Κυβέρνηση της αριστεράς;

 Το αίτημα για μια νέα ηγεμονία της αντι-ηγεμονίας δεν είναι ιδεαλιστικό. Είναι, αντίθετα, μια από τις λίγες ρεαλιστικές στρατηγικές για μια αριστερή κυβέρνηση εδώ και τώρα. Μια κυβέρνηση της αριστεράς στην Ελλάδα σήμερα θα πρέπει ασφαλώς να αξιοποιήσει τις αστάθειες, τις ρωγμές και τις αντιθέσεις του νεοφιλελεύθερου μπλοκ εξουσίας, στην Ε.Ε., τις χρηματαγορές και το παγκόσμιο σύστημα για να ενισχύσει τη δική της θέση και να αναιρέσει τις πολιτικές της μνημονιακής καταστροφής  

Του Αλέξανδρου Κιουπκιολή

Είναι αυτονόητο ότι η αριστερά νοηματοδοτείται ποικιλότροπα, αλλά εδώ θα επικαλεσθούμε έναν εύλογο ορισμό της με ιστορικά διαπιστευτήρια. Στις νεωτερικές κοινωνίες και μετά, αριστερά είναι εκείνη η -πολυδιασπασμένη, συνήθως- πολιτική παράταξη που προσβλέπει σε μια ριζοσπαστική πραγμάτωση της ισότητας και της ελευθερίας των πολλών. Από μια τέτοια σκοπιά, η ιδέα μιας αριστερής κυβέρνησης στη σημερινή Ελλάδα είναι πιθανότατο στα αυτιά αρκετών να ηχεί ως κούφια, ανέφικτη, ιλαροτραγωδία. Κατ’ αρχάς για πρακτικούς λόγους της συγχρονίας, που άπτονται της ισορροπίας δυνάμεων στο εσωτερικό και το εξωτερικό.

Ο χρόνος και η στιγμή

 Πωλ Ντελβώ, “Γυμνές αγκαλιασμένες γυναίκες”, 1935-40

του Νικόλα Σεβαστάκη

Αν και βαφτισμένη «κόμμα της κίνησης» από τον 19ο αιώνα, η Αριστερά πήγαινε συχνά πιο αργά από τους αντιπάλους της. Και όχι μόνο από το αεικίνητο και εύστροφο Κεφάλαιο.

Η Αριστερά μιλούσε για την Ιστορία και το νόημά της, χάνοντας συχνά τις μικρότερες κλίμακες ή σκοντάφτοντας στις αδιόρθωτες λεπτομέρειες. Η έφεσή της να θεάται τις μεγάλες δομές πίσω από το θέατρο των γεγονότων υπήρξε συγχρόνως δύναμη και αδυναμία της: μπορούσε να αναλύει καλύτερα από άλλους τις γενικές τάσεις και τις έσχατες αιτίες μιας κατάστασης πραγμάτων αλλά αισθανόταν αμηχανία όταν αντιμετώπιζε την ιδιαίτερη περίσταση, την μοναδικότητα της συγκυρίας. Τα πήγαινε καλά με τις αναγκαιότητες αλλά τα χαλούσε όταν συναντούσε το τυχαίο, τα άτακτα ενδεχόμενα και τις περιπλοκές τους. Και εντός της υπήρχε πάντοτε ο φόβος του «οπορτουνισμού», φόβος που συχνά συγκάλυπτε την επιθυμία συντήρησης του κληροδοτήματος παρά την έγνοια για διαφύλαξη των αρχών και των πεποιθήσεων.

Η Αριστερά μπροστά στην κυβέρνηση της Αριστεράς

Roger de La Fresnaye, “Η ατέλειωτη μεταφορά των κανονιών”, 1911

του Κώστα Αθανασίου

Ξαφνικά, στην Ελλάδα του 2012, χιλιάδες άνθρωποι νιώθουν πως όλα είναι δυνατά, πως όλα μπορούν να γίνουν. Πως η καταστροφή που έζησε ο κόσμος της εργασίας τα τελευταία χρόνια μπορεί να ανατραπεί· πως ίσως ήρθε η ώρα να πληρώσουν την κρίση αυτοί που τη δημιούργησαν.

Για ποια χώρα πολεμάμε

Μπαλτύς, “Το παιχνίδι με τις κάρτες”, 1948-50

της Σίας Αναγνωστοπούλου

Στο παρά πέντε των επαναληπτικών εκλογών, το κρίσιμο ερώτημα δεν αφορά το κατασκευασμένο δίλημμα «με την Ευρώπη» ή «εκτός Ευρώπης», «με ευρώ» ή «χωρίς ευρώ». Αυτό το δίλημμα, στη βάση του οποίου η ΝΔ και οι λοιπές δυνάμεις προσπαθούν να δημιουργήσουν «ευρωπαϊκό» ρεύμα εναντίον του «αντιευρωπαϊκού» ρεύματος του ΣΥΡΙΖΑ, υποκρύπτει το πραγματικό ερώτημα των εκλογών της 17ης Ιουνίου. Κι αυτό δεν αφορά την ευρωπαϊκότητα της χώρας, αλλά την ίδια τη χώρα: για ποια χώρα θέλουμε να πολεμήσουμε. Το μεγάλο όραμα το οποίο ενέπνευσε επί δύο σχεδόν δεκαετίες την πολιτική του ΠΑΣΟΚ (η ΝΔ δεν είχε όραμα, σερνόταν και σέρνεται πίσω από το όραμα του ΠΑΣΟΚ) ήταν αυτό της «ισχυρής Ελλάδας», των Ολυμπιακών Αγώνων, του Χρηματιστηρίου, της διαπλοκής, της διαφθοράς και του εύκολου διαύλου του νεοφιλελευθερισμού, στη χώρα αλλά και την ευρύτερη περιοχή. Επί δύο δεκαετίες, το ΠΑΣΟΚ κυρίως προσπαθούσε να φτιάξει τη «λευκή» Ελλάδα, τις αξίες της οποίας υπαγόρευε η «λευκή» Ευρώπη, ο νεοφιλελεύθερος δηλαδή καπιταλισμός, με μήνυμα διαμεσολάβησης του οράματος τον εκσυγχρονισμό. Σήμερα, τον ρόλο της Ελλάδας  έχει αναλάβει η «λευκή» Τουρκία του Ερντογάν, με δίαυλο διαμεσολάβησης, για την ενσωμάτωση της Ανατολίας και των μουσουλμανικών Βαλκανίων αυτή τη φορά, το Ισλάμ.

Πολιτική σκέψη και πολιτισμική μνήμη «υπό ανακατασκευή»

Για το βιβλίο του Νικόλα Σεβαστάκη «Η τυραννία του αυτονόητου», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις των «Ενθεμάτων» της Αυγής  

Του Κώστα Καραβίδα

Νικόλας Σεβαστάκης, Η τυραννία του αυτονόητου. Σχόλια για τον ψυχισμό της εποχής, Εκδόσεις των «Ενθεμάτων» της Αυγής, 2012, σελ. 288

Συντακτική εξουσία και (θεωρητική – πρακτική) αδυναμία του πλήθους

Σκέψεις με αφορμή τον Νέγκρι (31.1.2012) [1]  

Του Δημήτρη Δημούλη[2]

1. Εισαγωγή

Οι συγκεντρώσεις που άρχισαν το 2011 σε κεντρικές πλατείες ελληνικών πόλεων είναι ένα καίριο πολιτικό γεγονός. Ο λαός βγαίνει και παραμένει στους δρόμους, ανακτώντας έναν πρωταγωνιστικό ρόλο που δεν ασκούσε από την εποχή της ένοπλης λαϊκής αντίστασης στους γερμανούς κατακτητές και στους έλληνες συμμάχους τους. O λαός ζητά ψωμί, παιδεία, ελευθερία και οι αστοί πολιτικοί κρύβονται έντρομοι και προπηλακιζόμενοι. Όταν αναφερόμαστε σε «λαό» δεν εννοούμε βέβαια την εθνικιστική κατασκευή κάποιου ενιαίου υποκειμένου με κοινά συμφέροντα. Δηλώνουμε απλώς τον πληθυσμό της Ελλάδας, τους ανθρώπους που ζουν στη χώρα.

Το ρίσκο, η επίγνωση και το συλλογικό υποκείμενο της Αριστεράς

Έργo του Μανέλι, 1914

του Δημήτρη Χριστόπουλου

Εδώ και λίγες εβδομάδες ακούγεται όλο και πιο συχνά  το επιχείρημα ότι  η έξοδος της χώρας από το ευρώ θα αποτραπεί διότι  κανείς δεν έχει συμφέρον να αρχίζει να ξηλώνει το πουλόβερ της νομισματικής ένωσης από την Ελλάδα. Το επιχείρημα είναι σωστό και σίγουρα σωστότερο από αυτό της «γερμανικής μπλόφας», το οποίο δέσποζε στον λόγο μείζονος τμήματος της Αριστεράς πριν την 6η Μαΐου, καθώς ήδη από την επαύριο των εκλογών φάνηκε ότι μάλλον δεν υπήρχε καμία μπλόφα. Η γερμανική Δεξιά έδειξε για τα καλά τα δόντια της, όπως εξάλλου το έχει κάνει, με πολύ πιο καταστροφικά αποτελέσματα, δις τον τελευταίο αιώνα, στην πιο ακραία μορφή της. Η νέα γραμμή άμυνας είναι πλέον η διαπίστωση, που εξάλλου συμμερίζεται μείζον τμήμα των νεοκλασικών οικονομολόγων και των πολιτικών στελεχών που πλαισίωσαν τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση της κρίσης, πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να απορροφήσει τους κραδασμούς που θα προκαλέσει τυχόν έξοδος της χώρας από το ενιαίο νόμισμα. Με βάση αυτή την παραδοχή συνάγεται πως η Ευρώπη δεν μπορεί προφανώς να πράξει ενάντια στο ίδιο το ρεαλιστικά υπαγορευμένο συμφέρον της και δεν θα τολμήσει να ωθήσει τη χώρα μας στην έξοδο.

Όχι στην καταπίεση της λιτότητας

Paulo Zerbato,”the weight of oppression”, [από τον ιστότοπο crossconnection.net]

του Ιγνάσιο Ραμονέ

«Η καλύτερη οχύρωση των δυνατών είναι η αδράνεια των λαών»

Μακιαβέλι

Σαν να πνίγονται. Κάπως έτσι αισθάνονται σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι πολίτες που στραγγαλίζονται από τόσους πολλούς περιορισμούς και μειώσεις. Ένα συναίσθημα που εντείνεται από τη διαπίστωση ότι η πολιτική εναλλαγή στην εξουσία δεν αλλάζει τη «λύσσα για λιτότητα»[1] των κυβερνώντων.

Προοπτικές και κίνδυνοι για μια αριστερή κυβέρνηση

-->

Η ΑΥΓΗ  Ημερομηνία δημοσίευσης: 09/06/2012

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ

Είναι απολύτως απαραίτητο να μην ενδώσει μια αριστερή κυβέρνηση στις πιέσεις, αν πραγματικά νοιάζεται την Ελλάδα και τον λαό της. Διότι η υποχώρηση θα σημάνει καταστροφή - πολιτική, κοινωνική και οικονομική. Για να το πετύχει όμως αυτό θα χρειαστεί γενική και αποφασιστική λαϊκή κινητοποίηση

Η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ είναι η πιο αισιόδοξη πολιτική εξέλιξη από την αρχή της γιγαντιαίας κρίσης της Ευρωζώνης. Το δίλημμα των εκλογών της 17ης Ιουνίου είναι ξεκάθαρο. Αν σχηματιστεί αριστερή κυβέρνηση που θα εφαρμόσει το ριζοσπαστικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει η δυνατότητα αφενός να βγει η Ελλάδα από την κρίση και αφετέρου να δρομολογηθεί νέα πορεία για την υπόλοιπη Ευρώπη. Αν σχηματίσει κυβέρνηση ο μετριότατος κ. Σαμαράς, η χώρα θα συνεχίσει ακάθεκτη προς την κατάρρευση, που όλα δείχνουν πως δεν θα αργήσει.

ΚΚΕ: Δ. ΓΟΝΤΙΚΑΣ – Γ. ΜΑΡΙΝΟΣ – ΕΛ. ΜΠΕΛΛΟΥ ΣΥΓΧΟΡΔΙΑ ΚΑΤΑ ΣΥΡΙΖΑ!

Αναδημοσίευση από την Iskra

ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΗ Η ΑΛ. ΠΑΠΑΡΗΓΑ! ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ. ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ

Η Iskra με βάση τις ομιλίες ορισμένων κεντρικών στελεχών του ΚΚΕ όπως αυτές καταχωρήθηκαν στο «Ριζοσπάστη» δημοσιεύει ένα σχόλιο του «ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ», το οποίο έχει ως εξής:

Προξενεί κατάπληξη ότι σε συγχορδία, αν και με διαφορετικούς τόνους, ύφος και «επιχειρήματα», τα κεντρικά στελέχη του ΚΚΕ επιτίθενται συντονισμένα στον ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν αναγορεύουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κύριο μέτωπο του ΚΚΕ σε αυτές τις εκλογές.

Τι είναι η Κοινωνική Οικονομία;

Αφιέρωμα του Red Notebook  

Του Πέτρου Σταύρου

1) Η Κοινωνική Οικονομία σε κανονικές συνθήκες μιας καπιταλιστικής οικονομίας
Βασικό και κοινό στοιχείο όλων των ορισμών της Κοινωνικής Οικονομίας είναι η διαπίστωση πως αυτή βρίσκεται μεταξύ του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα της οικονομίας. Στην ουσία, μια παραγωγική μονάδα της κοινωνικής οικονομίας θεωρείται αυτόνομη τόσο σε σχέση με τους σκοπούς του Κεφαλαίου όσο και σε σχέση με τη διοίκηση του κράτους. Πρόκειται για καθαρά ιδιωτική επιχείρηση αλλά με τους κοινωνικούς σκοπούς να υπερτερούν των κερδοσκοπικών και το ανοικτό και συνεταιριστικό σύστημα συμμετοχής των μελών να διαφέρει τόσο από το μετοχικό σύστημα των επιχειρήσεων όσο και από το διοικητικό έλεγχο των ΔΕΚΟ. 

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΟ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ

 Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΡΙΒΙΖΑΚΗ*

Μέχρι τις 6 Μαΐου η Ελλάδα αντιμετωπιζόταν ως οικονομικό πειραματόζωο της Ευρωζώνης. Μετά την ανατροπή που έφεραν οι εκλογές, φαίνεται ότι αρκετοί βλέπουν τη χώρα μας στον νέο ρόλο του πολιτικού πειραματόζωου: Το πειραματόζωο μπορεί να βγάλει κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και το ριψοκίνδυνο στοίχημα είναι να «συνετισθεί» το εκλογικό σώμα και να διορθώσει την ψήφο του αφού προηγουμένως τιμωρηθεί με κάποιο οικονομικό σοκ που θα δημιουργήσει έκρυθμη κοινωνική κατάσταση, προς γνώσιν και συμμόρφωσιν των υπολοίπων, δυνητικά απείθαρχων Ευρωπαίων. 

Τα διλήμματα του Ευρώ και η κρίση της Ευρωζώνης. Απαντήσεις και νέες προκλήσεις από την πρόσφατη ιστορία της Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Το πραγματικό διακύβευμα των επερχόμενων εκλογών δεν είναι «ευρώ ή δραχμή»· αντιθέτως, συμπυκνώνεται στο δίλημμα νεοφιλελεύθερη λιτότητα και εξαθλίωση ή κοινωνική συνοχή, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια  

Του Παναγιώτη Αγγελόπουλου

Όσο πλησιάζουν οι εκλογές, τόσο η «στρατηγική έντασης» θα κλιμακώνεται. Ενδεικτική του κλίματος είναι μια πρόσφατη έκθεση του Ινστιτούτου Πίτερσον, που τάσσεται ανοιχτά υπέρ μιας «επιδρομής» καταθετών στις Ελληνικές τράπεζες (bank run), η οποία, σπέρνοντας τον φόβο, θα ενίσχυε τα κόμματα που στηρίζουν το πρόγραμμα της Τρόικας. Μάλιστα, στην «καλύτερη περίπτωση», όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνονται οι αναλυτές του Ινστιτούτου, μια καταστροφική απόσυρση καταθέσεων θα μπορούσε να σταθεί αιτία για την ακύρωση των εκλογών, δεδομένου ότι αν οι εκλογές διεξαχθούν εν μέσω πανικού, οι «σχιζοφρενείς»  πολίτες, που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα το ξανακάνουν, «εξουδετερώνοντας πολιτικά τον λαϊκισμό σε όλη την Ευρώπη».[1]

Όταν οι βεβαιότητες εξανεμίζονται (Ιδεολογικές διαστάσεις της πολιτικής αντιπαράθεσης)

Η μέχρι τώρα επιτυχία του Σύριζα οφείλεται αφενός στο θεωρητικό του εργαλείο ανάγνωσης της κρίσης ως όξυνση του πολέμου ανάμεσα στις «αγορές» και τον κόσμο της εργασίας, αφετέρου στη συστηματική του συμπόρευση με τα κινήματα αντίστασης και αφετρίτου στην πολιτική μετάφραση των παραπάνω σε ενωτική κυβερνητική πρόταση  

Του Βένιου Αγγελόπουλου

Βασίλη κάτσε φρόνιμα, να γίνεις νοικοκύρης

Για ν’ αποχτήσεις πρόβατα, χωράφια και γελάδια…

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΜΠΛΟΚ

-->

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΩΤΗΡΗ*

Ο συνδυασμός ανάμεσα στην οικονομική κρίση, στην κοινωνική καταστροφή και την ανοιχτή πολιτική κρίση σε «αδύναμους κρίκους» του «Ευρωπαϊκού σχεδίου» όπως είναι η Ελλάδα, έχουν κάνει ξανά πιθανό ενδεχόμενο τη ριζική πολιτική και κοινωνική αλλαγή. Στην Ελλάδα, ζήσαμε και ζούμε μια πρωτόγνωρη ακολουθία πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων, που στη βάση μιας βαθιάς δομικής οικονομικής και κοινωνικής κρίσης (αλλά και της επιτροπείας από την ΕΕ και το ΔΝΤ), οδηγηθήκαμε σε μια βαθιά πολιτική κρίση, σε ένα κύκλο κινητοποιήσεων που παραπέμπει σε μια συνεχιζόμενη λαϊκή εξέγερση, σε ένα παρατεταμένο λαϊκό πόλεμο, σε μεγάλες ανατροπές στις κοινωνικές συμμαχίες και τις σχέσεις εκπροσώπησης, σε μια εκκωφαντική απώλεια εκλογικής επιρροής για τις μνημονιακές δυνάμεις, στην απονομιμοποίηση μεγάλου μέρους των πολιτικών που αποτέλεσαν κομμάτι της οικονομικής ορθοδοξίας (από την πρωτοκαθεδρία των αγορών έως το ευρώ) , σε μια εντυπωσιακή συνολική άνοδο της Αριστεράς, ακόμη και στο ενδεχόμενο (αν και όχι βεβαιότητα...) μιας κυβέρνησης με συμμετοχή της Αριστεράς.

Μνημόνιο ή Σύριζα

 Απόστολου Αποστολόπουλου

Το διεφθαρμένο πολιτικό καθεστώς σείεται συθέμελα αλλά αντιστέκεται, ακόμα. Το ζητούμενο των εκλογών είναι η ανατροπή του, επιτέλους. Αυτό το αίτημα, της οριστικής απαλλαγής από το διεφθαρμένο σύστημα, είναι, πριν από όλα και πάνω από όλα, το κίνητρο συσπείρωσης ποικίλων δυνάμεων, περί τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι ούτε η ανατροπή του καπιταλισμού, ούτε ο σοσιαλισμός, ούτε τίποτα άλλο μεγαλεπήβολο. Μπορεί να φαίνεται ανεπαρκές σε κάποιους. Αλλά χωρίς την ανατροπή τίποτα δεν μπορεί να προσχωρήσει. 

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Των Κ. ΜΑΚΑΡΩΝΑ - Δ. ΤΣΑΚΙΡΗ*

Επειδή οι επερχόμενες εκλογές είναι ιστορικές και το εννοούμε.

Επειδή όλες οι συνιστώσες του βάρβαρου νεοφιλελευθερισμού, εγχώριες και ξένες, απειλούν και εκβιάζουν με τον κίνδυνο της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την επιστροφή στη δραχμή στην περίπτωση που με τη βούλησή του το εκλογικό σώμα αναδείξει τον ΣΥΡΙΖΑ ηγετική δύναμη στις 17.6.2012.

Επειδή η εμμονή στα Μνημόνια οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα στην οικονομική και κοινωνική χρεωκοπία.

Επειδή οι εξαντλητικοί φόροι, κυρίως σε βάρος των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των μικρομεσαίων, τα χαράτσια, η μείωση των μισθών και συντάξεων στα όρια της φτώχειας, η περικοπή των κοινωνικών δαπανών και η διάλυση του κοινωνικού κράτους, στον βωμό της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των δανειστών και των τραπεζών, οδηγούν τον λαό σε απόγνωση και τη χώρα στον γκρεμό.

Η αντιστροφή των διλημμάτων

Του Μάκη Μαλαφέκα Από το REDNOTEBOOK

Το κεντρικό διακύβευμα αυτού που ξεκίνησε πριν λίγες εβδομάδες στην Ελλάδα δεν είναι άλλο από τον δυναμικό κλονισμό, σε πολιτικό επίπεδο, του παγκόσμιου χρεοκρατικού οικοδομήματος.

Απλό πράγμα να προχωράει κανείς απαντώντας σε διλήμματα. Απλό και διαστροφικό. Ιδίως όταν αυτά είναι απλά διατυπωμένα και, κυρίως, εκβιαστικά. 

Ελλάδα, Ισπανία, Γερμανία

-->

 Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Δυστυχώς, σ’αυτό το μάταιο κόσμο που ζούμε, ακόμη και οι καλύτεροι μαθητές του ΔΝΤ και της Ε.Ε. δεν βρίσκουν την ανταμοιβή που θα δικαιούνταν. Χτυπητό παράδειγμα η τραγωδία της Ισπανίας, τέταρτης οικονομίας της Ευρώπης, που απειλεί να παρασύρει στη διάλυση ολόκληρη την ευρωζώνη.

-->

Από το Pressproject 7/6/2012

Ενώ οι εκπρόσωποι του παλιού πολιτικού κόσμου προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τους ψηφοφόρους με το σκιάχτρο της μεγάλης καταστροφής που υποτίθεται ότι θα ακολουθήσει ενδεχόμενη εκλογική νίκη της Αριστεράς, τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών βοούν για την καταστροφή που έχει ήδη επέλθει και επιταχύνεται με ανησυχητικούς ρυθμούς.

Η έξοδος από την «βολή του οικείου»

-->

 Του Γιώργου Κατσαμπέκη  Από το REDNOTEBOOK

Το αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών αδιαμφισβήτητα προκάλεσαν έκπληξη στους πάντες· ακόμα και στους πιο υποψιασμένους. Μια έκπληξη που την χαράσσει για διάφορους λόγους μια βαθιά αμφιθυμία. Υπάρχουν ήδη διαθέσιμες αρκετές ερμηνείες και σχόλια επί του αποτελέσματος, ανάμεσα στις οποίες δυστυχώς μειοψηφούν εκείνες που εγκύπτουν με απροκατάληπτη κριτική ματιά πάνω από το αποτέλεσμα αποφεύγοντας τις ερμηνείες «κονσέρβα», τα ανέξοδα κλισέ ή την από καθέδρας νουθετική διάθεση (για να μην αναφέρουμε και εκείνες τις παρεμβάσεις που λειτουργούν ως αυστηρές επιπλήξεις προς τον «αδαή» κι «απείθαρχο» λαό).

Με την ελληνική αριστερά, για μια δημοκρατική Ευρώπη Παρέμβαση ευρωπαίων διανοουμένων υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ

-->

 Η Βίκη Σκούμπη, ο Ετιέν Μπαλιμπάρ, και ο Μιχάλης Βακαλούλης πήραν την πρωτοβουλία συγγραφής του παρακάτω καλέσματος συμπαράστασης στον Ελληνικό λαό και υπεράσπισης της δημοκρατίας στην Ελλάδα καιστην Ευρώπη απέναντι στους εκβιασμούς και εκφοβισμούς των χρηματοπιστωτικών κύκλων και των πολιτικών εκφραστών τους. «Η αναφορά μας στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ομολογία ιδεολογικής προσχώρησης αλλά κριτική υποστήριξη γιατί αυτό που διακυβεύεται στην Ελλάδα σήμερα ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια της χώρας μας», τονίζουν οι ίδιοι. Το κάλεσμα μια συντομευμένη εκδοχή του οποίου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Libération της 5ης Ιουνίου έτυχε μεγάλης ανταπόκρισης. Περισσότεροι από 250 ευρωπαίοι και αμερικανοί πολίτες εκ των οποίων πολλά μεγάλα ονόματα της ευρωπαϊκής διανόησης έχουν υπογράψε μέχρι σήμερα (το κάλεσμα εδώ).

Κρατιστής λαός vs αντικρατικά κόμματα του κράτους

Το κράτος, σε περιπτώσεις σαν την Ελλάδα, υπήρξε η «κατεξοχήν κοινωνική μηχανή», όπως έλεγε ο Γκράμσι

Του Δημήτρη Παπανικολόπουλου

Η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες στον κόσμο όπου τα σπίτια, τα κτήματα και οι άδειες εκμετάλλευσης ανήκουν στη συντριπτική τους πλειοψηφία στον λαό και δεν είναι συγκεντρωμένα στα χέρια μικρών ομάδων προνομιούχων. Από τότε που έγινε ανεξάρτητο κράτος η Ελλάδα μέχρι σήμερα, οι Έλληνες πολίτες μέσα από τους αγώνες τους, αλλά και μέσα από την ανάπτυξη πελατειακών δικτύων, ζητούν από το κράτος να εγγυηθεί τη μικροϊδιοκτησία τους. Η σύνδεση των Ελλήνων με το κράτος, κυρίως μέσω των κομμάτων, εξασφάλιζε την αναπαραγωγή τόσο του κράτους όσο και της μικροϊδιοκτησίας των πολιτών, που συνήθως με κόπο αυτοί είχαν συσσωρεύσει. Οι εγχώριες κυβερνήσεις και η τρόικα θέλησαν να μειώσουν το κράτος και τη μικροϊδιοκτησία και να καταργήσουν την αμοιβαία αναπαραγωγή τους. Αυτό ισοδυναμεί με ακύρωση όχι ενός επουσιώδους στοιχείου της πολιτικής και κοινωνικής μας ζωής, αλλά της ακύρωσης της μηχανικής της, δηλαδή του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί αυτή η κοινωνία. Θέλησαν με άλλα λόγια να «εκλέξουν έναν άλλο λαό», για να θυμηθούμε τη φράση του Μπρεχτ.

ΜΥΘΟΙ ΠΕΡΙ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑΣ

-->

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ. ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΜΠΗΚΑΝ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΕΕ ΠΟΥ ΤΟ ΗΘΕΛΑΝ!

Έχει υπερβεί κάθε όριο ανοχής η ανθελληνική προπαγάνδα των γερμανικών μέσων ενημέρωσης. Με έναν καταιγισμό ψεμάτων έχουν πείσει τον γερμανικό λαό ότι δήθεν η Ελλάδα εξαπάτησε τους εταίρους της στην ΕΕ και έτσι μπήκε δολίως στην Ευρωζώνη, στην οποία δεν θα έπρεπε να είχε ενταχθεί ποτέ. Στη βάση αυτή, μας σερβίρουν κάθε τόσο δημοσκοπήσεις του τύπου το 49% των Γερμανών επιθυμεί την αποβολή της Ελλάδας από το ευρώ, το 62% των Γερμανών συμφωνεί με την πολιτική επιβολής εξοντωτικής λιτότητας στους Έλληνες, το 59% δεν κατανοούν γιατί οι Έλληνες ψηφίζουν κόμματα που αντιτίθενται στο μνημόνιο που ρημάζει τη ζωή τους και άλλα παρόμοια.

Τι κρίνεται στις εκλογές της 17ης Ιουνίου

 

 Αναδημοσίευση από το antapocrisis Τρίτη, 05 Ιουνίου 2012 07:34

Των Θάνου Αμπατζή, Χρήστου Πατούχα, Κώστα Ταβατζή.

Λίγες μέρες έμειναν μέχρι τις εκλογές και στο πολιτικό μας περιβάλλον κορυφώνονται οι συγκρούσεις και τα διλλήματα. Το πολιτικό σύστημα της καταστροφής του λαού και της χώρας, μετά το μεγάλο ρήγμα της 6^ης Μάη, ανασυντάσσεται και αντεπιτίθεται. Με την ευθεία συμπαράσταση και καθοδήγηση των δανειστών, των μητροπολιτικών κέντρων του καπιταλισμού και των στελεχών τους. Η Μέρκελ και η Λαγκάρντ, ο Μπαρόζο, οι G8, ο Γιούνκερ, αλλά και ο Ολάντ και ο Κον Μπετίτ, με οικονομολόγους και πρώην πρωθυπουργούς, σε απόλυτο συντονισμό με τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, τον Προβόπουλο και τον Δασκαλόπουλο, την Μπακογιάννη και τον Σημίτη, απειλούν, συμβουλεύουν, εκβιάζουν για την προσήλωση στην εφαρμογή του μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων. 

ΜΙΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - Ε.Κ.Μ.

 Των ΑΛΕΞΗ ΚΩΣΤΑ, ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΙ ΣΕΡΕΤΙΔΗ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ακούγοντας και διαβάζοντας τη παρουσίαση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ όπως αυτή έγινε την 1^η Ιούνη 2012 θα πρέπει κανείς να αναλύσει τα χαρακτηριστικά του. Παρά τη σημασία της ανάλυσης σημείο-σημείο, ακόμη ποιο σημαντική είναι η ανάλυση και κριτική τοποθέτηση επί των βασικών αντιλήψεων που διαμόρφωσαν τη συγκρότηση αυτού του προγράμματος. Εκεί βρίσκεται το κύριο ζήτημα.

ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ! ΤΟ ΥΠ. ΟΙΚ. ΔΙΝΕΙ ΕΝΤΟΛΗ ΓΙΑ ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ & ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ ΣΠΙΤΙΩΝ!

 ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΟΙ ΜΙΚΡΟΟΦΕΙΛΕΤΕΣ ΑΠΟ 3.000 ΕΥΡΩ!

Κατασχέσεις μισθών, ενοικίων, ακινήτων, καταθέσεων, απαιτήσεων από αμοιβές τρίτων, απαιτήσεων πελατών από συγκεντρωτικές καταστάσεις τιμολογίων πελατών-προμηθευτών, άμεση είσπραξη πλειστηριασμάτων από τους αρμόδιους συμβολαιογράφους, εντοπισμό συνυπόχρεων προσώπων, «κυνήγι» όσων έχουν ληξιπρόθεσμα χρέη άνω των 3.000 ευρώ και ποινικές διώξεις για όσους χρωστούν πάνω από 5.000 ευρώ, περιλαμβάνει το νέο «σαφάρι» είσπραξης των ληξιπρόθεσμων χρεών και στήριξης των εσόδων του προϋπολογισμού.