορούσε βάσιμα να υποστηριχθεί, και για όλη τη μεταπολεμική Ιστορία της Χώρας. Ο βαθμός όμως κρισιμότητας των εκλογών είναι απόλυτη συνάρτηση του ποιο θεωρούμε ότι είναι το διακύβευμά τους. Και αυτό, κάθε άλλο παρά σαφές είναι, εφόσον άλλο σχεδόν είναι το διακύβευμα αυτό για κάθε εκλογική παράταξη—αν περιοριστούμε μόνο σε αυτές αρχικά και δεν αναφερθούμε και στις παρατάξεις που δεν μετέχουν στις εκλογές και συνιστούν αποχή.

Κ. ΛΑΠΑΒΙΤΣΑΣ: «ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΟΣ»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ Θ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟ*

Παρατίθεται στη συνέχεια η συνέντευξη του Κ. Λαπαβίτσα στον δημοσιογράφο Γ. Κεσσόπουλο, για λογαριασμό του site www.thinkfree.gr:

Ο Κώστας Λαπαβίτσας είναι από τους πρωτεργάτες της αμφισβήτησης της μνημονιακής πολιτικής. Καθηγητής οικονομικών στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, είναι ο άνθρωπος που διατύπωσε την πρόταση το Λογιστικό Έλεγχο του δημόσιου χρέους το καλοκαίρι του 2010, λίγες μόλις εβδομάδες μετά την... ψήφιση του πρώτου Μνημονίου. Τo φθινόπωρο του 2010 οργανώθηκε και η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου επί του ελληνικού δημόσιου χρέους (www.elegr.gr) αποκτώντας μεγαλύτερη ώθηση με αφορμή σχετική πρόταση για τη συγκρότησή Ε.Λ.Ε από την ανεξάρτητη βουλευτή Σοφία Σακοράφα στο βήμα της Βουλής, κατά τη συζήτηση για τον κρατικό προϋπολογισμό, το Δεκέμβρη του 2010. Έκτοτε έχει αγκαλιάσει και έχει στηριχθεί από ένα πολύ ευρύτερο κοινό που μάχεται ενάντια στο Μνημόνιο και τις εξοντωτικές πολιτικές λιτότητας που επιβάλλουν κυβέρνηση – ΔΝΤ – ΕΕ.

Συναντηθήκαμε με τον Κ. Λαπαβίτσα τη Μεγάλη Τετάρτη, λίγες ώρες πριν την ανακοίνωση της ημερομηνίας των εθνικών εκλογών από τον Λ. Παπαδήμο. Διαβάστε τι μας είπε για τις εθνικές εκλογές, για την ένταση της κοινωνικής αντίδρασης και την έλλειψη επαρκούς πολιτικής αντιστοίχισης, για τα μνημόνια, για το λογιστικό έλεγχο και την ανάγκη ηγεσίας για την Ελλάδα, για τη σημασία του κατακερματισμού των κομμάτων, για την ΕΛΕ και την σαλονικιώτικη πρωτοβουλία «Χωρίς χρέος, χωρίς ευρώ».

Μυστικά και ψέματα των καθεστωτικών οικονομολόγων

Του Ηλία Ιωακείμογλου

Ο Τόμσεν και τα «άλλα παιδιά» της Τρόικας (όπως τους αποκαλεί η κ. Τρέμη όταν χάνει τον έλεγχο) δεν χάνουν ευκαιρία να τονίζουν ότι οι μισθοί στην Ελλάδα είναι υψηλοί συγκρινόμενοι με την παραγωγικότητα της εργασίας και συνεπώς, πρέπει να δοθεί έμφαση στις μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, για να γίνει πιο ευέλικτη. Περιμένουν, λένε, ότι έτσι θα μειωθούν οι τιμές, θα αυξηθούν οι εξαγωγές, άρα η παραγωγή και η απασχόληση. Δεν αποκλείουν, βεβαίως, και τις νομοθετικές παρεμβάσεις, προκειμένου να μειώσουν απευθείας τους ονομαστικούς μισθούς.

Τα οικονομικά του Τόμσεν συνοψίζονται στα φτωχά ιδεολογήματα που οι μεγαλο-δημοσιογράφοι των καναλιών χρησιμοποιούν ως πρώτη ύλη για την παραγωγή τρομοκρατικών σεναρίων. Θα ήταν, όμως, άδικο να έχουμε μεγαλύτερες απαιτήσεις από τον Τόμσεν που είναι ένας απλός εκτελεστής. Πίσω όμως από τον εκτελεστή βρίσκεται ο γκουρού, ο επικεφαλής των οικονομολόγων του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ.

John Holloway: Ναι, έχετε δίκιο, είμαστε τεμπέληδες και θα παλέψουμε για το δικαίωμά μας στην τεμπελιά

REBEL  8/4/2012  www.rebelnet.gr

Για μένα είναι πραγματικά ευχάριστο αλλά και λίγο τρομακτικό να βρίσκομαι εδώ μαζί σας, επειδή στην πραγματικότητα είναι η πρώτη φορά που μιλάω στην καρδιά της σατανικής αυτοκρατορίας. Θέλω επίσης να ευχαριστήσω θερμά τους φρουρούς της πύλης στο αεροδρόμιο χτες που με άφησαν να μπω και να σας επισκεφθώ σ’ αυτή τη γη της «ελευθερίας», που μου επέτρεψαν να έρθω να σας δω στη φυλακή σας. Ίσως με άφησαν να περάσω επειδή δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει μια ανταρσία στη φυλακή, μια εξέγερση στην καρδιά της αυτοκρατορίας.

Τι εστί Τράπεζα σήμερον

aformi | 15 Απριλίου 2012 | 1 σχόλιο

Tου Γιάννη Βαρουφάκη

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν ιδιωτικές τράπεζες που λειτουργούσαν ως κανονικές επιχειρήσεις. Που έπαιρναν δηλαδή ρίσκο και είτε, εφόσον τους «έβγαινε», κέρδιζαν είτε, όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν «κατ’ ευχήν», διακινδύνευαν την ύπαρξή τους. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι.

Τέτοιες τράπεζες σήμερα δεν υπάρχουν. Σήμερα οι «ιδιωτικές» τράπεζες, παγκοσμίως, αποτελούν έναν παραπλανητικό ευφημισμό. Ιδίως μετά το Κραχ του 2008, οι τράπεζες λειτουργούν ως μορφώματα που συνδυάζουν τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, αποτελώντας έτσι βαρίδια που τραβάνε τις κοινωνίες και τις αγορές μαζί τους στον πυθμένα ενός ωκεανού ζημιών και χρέους.

Αυτές τις μέρες, που μια υπό προθεσμία (και υπό αμφιλεγόμενη νομιμοποίηση) κυβέρνηση «διαπραγματεύεται» την λεγόμενη επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, καλό είναι να θυμηθούμε τι εστί τράπεζα την σήμερον. Για να το θυμηθούμε όμως αυτό, χρειαζόμαστε μια αναδρομή στο ιστορικό του πώς φτάσαμε εδώ που είμαστε.

«Το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα και η συνεχιζόμενη επικαιρότητα της θεωρίας του ιμπεριαλισμού»

του Σταύρου Δ. Μαυρουδέα

Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Τμήμα Οικονομικών

Ι. Ιμπεριαλισμός και «παγκοσμιοποίηση»

Η εισβολή στο Ιράκ έφερε, με τον πιο τραγικό τρόπο, ξανά στο προσκήνιο το ζήτημα του ιμπεριαλισμού. Προηγουμένως, το ζήτημα αυτό είχε – από πολλές πλευρές και ιδιαίτερα τους ορθόδοξους αλλά και ριζοσπάστες οπαδούς της θεωρίας της παγκοσμιοποίησης – επιχειρηθεί να εξοβελισθεί ως ξεπερασμένο από την ιστορική εξέλιξη. Αξίζει κανείς να θυμηθεί το κλίμα των σχετικών συζητήσεων στην περίοδο της διάλυσης και του πολέμου στην Γιουγκοσλαβία. Τότε, από πολλές πλευρές όλου του πολιτικού και του θεωρητικού φάσματος, είχε υποστηριχθεί ότι η γιουγκοσλαβική κρίση ήταν αποτέλεσμα εσωτερικών αντιθέσεων και ιδιαίτερα της περίπου αυτοφυούς ανάδυσης τοπικών εθνικισμών και δεν έπαιζαν κανένα ρόλο ξένες μεγάλες δυνάμεις. Στις πιο φαιδρές εκδοχές μάλιστα αυτής της προσέγγισης περίπου υποστηριζόταν ότι οι ξένες δυνάμεις ενεπλάκησαν ακουσίως[1]. Είναι σαφές ότι η αμερικανική εισβολή στο Ιράκ έπληξε σοβαρά όλες αυτές τις αντιλήψεις με τον ρητό αλλά και ταυτόχρονα ειρωνικό τρόπο που σοβαρά ιστορικά γεγονότα απαξιώνουν περίπου εν ριπή οφθαλμού μέχρι πρότινος κραταιές θεωρίες.

ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΙ, ΑΜΥΝΤΙΚΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΚΑΙ ΧΡΕΟΣ

Η Ελλάδα την περίοδο 1974 - 2011 σταθερά ανάμεσα στους 10 μεγαλύτερους εισαγωγείς όπλων

Από τον "Ριζοσπάστη"  13/4/2012

Το μέγεθος της εμπλοκής της Ελλάδας στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και τις οδυνηρές συνέπειες, που έχει για το λαό, αποκαλύπτουν τα στοιχεία σχετικά με τις δαπάνες των κυβερνήσεων για εισαγωγές όπλων και οπλικών συστημάτων, την περίοδο 1974 - 2011. Πρόκειται, κατά κανόνα, για πολεμικό υλικό που δεν υπηρετεί τις αμυντικές ανάγκες της χώρας, αλλά υπαγορεύεται από τους επιθετικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ. Εκτός όλων των άλλων, οι υπέρογκες εξοπλιστικές δαπάνες συνέβαλαν και στη διαμόρφωση του κρατικού χρέους, το οποίο, σε συνθήκες βαθιάς καπιταλιστική κρίσης, χρησιμοποιείται σαν όχημα για την επιβολή βάρβαρων περικοπών και μέτρων σε βάρος του λαού.

Κι όμως, έχουμε τους λιγότερους δημόσιους υπαλλήλους!

Διονύσης Ελευθεράτος

Τα στοιχεία του Δ. Ρέππα, οι διεθνείς έρευνες και όσα δεν (θέλουν να) ξέρουν οι .. λάτρεις στερεοτύπων!

(Από το www.iefimerida.gr, 13/4/2012)

Πόσο «υπερτροφικός» και «πνιγμένος» από ... στρατιές πλεονάζοντος προσωπικού είναι τελικά ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα; Ας επανεξετάσουμε τα πράγματα, υπό το φως (και) των στοιχείων που ανακοίνωσε προσφάτως ο Δημήτρης Ρέππας.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης, σήμερα απασχολούνται στο Δημόσιο 712.000 υπάλληλοι, εκ των οποίων οι μόνιμοι είναι 636.000. Ο συνολικός αριθμός τους έχει μειωθεί κατά 50.000 την τελευταία διετία.

Η περίφημη απογραφή του 2010, εκείνη που υποτίθεται ότι θα φανέρωνε τουλάχιστον ένα εκατομμύριο δημοσίους υπαλλήλους (ή οποιοδήποτε μεγαλύτερο νούμερο «τραβούσε» η ... ψυχή και η διάθεση αυτοσχεδιασμού καθενός), δεν κατάφερε να καταγράψει περισσότερα από 768.009 άτομα- συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών και των σωμάτων ασφαλείας.

“Τώρα τι γίνεται”: το ακαταμάχητο επιχείρημα του στρατοπεδικού ανθρωπισμού

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Η αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα και η συζήτηση για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών δεν συμπίπτουν απλά χρονικά, ως «σημεία των καιρών» της κρίσης. Είναι ταυτόχρονα σύμβολα της άφιξης στο «σημείο μηδέν» της πολιτικής – στο σημείο, δηλαδή, όπου αυτό που διακυβεύεται στην πολιτική ζωή είναι η ζωή και ο θάνατος.

Δεν υπάρχει, φυσικά, εξουσία που να λέει ρητά «εσείς θα ζήσετε και εσείς θα πεθάνετε». Την ίδια στιγμή, όμως, όπως επισημαίνουν και τα δύο αυτά «σημεία», είναι η σύγχρονη εξουσία αυτή που αποφασίζει εκ των πραγμάτων τη διάκριση ανάμεσα στο βίο, στην ποιοτικά αναβαθμισμένη δηλαδή ζωή, και στη γυμνή ζωή• τη ζωή που απαγορεύεται βεβαίως να αφαιρέσει κανείς («διότι το δικαίωμα στη ζωή είναι ιερό»…), την ίδια όμως ζωή που είναι απογυμνωμένη απ’ οτιδήποτε θα την καθιστούσε αξιοβίωτη – κατά συνέπεια, η περαιτέρω υποβάθμιση ή ακόμα και η αφαίρεσή της δεν δημιουργούν σοβαρό πρόβλημα.

Στις καπιταλιστικές κοινωνίες, το μονοπώλιο της απόφασης για το ποια είναι η αξιοβίωτη ζωή ανήκει «πρακτικά» στο κράτος, ως εγγυητή του δικαιώματος στα δικαιώματα - εκτός από τις περιπτώσεις αυτοκτονίας, τις περιπτώσεις δηλαδή που κάποιος αποφασίζει να δώσει τέλος σε μια ζωή που δεν μπορεί  να είναι πλέον βιώσιμη. Από τη σκοπιά δε της συζήτησης για τα στρατόπεδα κράτησης μεταναστών, το πώς έχει ασκηθεί αυτό το μονοπώλιο το δείχνουν μια σειρά από περιστατικά, όπου και πριν ακόμα την κρίση το κράτος λειτούργησε σαν κοινή ακροδεξιά οργάνωση: ναρκοπέδια στον Έβρο, ξύλο μέχρι θανάτου στην Ηγουμενίτσα ή σε αστυνομικά τμήματα της πρωτεύουσας, εμπρησμός καταυλισμού προσφύγων στην Πάτρα κ.ο.κ. Το δείχνει επίσης η κρατική ανοχή στη ρατσιστική βία, που μετρά αισίως πάνω από μια εικοσαετία, σήμερα δε, φαίνεται ότι θα «ανταμειφθεί» διά της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης των νεοναζί.

Όμως, η δημιουργία στρατοπέδων κράτησης, με την ισχυρή μάλιστα παρότρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι ένα ποιοτικό άλμα σε σχέση με τα προαναφερθέντα• ένα άλμα που μας υποχρεώνει να σταθούμε σ’ αυτόν τον ευρωπαϊκό στρατοπεδικό ανθρωπισμό, στο σημείο δηλαδή όπου το ελληνικό κράτος, ακολουθώντας τα ευρωπαϊκά, αποφασίζει ποιες ζωές αξίζει να βιωθούν και ποιες όχι.

Η ηθική της Αριστεράς δεν είναι ανταλλάξιμη!

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Από παιδί είχα ένα μεγάλο σεβασμό για τους αριστερούς χωρίς να έχω μεγαλώσει σε αριστερή οικογένεια. Η μάνα μου κι ο πατέρας μου, για πολλά χρόνια, έδιναν αγώνα επιβίωσης στην Αθήνα, μόνοι τους, αβοήθητοι, με δυο μικρά παιδιά, από ένα υπόγειο στην πλατεία Καλλιγά, στα Πατήσια. Πρόσφυγες από την Πόλη δεν είχαν την πολυτέλεια να ασχοληθούν με την πολιτική όχι μόνο γιατί δεν γνώριζαν πρόσωπα και πράγματα, αλλά και γιατί η πιεστική προτεραιότητά τους ήταν να βρουν τον τρόπο, σε ένα όχι ιδιαίτερα ευνοϊκό περιβάλλον, να μας ταΐσουν, να μας ντύσουν και να μας μορφώσουν. Αγαπούσαν κάθε έναν και κάθε τι που προερχόταν από την Ελλάδα, είχαν πονέσει με την «τύχη» των Κυπρίων αγωνιστών που πολεμούσαν τους Άγγλους και έγραφαν καλλιγραφικά τα ελληνικά γράμματα.

Ο Χριστούλιας, οι ελεεινοί και οι τρισάθλιοι

Διονύση Ελευθεράτου

Οι εγχώριες, σύγχρονες Μαρίες Αντουανέτες θα άφηναν άναυδη την ... παλιά

(Από το «Πριν», 8/4/2012)

Η Μαρία Αντουανέτα εξασφάλισε αιώνια θέση στις μαύρες σελίδες της Ιστορίας, χάρη στη φημολογούμενη προτροπή της προς τους φτωχούς να τρωνε παντεσπάνι, εάν δεν διαθέτουν ψωμί. Οι εγχώριες, σύγχρονες Μαρίες Αντουανέτες θα άφηναν άναυδη την ... παλιά: Ένας άνθρωπος εξέπεμψε με την αυτοκτονία του μήνυμα οργής για την Ελλάδα της ανέχειας, της ανεργίας, της «νόμιμης» κλοπής προϊόντων μόχθου κι αυτοί τι έκαναν; Πάσχισαν να «ταΐσουν» την κοινωνία με ... δίκες προθέσεων που «εγκαλούν» τον αυτόχειρα, καθώς και με «εικασίες» για το πώς θα εξηγούσε (!) ο ίδιος την αύξηση των φαρμακευτικών δαπανών!

Το μόνο που έλειπε για να συμπληρωθεί η εμετική τακτική του Πάνου Μπεγλίτη και του Πάρι Κουκουλόπουλου ήταν να αποσταλούν στον άλλο κόσμο κλητήρες, ώστε να επιστρέψει εδώ ο Χριστούλιας, για λίγο. Να απαντήσει στις απορίες του Μπεγλίτη περί του αν είχε χρήματα που «τα έφαγε». Να εκτονώσει τις ανακριτικές διαθέσεις του Κουκουλόπουλου.

Χαράτσια, δάνεια και χρεοκοπίες. Η λύση PSI και η εναλλακτική στρατηγική της Αριστεράς

Γιάννη Τόλιου

Στη διαδρομή του νεοελληνικού κράτους, υπήρξαν ως τώρα τέσσερις χρεοκοπίες, ενώ την πέμπτη βιώνουμε σήμερα με το λεγόμενο PSI. Η πρώτη ήταν στα χρόνια της Επανάστασης του ‘21 (1827), η δεύτερη επί Όθωνα (1843), η τρίτη επί Τρικούπη (1893), η τέταρτη επί Βενιζέλου (1932) και η πέμπτη σήμερα (2012) επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ με πρωθυπουργό το Παπαδήμο. Για τις τέσσερις πρώτες έχουν γραφεί αρκετές μελέτες και μονογραφίες (Άγ.Αγγελόπουλου, Αν.Ανδρεάδη, Παν.Δερτιλή, Ν.Μπελογιάννη, κά), ενώ για την τελευταία συσσωρεύεται πολύτιμο υλικό.

Ιστορικά διδάγματα από τις χρεοκοπίες

Δεν είναι ο χώρος για εκτεταμένες αναλύσεις των αιτίων και ιδιαίτερων χαρακτηριστικών των χρεοκοπιών του ελληνικού κράτους. Ωστόσο θα άξιζε να συνοψίσουμε τα ιστορικά διδάγματα, ως χρήσιμος μπούσουλας στις σημερινές συνθήκες. Ειδικότερα μια από τις βασικές αιτίες ήταν η κακοδιαχείριση του δημόσιου χρήματος από τους «εκάστοτε κυβερνώντες» και τις διαπλεκώμενες ομάδες των «κυρίαρχων συμφερόντων». Δεύτερον, οι δυσμενείς (τοκογλυφικοί) όροι δανεισμού και οι πολύμορφες εξαρτήσεις από ξένους δανειστές. Τρίτον, η ξενοδουλεία, υποταγή και ξεπούλημα εθνικών και λαϊκών συμφερόντων από την άρχουσα τάξη και την κυβερνώσα ελίτ, με στόχο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Τέταρτον, η αδούλωτη στάση του ελληνικού λαού στις πολιτικές διαχείρισης της χρεοκοπίας, οι οποίες ωστόσο δεν οδήγησαν πάντα σε ριζοσπαστικές ανατροπές (με εξαίρεση την εξέγερση του 1843) αλλά σε «μεσοβέζικες» λύσεις που δεν άλλαξαν την «καθεστηκυία τάξη» πραγμάτων και τα κυρίαρχα συμφέροντα αυτών που τις γέννησαν.! Το τελευταίο ας το κρατήσουμε, γιατί αφορά άμεσα το σήμερα και αύριο της χώρας.

Καταστροφικές οι συνέπειες του δημοσιονομικού συμφώνου

Λεωνίδα Βατικιώτη

Δημοσιεύτηκε στα "Επίκαιρα" 5/4/2012, με τίτλο "Η Ευρώπη υπό ...ελλειμματική γερμανική κατοχή"

Η Άνγκελα Μέρκελ συναντά εμπόδια στην εφαρμογή του Δημοσιονομικού Συμφώνου

Το πιο εύκολο για την Μέρκελ στην διαδικασία επιβολής του Δημοσιονομικού Συμφώνου ήταν να αποσπάσει την αποδοχή των ευρωπαίων ηγετών, έστω των 25 από τους 27. Έκτοτε όλα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο για το Τέταρτο Ράιχ καθώς οι πολιτικές αντιδράσεις πληθαίνουν και τα οικονομικά μηνύματα που υποδεικνύουν τις καταστροφικές συνέπειες από την εφαρμογή του Δημοσιονομικού Συμφώνου γίνονται όλο και πιο ανησυχητικά.

«Η έξοδος από την ευρωζώνη (μαζί με τη στάση πληρωμών, την εθνικοποίηση των τραπεζών και την αναδιανομή του πλούτου) αποτελεί κόκκινη γραμμή για μια μαχόμενη αριστερή απάντηση στην κρίση όχι γιατί μας παρασύρουν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και τα αστικά συγκροτήματα, αλλά γιατί μας επιβάλλεται από την ίδια την πραγματικότητα»

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Oι κυρίαρχες δυνάμεις του δικομματισμού και οι τροϊκανοί επικυρίαρχοι σύρθηκαν σε εκλογές με το φόβο του τερματοφύλακα πριν από τα πέναλτι. Αντιλαμβάνονται ότι η προσωρινή άπνοια του λαϊκού κινήματος είναι μόνο η σιωπή πριν από την επόμενη θύελλα. Τα λαϊκά στρώματα υπολογίζουν, όχι αβάσιμα, ότι σ’ αυτές τις εκλογές η ψήφος μπορεί να γίνει φονική σαν σφαίρα, κάτι που συμβαίνει μια φορά στα πενήντα χρόνια σε συνθήκες κοινοβουλευτισμού.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ

Παγκόσμιος Μινώταυρος

Γιάνης Βαρουφάκης

Εκδότης: Λιβάνης- Νέα Σύνορα

Σελίδες:  470

Ημ. Έκδοσης: 06/02/2012

Περιγραφή:

"Το βιβλίο αυτό είναι μια από εκείνες τις πολύ σπάνιες εκδόσεις για την οποία μπορεί κανείς να πει ότι είναι επείγουσα, έγκαιρη και απολύτως απαραίτητη".

Terry Eagleton

Τι έφταιξε τελικά; Η απληστία; Οι πολιτικοί; Οι τράπεζες; Εμείς οι ίδιοι; Πολλά έφταιξαν και δύσκολα κάποιος μπορεί να πείσει ότι δεν προσέθεσε κι εκείνος το λιθαράκι του στο οικοδόμημα της Κρίσης. Όμως όλα αυτά είναι υποσημειώσεις σε ένα μεγαλοπρεπέστερο, σχεδόν μυθολογικό, δράμα. Ένα οικουμενικό έπος οι ρίζες του οποίου ξεκινούν στη Μεγάλη Ύφεση του 1929 προτού επεκταθούν στη δεκαετία του 70. Τότε ήταν που, όπως οι Αθηναίοι είχαν αναγκαστεί να τρέφουν με απαίσιους "φόρους υποτέλειας" το έγκλειστο στο Λαβύρινθο κτήνος, έτσι κι ο υπόλοιπος κόσμος άρχισε να χρηματοδοτεί τον αδηφάγο Παγκόσμιο Μινώταυρο - τα αμερικανικά ελλείμματα. Τώρα, από τα ερημωμένα μαγαζιά στους δρόμους των ελληνικών πόλεων μέχρι τις μεγαλεπήβολες συζητήσεις στα κέντρα της αμήχανης διεθνούς εξουσίας, όπου και να κοιτάξουμε, βλέπουμε τις επιπτώσεις του θανάσιμου τραυματισμού, εν έτει 2008, του Παγκόσμιου Μινώταυρου.

Ο "Παγκόσμιος Μινώταυρος" αφηγείται τα πραγματικά αίτια που επέβαλαν την Κρίση σε ολόκληρο τον πλανήτη και τα οποία, αν παραμείνουν κρυφά, ελαχιστοποιούν τις δυνατότητές μας ως Έλληνες, ως Ευρωπαίοι, να πάρουμε τις τύχες του τόπου στα χέρια μας. Το βιβλίο μας καλεί να σκεφτόμαστε οικουμενικά ώστε να μπορούμε να κρίνουμε τα της πολιτείας μας, να δρούμε τοπικά, να βελτιώνουμε ό,τι μπορούμε γύρω μας.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ SLAVOJ ZIZEK: ΚΑΤΑ-ΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΤΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ

Βαγγέλης Ζέρβας

E-mail: vagzervas@gmail.com

Η πολιτική οικονομία του Slavoj Zizek είναι μια θεωρία που στην πραγματικότητα, δεν είναι τίποτα άλλο από μια συρραφή αστικών θεωριών που αναπαράγονται για να συγκροτήσουν τον εικονικό Καπιταλισμό και την «υπέρβαση» του Μαρξισμού, στο όνομα βέβαια του Μαρξ: η αυτοκρατορία, η επανάσταση των διευθυντών, οι μεταβιομηχανικές θεωρίες, η αστική πολιτική οικονομία είναι μόνο μερικές από αυτές. Ειδικότερα για τη «Θεωρία της Αυτοκρατορίας», ο Zizek ενσωματώνει όλο το βασικό της πλαίσιο και διαφοροποιείται μόνο σε κάποια από τα συμπεράσματα. Η κρίση και οι σημερινές αλλαγές στις παραγωγικές δυνάμεις και σχέσεις αποτελούν πραγματική πρόκληση για την ανάπτυξη της Μαρξιστικής Κριτικής του Καπιταλισμού της εποχής μας. Κριτική που είναι ο δρόμος για να μην ανακαλύπτουμε κάθε λίγο τον τροχό, για να μην θεωρούμε ότι η «υπέρβαση του Μαρξισμού» βρίσκεται στην επιστροφή στο κάθε λογής αστικό προμαρξιστικό ρεύμα που κάθε τόσο παρουσιάζεται με επίμονο και δογματικό τρόπο.

Το θάρρος του Μπουένος Αϊρες

Του Κωστα Λαπαβιτσα*

Από την αρχή της ελληνικής κρίσης, η Αργεντινή λειτούργησε ως σημείο αναφοράς και φόβητρο. Οι υπερασπιστές των Μνημονίων ισχυρίζονται συχνά ότι προστατεύουν την Ελλάδα από την κατάντια της Αργεντινής. Ατυχέστατες αναφορές έγιναν ακόμη και από επίσημα χείλη, προκαλώντας ενόχληση στο Μπουένος Αϊρες. Για τους εκεί ιθύνοντες είναι εμφανές ότι η Ελλάδα ακολουθεί την πορεία της χώρας τους προς το χάος κατά το 1998-2001, εφαρμόζοντας την «ορθόδοξη» συνταγή του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Υιοθετεί τρομακτική λιτότητα, επιδιώκει να δημιουργήσει δημοσιονομικά πλεονάσματα, αποδίδει προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του χρέους και προσβλέπει στην ανάπτυξη μέσω χαμηλών μισθών και ξένων επενδύσεων.

Ακόμη και το PSI έχει το αργεντίνικο προηγούμενό του. Τον Ιούνιο του 2001 η Αργεντινή έκανε το περιβόητο μεγκακάνχε, δηλαδή εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων με πρωτοβουλία των δανειστών της. Μαζί με το εξίσου περιβόητο μπλιντάχε, δηλαδή θωράκιση με νέα δάνεια από το ΔΝΤ, το μεγκακάνχε υποτίθεται ότι θα έλυνε την κρίση, χωρίς ακρότητες όπως η επιθετική αθέτηση πληρωμών. Η «λύση» δεν κράτησε ούτε έξι μήνες, καθώς η ύφεση έγινε βαθύτερη και η χώρα έφτασε στην κοινωνική κατάρρευση. Ο εμπνευστής της, ο Ντομίνγκο Καβάλο, ο άνθρωπος που ουσιαστικά κατέστρεψε την Αργεντινή κατά τη δεκαετία του 1990, έχει σήμερα μηδαμινή αξιοπιστία στη χώρα του.