Ο ΒΡΩΜΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΟΞΥΝΕΤΑΙ ΟΣΟ ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ – ΤΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ «ΝΙΚΟΣ ΧΑΝΙΑΣ»

Σήμερα οι κατασκευαστές συνειδήσεων και δημιουργοί κλίματος επηρεασμού της  "κοινής γνώμης" εφήυραν ένα νέο προϊόν για να πλήξουν την αξιοπιστία του ΣΥΡΙΖΑ και να ενσπείρουν ζιζάνια στο εκλογικό σώμα, αλλά και στο εσωτερικό του. Υπάρχει βέβαια στην περίπτωση αυτή ένα σοβαρό εσωτερικό ζήτημα, που μπορεί να προβληματίσει τους καλόπιστους ανθρώπους. Όχι τόσο οι περιβόητες δηλώσεις του εν λόγω κυρίου, όσο το γεγονός του ποιοι και πώς εισέρχονται και γίνονται αποδεκτοί από το ΣΥΡΙΖΑ. Ας ελπίσουμε και ας ευχηθούμε ότι δεν θα επαναληφθεί το φαινόμενο ΠΑ.ΣΟ.Κ. εποχής του ΄81, με όλους αυτούς που εισέρχονται αθρόα, όχι ως απλοί ψηφοφόροι και γνήσιοι υποστηρικτές, αλλά χωρίς κανένα έρμα γίνονται δεκτοί ως υποψήφιοι ή «νεόκοπα στελέχη». Αναδημοσιεύουμε παρακάτω ένα κείμενο από την ιστοσελίδα RAMNOUSIA σχετικά με το ποιόν του συγκεκριμένου ανθρώπου, όπως και την απάντηση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το γεγονός.  

Η παγκόσμια σημασία της Ελλάδας

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2012 08:12

Του Στάθη Γουργουρή*.

Έχει μεγάλο βαθμό πειστικότητας το επιχείρημα ότι η εγκαθίδρυση της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης πήγε χέρι-χέρι με την αποδυνάμωση και εξασθένηση της κυριαρχίας του κράτους. Βλέπουμε ένα ευρύ φαινόμενο εκλεγμένων κυβερνήσεων, είτε να μην μπορούν να καταπολεμήσουν τις επιδρομές της αγοράς (όντας συχνά στο έλεος των οργανισμών αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας, λες και τα έθνη είναι εταιρείες) ή να αγοράζονται απευθείας από ισχυρούς επιχειρηματικούς ομίλους (ο σκανδαλώδης νόμος Citizens United των Ηνωμένων Πολιτών που έχει συσταθεί από το αμερικανικό Ανώτατο Δικαστήριο είναι η πιο οδυνηρή υλοποίηση αυτού του φαινομένου). Χωρίς αμφιβολία, η συνθηκολόγηση των κυβερνήσεων έχει καταστεί δυνατή από τη σιωπηρή συγκατάθεση της πλειοψηφίας του πληθυσμού, η οποία ξεπουλήθηκε (με περισσότερους από έναν τρόπους) στο άπιαστο όνειρο της οικονομικής ευημερίας και της καταναλωτικής άνεσης.

Σημειώσεις πάνω στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ

Tου Βαγγέλη Αντωνίου.

Το ρεύμα νίκης του Σύριζα φαίνεται να είναι μη αναστρέψιμο. Υπάρχει μια συνεχώς διογκούμενη κοινωνική δυναμική που θέλει να κρατήσει όρθια την ελπίδα και την απαντοχή του λαού για ένα καλύτερο αύριο. Άλλωστε, κανείς ποτέ δε νίκησε μόνο με φτηνό εμπόριο τρόμου. Το αστικό μέτωπο είναι εντελώς ανίσχυρο να οικοδομήσει έστω και μια ισχνή κοινωνική συμμαχία. Γι’ αυτό και θα ηττηθεί. Δίνει πια μόνο μάχες χαρακωμάτων, με το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη μέρα. 

ΣΥΝΤΡΙΜΜΙΑ ΚΑΙ ΘΡΥΨΑΛΑ Η ΧΩΡΑ! Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΓΟΛΓΟΘΑ!

ΣΠΡΩΧΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΕ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ!

ΕΡΕΙΠΙΑ ΚΑΙ ΜΑΥΡΕΣ ΤΡΥΠΕΣ ΣΕ ΣΤΕΝΟ ΚΑΙ ΕΥΡΥΤΕΡΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ!

ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ!

Ο αστικός πολιτικός κόσμος αφού ρήμαξε και ερείπωσε τη χώρα και αφού την έχει ρίξει στην πιο σκοτεινή μνημονιακή άβυσσο, χωρίς καμιά ελπίδα και προοπτική, επιχειρεί, ματαίως, με την πιο βρώμικη κινδυνολογία και συκοφαντία να ακυρώσει την έλευση μιας κυβέρνησης της Αριστεράς.

Και στον βαθμό που δεν θα μπορέσει και πράγματι δεν θα τα καταφέρει, να αποτρέψει την άνοδο της Αριστεράς στην κυβέρνηση, επιχειρεί, σκορπίζοντας παντού συντρίμμια και θρύψαλα, να ναρκοθετήσει το μετεκλογικό δρόμο της.

ΑΥΣΤΡΙΑΚΟΣ ΠΡ. ΥΠ. ΟΙΚΟΝ/ΚΩΝ: «ΔΕΝ ΕΦΘΑΣΑΝ ΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 170 ΔΙΣ. €! ΚΑΤΕΛΗΞΑΝ ΣΕ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ» !

«ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΚΑΛΕΣΑΝ»

Οι Έλληνες καλούνται να πληρώσουν για κάτι που δεν προκάλεσαν. Την εξαιρετικά σημαντική επισήμανση έκανε ο Αυστριακός πρώην υπουργός Οικονομικών των κυβερνήσεων (1970-1983) του ιστορικού καγκελάριου Μπρούνο Κράισκι, Χάνες Αντρος. Ο ίδιος εξέφρασε την πλήρη κατανόησή του για τη δυσθυμία των Ελλήνων.

Σε συνέντευξή του στη μεγάλης κυκλοφορίας, αυστριακή εφημερίδα «Österreich», σημείωσε ότι, όταν ένας δανειστής δανείζει σε μία χώρα 372 δισεκατομμύρια ευρώ, τότε ο δανειστής είναι εξίσου υπεύθυνος, εάν ο δανειολήπτης δεν μπορεί να αποπληρώσει τα δάνεια, ο κ. Αντρος, ενώ επεσήμανε ότι 170 δισεκατομμύρια ευρώ δεν έφτασαν ποτέ στην Ελλάδα, αλλά κατέληξαν στις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες.

Η ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ* 

Με το ευρώ στα πρόθυρα κατάρρευσης, επανέρχεται η ιδέα για Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, ωστόσο το τίμημα θα είναι για όλους βαρύ

Μέχρι την περασμένη Κυριακή, η Γερμανία εμφανιζόταν πολιτικά απομονωμένη. Τσακισμένη από το Μνημόνιο, η Ελλάδα βάδιζε σε εκλογές που θα μπορούσαν να αναδείξουν την πρώτη αριστερή κυβέρνηση στον Δυτικό κόσμο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ισπανία βρισκόταν στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης παρότι δεν είχε το «σπάταλο κράτος» της Ελλάδας και εφάρμοζε επί τρία χρόνια εξοντωτική λιτότητα, σαν καλός μαθητής του Βερολίνου – με τον ήλιο τα βγάζω, με τον ήλιο τα βάζω, τι έχουν τα έρημα και ψοφάνε; Παρά την επαπειλούμενη διάλυση της Ευρωζώνης, όμως, η Αγκελα Μέρκελ επέμενε στον ρόλο της άτεγκτης «φράου Λιτότητα», ασυγκίνητη από τις κραυγές των «μίστερ Ανάπτυξη», σαν τον Φρανσουά Ολάντ και τον Μπαράκ Ομπάμα.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΙΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΡΩΜΕΝΟΣ ΜΕ ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΑ

Του ΔΗΜ. ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ*

Χρειάζεται να στηριχτεί στην ενεργοποίηση και συμμετοχή του λαού και στην αλληλεγγύη των δυνάμεων της Αριστεράς.

Η πιθανολογούμενη πρωτιά για το ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 17ης Ιούνη θα φέρει τον ίδιο ως κορμό μία αριστερής κυβέρνησης, αλλά και όλες τις αριστερές δυνάμεις ενώπιον μεγάλων και ιστορικών ευθυνών απέναντι στο λαό και στον τόπο.

Η μεγάλη πολιτική τομή, η οποία έγινε από το ΣΥΡΙΖΑ και τον οδήγησε στον τετραπλασιασμό των δυνάμεων του, στη δεύτερη θέση στις εκλογές της 6ης Μαΐου και στη δυνατότητά του να διεκδικεί στις 17 Ιούνη την πρώτη θέση, ήταν η πρόταση του για συνεργασία των δυνάμεων της Αριστεράς όχι μόνο για να δυναμώσουν οι λαϊκοί αγώνες ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές και στις δυνάμεις του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου, αλλά και για τη συγκρότηση αριστερής κυβέρνησης.

Το δεύτερο πιάτο Για την είσοδο της Ισπανίας στο Μηχανισμό Στήριξης

Του Μάνου Αυγερίδη

«Θα παραδεχθώ ό,τι θέλετε, αλλά μόνο όταν μου εξηγήσετε, στη βάση του Ορθού Λόγου, τι στο διάβολο κάνετε στην Ισπανία;», έγραφε ο Γιάνης Βαρουφάκης πριν μερικές μέρες στο Hot Doc, περιγράφοντας πώς μια τεράστια και «παραδειγματική» οικονομία, χωρίς τις «χρόνιες παθογένειες» της ελληνικής, βρίσκεται σήμερα στα πρόθυρα της κατάρρευσης, χωρίς να μπορεί να διατυπωθεί η παραμικρή πειστική απάντηση για βιώσιμη αντιμετώπιση του προβλήματος, εντός του πλαισίου πάντα του «αυτονόητου» νεοφιλελεύθερου οικοδομήματος, που ξαφνικά μοιάζει περισσότερο με κινούμενη άμμο. Η ευρωπαϊκή βελόνα έχει κολλήσει στο τραγούδι της «λιτότητας» και ο σώζων εαυτόν σωθείτω. Δεν θα επικαλεστούμε ουτοπιστές, ανεύθυνους και λαϊκιστές (sic), παρά μόνο το νέο πρωτοσέλιδο του, υπεράνω υποψίας, Economist, όπου απεικονίζεται το καράβι της παγκόσμιας οικονομίας να οδεύει ολοταχώς προς τον πάτο της θάλασσας και μια φωνή από μέσα να ρωτά με αγωνία: «Κυρία Μέρκελ, μπορούμε να ξεκινήσουμε τις μηχανές τώρα, παρακαλώ;». 

«Στην Αθήνα κρίνεται το μέλλον της δημοκρατίας και της Ευρώπης»

Έργο του Α. Γιαβλένσκι, 1911

του Στρατή Μπουρνάζου

«Tα αποτελέσματα της 6ης Μαΐου δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία για τη μαζική απόρριψη της πολιτικής που επιβάλλει η τρόικα. Και μπροστά στην προοπτική μιας νίκης του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 17ης Ιουνίου έχει ξεκινήσει μια καμπάνια παραπληροφόρησης και εκφοβισμού τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στην Ευρώπη. Αποβλέπει στον αποκλεισμό του ΣΥΡΙΖΑ από τον κύκλο των αξιόπιστων συνομιλητών. Τα πάντα επιτρέπονται προκειμένου να απονομιμοποιηθεί, ξεκινώντας από την ταμπέλα του “εξτρεμιστή” και από τον παραλληλισμό του με τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Όλα του κόσμου τα κακά έχουν καταλογιστεί στον ΣΥΡΙΖΑ: δόλια εξαπάτηση και διγλωσσία, ανευθυνότητα και παιδαριώδης διεκδικητισμός. 

Κυβέρνηση της αριστεράς;

 Το αίτημα για μια νέα ηγεμονία της αντι-ηγεμονίας δεν είναι ιδεαλιστικό. Είναι, αντίθετα, μια από τις λίγες ρεαλιστικές στρατηγικές για μια αριστερή κυβέρνηση εδώ και τώρα. Μια κυβέρνηση της αριστεράς στην Ελλάδα σήμερα θα πρέπει ασφαλώς να αξιοποιήσει τις αστάθειες, τις ρωγμές και τις αντιθέσεις του νεοφιλελεύθερου μπλοκ εξουσίας, στην Ε.Ε., τις χρηματαγορές και το παγκόσμιο σύστημα για να ενισχύσει τη δική της θέση και να αναιρέσει τις πολιτικές της μνημονιακής καταστροφής  

Του Αλέξανδρου Κιουπκιολή

Είναι αυτονόητο ότι η αριστερά νοηματοδοτείται ποικιλότροπα, αλλά εδώ θα επικαλεσθούμε έναν εύλογο ορισμό της με ιστορικά διαπιστευτήρια. Στις νεωτερικές κοινωνίες και μετά, αριστερά είναι εκείνη η -πολυδιασπασμένη, συνήθως- πολιτική παράταξη που προσβλέπει σε μια ριζοσπαστική πραγμάτωση της ισότητας και της ελευθερίας των πολλών. Από μια τέτοια σκοπιά, η ιδέα μιας αριστερής κυβέρνησης στη σημερινή Ελλάδα είναι πιθανότατο στα αυτιά αρκετών να ηχεί ως κούφια, ανέφικτη, ιλαροτραγωδία. Κατ’ αρχάς για πρακτικούς λόγους της συγχρονίας, που άπτονται της ισορροπίας δυνάμεων στο εσωτερικό και το εξωτερικό.

Ο χρόνος και η στιγμή

 Πωλ Ντελβώ, “Γυμνές αγκαλιασμένες γυναίκες”, 1935-40

του Νικόλα Σεβαστάκη

Αν και βαφτισμένη «κόμμα της κίνησης» από τον 19ο αιώνα, η Αριστερά πήγαινε συχνά πιο αργά από τους αντιπάλους της. Και όχι μόνο από το αεικίνητο και εύστροφο Κεφάλαιο.

Η Αριστερά μιλούσε για την Ιστορία και το νόημά της, χάνοντας συχνά τις μικρότερες κλίμακες ή σκοντάφτοντας στις αδιόρθωτες λεπτομέρειες. Η έφεσή της να θεάται τις μεγάλες δομές πίσω από το θέατρο των γεγονότων υπήρξε συγχρόνως δύναμη και αδυναμία της: μπορούσε να αναλύει καλύτερα από άλλους τις γενικές τάσεις και τις έσχατες αιτίες μιας κατάστασης πραγμάτων αλλά αισθανόταν αμηχανία όταν αντιμετώπιζε την ιδιαίτερη περίσταση, την μοναδικότητα της συγκυρίας. Τα πήγαινε καλά με τις αναγκαιότητες αλλά τα χαλούσε όταν συναντούσε το τυχαίο, τα άτακτα ενδεχόμενα και τις περιπλοκές τους. Και εντός της υπήρχε πάντοτε ο φόβος του «οπορτουνισμού», φόβος που συχνά συγκάλυπτε την επιθυμία συντήρησης του κληροδοτήματος παρά την έγνοια για διαφύλαξη των αρχών και των πεποιθήσεων.

Η Αριστερά μπροστά στην κυβέρνηση της Αριστεράς

Roger de La Fresnaye, “Η ατέλειωτη μεταφορά των κανονιών”, 1911

του Κώστα Αθανασίου

Ξαφνικά, στην Ελλάδα του 2012, χιλιάδες άνθρωποι νιώθουν πως όλα είναι δυνατά, πως όλα μπορούν να γίνουν. Πως η καταστροφή που έζησε ο κόσμος της εργασίας τα τελευταία χρόνια μπορεί να ανατραπεί· πως ίσως ήρθε η ώρα να πληρώσουν την κρίση αυτοί που τη δημιούργησαν.

Για ποια χώρα πολεμάμε

Μπαλτύς, “Το παιχνίδι με τις κάρτες”, 1948-50

της Σίας Αναγνωστοπούλου

Στο παρά πέντε των επαναληπτικών εκλογών, το κρίσιμο ερώτημα δεν αφορά το κατασκευασμένο δίλημμα «με την Ευρώπη» ή «εκτός Ευρώπης», «με ευρώ» ή «χωρίς ευρώ». Αυτό το δίλημμα, στη βάση του οποίου η ΝΔ και οι λοιπές δυνάμεις προσπαθούν να δημιουργήσουν «ευρωπαϊκό» ρεύμα εναντίον του «αντιευρωπαϊκού» ρεύματος του ΣΥΡΙΖΑ, υποκρύπτει το πραγματικό ερώτημα των εκλογών της 17ης Ιουνίου. Κι αυτό δεν αφορά την ευρωπαϊκότητα της χώρας, αλλά την ίδια τη χώρα: για ποια χώρα θέλουμε να πολεμήσουμε. Το μεγάλο όραμα το οποίο ενέπνευσε επί δύο σχεδόν δεκαετίες την πολιτική του ΠΑΣΟΚ (η ΝΔ δεν είχε όραμα, σερνόταν και σέρνεται πίσω από το όραμα του ΠΑΣΟΚ) ήταν αυτό της «ισχυρής Ελλάδας», των Ολυμπιακών Αγώνων, του Χρηματιστηρίου, της διαπλοκής, της διαφθοράς και του εύκολου διαύλου του νεοφιλελευθερισμού, στη χώρα αλλά και την ευρύτερη περιοχή. Επί δύο δεκαετίες, το ΠΑΣΟΚ κυρίως προσπαθούσε να φτιάξει τη «λευκή» Ελλάδα, τις αξίες της οποίας υπαγόρευε η «λευκή» Ευρώπη, ο νεοφιλελεύθερος δηλαδή καπιταλισμός, με μήνυμα διαμεσολάβησης του οράματος τον εκσυγχρονισμό. Σήμερα, τον ρόλο της Ελλάδας  έχει αναλάβει η «λευκή» Τουρκία του Ερντογάν, με δίαυλο διαμεσολάβησης, για την ενσωμάτωση της Ανατολίας και των μουσουλμανικών Βαλκανίων αυτή τη φορά, το Ισλάμ.

Πολιτική σκέψη και πολιτισμική μνήμη «υπό ανακατασκευή»

Για το βιβλίο του Νικόλα Σεβαστάκη «Η τυραννία του αυτονόητου», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις των «Ενθεμάτων» της Αυγής  

Του Κώστα Καραβίδα

Νικόλας Σεβαστάκης, Η τυραννία του αυτονόητου. Σχόλια για τον ψυχισμό της εποχής, Εκδόσεις των «Ενθεμάτων» της Αυγής, 2012, σελ. 288

Συντακτική εξουσία και (θεωρητική – πρακτική) αδυναμία του πλήθους

Σκέψεις με αφορμή τον Νέγκρι (31.1.2012) [1]  

Του Δημήτρη Δημούλη[2]

1. Εισαγωγή

Οι συγκεντρώσεις που άρχισαν το 2011 σε κεντρικές πλατείες ελληνικών πόλεων είναι ένα καίριο πολιτικό γεγονός. Ο λαός βγαίνει και παραμένει στους δρόμους, ανακτώντας έναν πρωταγωνιστικό ρόλο που δεν ασκούσε από την εποχή της ένοπλης λαϊκής αντίστασης στους γερμανούς κατακτητές και στους έλληνες συμμάχους τους. O λαός ζητά ψωμί, παιδεία, ελευθερία και οι αστοί πολιτικοί κρύβονται έντρομοι και προπηλακιζόμενοι. Όταν αναφερόμαστε σε «λαό» δεν εννοούμε βέβαια την εθνικιστική κατασκευή κάποιου ενιαίου υποκειμένου με κοινά συμφέροντα. Δηλώνουμε απλώς τον πληθυσμό της Ελλάδας, τους ανθρώπους που ζουν στη χώρα.

Το ρίσκο, η επίγνωση και το συλλογικό υποκείμενο της Αριστεράς

Έργo του Μανέλι, 1914

του Δημήτρη Χριστόπουλου

Εδώ και λίγες εβδομάδες ακούγεται όλο και πιο συχνά  το επιχείρημα ότι  η έξοδος της χώρας από το ευρώ θα αποτραπεί διότι  κανείς δεν έχει συμφέρον να αρχίζει να ξηλώνει το πουλόβερ της νομισματικής ένωσης από την Ελλάδα. Το επιχείρημα είναι σωστό και σίγουρα σωστότερο από αυτό της «γερμανικής μπλόφας», το οποίο δέσποζε στον λόγο μείζονος τμήματος της Αριστεράς πριν την 6η Μαΐου, καθώς ήδη από την επαύριο των εκλογών φάνηκε ότι μάλλον δεν υπήρχε καμία μπλόφα. Η γερμανική Δεξιά έδειξε για τα καλά τα δόντια της, όπως εξάλλου το έχει κάνει, με πολύ πιο καταστροφικά αποτελέσματα, δις τον τελευταίο αιώνα, στην πιο ακραία μορφή της. Η νέα γραμμή άμυνας είναι πλέον η διαπίστωση, που εξάλλου συμμερίζεται μείζον τμήμα των νεοκλασικών οικονομολόγων και των πολιτικών στελεχών που πλαισίωσαν τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση της κρίσης, πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να απορροφήσει τους κραδασμούς που θα προκαλέσει τυχόν έξοδος της χώρας από το ενιαίο νόμισμα. Με βάση αυτή την παραδοχή συνάγεται πως η Ευρώπη δεν μπορεί προφανώς να πράξει ενάντια στο ίδιο το ρεαλιστικά υπαγορευμένο συμφέρον της και δεν θα τολμήσει να ωθήσει τη χώρα μας στην έξοδο.

Όχι στην καταπίεση της λιτότητας

Paulo Zerbato,”the weight of oppression”, [από τον ιστότοπο crossconnection.net]

του Ιγνάσιο Ραμονέ

«Η καλύτερη οχύρωση των δυνατών είναι η αδράνεια των λαών»

Μακιαβέλι

Σαν να πνίγονται. Κάπως έτσι αισθάνονται σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι πολίτες που στραγγαλίζονται από τόσους πολλούς περιορισμούς και μειώσεις. Ένα συναίσθημα που εντείνεται από τη διαπίστωση ότι η πολιτική εναλλαγή στην εξουσία δεν αλλάζει τη «λύσσα για λιτότητα»[1] των κυβερνώντων.

Προοπτικές και κίνδυνοι για μια αριστερή κυβέρνηση

-->

Η ΑΥΓΗ  Ημερομηνία δημοσίευσης: 09/06/2012

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ

Είναι απολύτως απαραίτητο να μην ενδώσει μια αριστερή κυβέρνηση στις πιέσεις, αν πραγματικά νοιάζεται την Ελλάδα και τον λαό της. Διότι η υποχώρηση θα σημάνει καταστροφή - πολιτική, κοινωνική και οικονομική. Για να το πετύχει όμως αυτό θα χρειαστεί γενική και αποφασιστική λαϊκή κινητοποίηση

Η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ είναι η πιο αισιόδοξη πολιτική εξέλιξη από την αρχή της γιγαντιαίας κρίσης της Ευρωζώνης. Το δίλημμα των εκλογών της 17ης Ιουνίου είναι ξεκάθαρο. Αν σχηματιστεί αριστερή κυβέρνηση που θα εφαρμόσει το ριζοσπαστικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει η δυνατότητα αφενός να βγει η Ελλάδα από την κρίση και αφετέρου να δρομολογηθεί νέα πορεία για την υπόλοιπη Ευρώπη. Αν σχηματίσει κυβέρνηση ο μετριότατος κ. Σαμαράς, η χώρα θα συνεχίσει ακάθεκτη προς την κατάρρευση, που όλα δείχνουν πως δεν θα αργήσει.

ΚΚΕ: Δ. ΓΟΝΤΙΚΑΣ – Γ. ΜΑΡΙΝΟΣ – ΕΛ. ΜΠΕΛΛΟΥ ΣΥΓΧΟΡΔΙΑ ΚΑΤΑ ΣΥΡΙΖΑ!

Αναδημοσίευση από την Iskra

ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΗ Η ΑΛ. ΠΑΠΑΡΗΓΑ! ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ. ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ

Η Iskra με βάση τις ομιλίες ορισμένων κεντρικών στελεχών του ΚΚΕ όπως αυτές καταχωρήθηκαν στο «Ριζοσπάστη» δημοσιεύει ένα σχόλιο του «ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ», το οποίο έχει ως εξής:

Προξενεί κατάπληξη ότι σε συγχορδία, αν και με διαφορετικούς τόνους, ύφος και «επιχειρήματα», τα κεντρικά στελέχη του ΚΚΕ επιτίθενται συντονισμένα στον ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν αναγορεύουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κύριο μέτωπο του ΚΚΕ σε αυτές τις εκλογές.

Τι είναι η Κοινωνική Οικονομία;

Αφιέρωμα του Red Notebook  

Του Πέτρου Σταύρου

1) Η Κοινωνική Οικονομία σε κανονικές συνθήκες μιας καπιταλιστικής οικονομίας
Βασικό και κοινό στοιχείο όλων των ορισμών της Κοινωνικής Οικονομίας είναι η διαπίστωση πως αυτή βρίσκεται μεταξύ του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα της οικονομίας. Στην ουσία, μια παραγωγική μονάδα της κοινωνικής οικονομίας θεωρείται αυτόνομη τόσο σε σχέση με τους σκοπούς του Κεφαλαίου όσο και σε σχέση με τη διοίκηση του κράτους. Πρόκειται για καθαρά ιδιωτική επιχείρηση αλλά με τους κοινωνικούς σκοπούς να υπερτερούν των κερδοσκοπικών και το ανοικτό και συνεταιριστικό σύστημα συμμετοχής των μελών να διαφέρει τόσο από το μετοχικό σύστημα των επιχειρήσεων όσο και από το διοικητικό έλεγχο των ΔΕΚΟ. 

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΟ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ

 Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΡΙΒΙΖΑΚΗ*

Μέχρι τις 6 Μαΐου η Ελλάδα αντιμετωπιζόταν ως οικονομικό πειραματόζωο της Ευρωζώνης. Μετά την ανατροπή που έφεραν οι εκλογές, φαίνεται ότι αρκετοί βλέπουν τη χώρα μας στον νέο ρόλο του πολιτικού πειραματόζωου: Το πειραματόζωο μπορεί να βγάλει κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και το ριψοκίνδυνο στοίχημα είναι να «συνετισθεί» το εκλογικό σώμα και να διορθώσει την ψήφο του αφού προηγουμένως τιμωρηθεί με κάποιο οικονομικό σοκ που θα δημιουργήσει έκρυθμη κοινωνική κατάσταση, προς γνώσιν και συμμόρφωσιν των υπολοίπων, δυνητικά απείθαρχων Ευρωπαίων. 

Τα διλήμματα του Ευρώ και η κρίση της Ευρωζώνης. Απαντήσεις και νέες προκλήσεις από την πρόσφατη ιστορία της Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Το πραγματικό διακύβευμα των επερχόμενων εκλογών δεν είναι «ευρώ ή δραχμή»· αντιθέτως, συμπυκνώνεται στο δίλημμα νεοφιλελεύθερη λιτότητα και εξαθλίωση ή κοινωνική συνοχή, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια  

Του Παναγιώτη Αγγελόπουλου

Όσο πλησιάζουν οι εκλογές, τόσο η «στρατηγική έντασης» θα κλιμακώνεται. Ενδεικτική του κλίματος είναι μια πρόσφατη έκθεση του Ινστιτούτου Πίτερσον, που τάσσεται ανοιχτά υπέρ μιας «επιδρομής» καταθετών στις Ελληνικές τράπεζες (bank run), η οποία, σπέρνοντας τον φόβο, θα ενίσχυε τα κόμματα που στηρίζουν το πρόγραμμα της Τρόικας. Μάλιστα, στην «καλύτερη περίπτωση», όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνονται οι αναλυτές του Ινστιτούτου, μια καταστροφική απόσυρση καταθέσεων θα μπορούσε να σταθεί αιτία για την ακύρωση των εκλογών, δεδομένου ότι αν οι εκλογές διεξαχθούν εν μέσω πανικού, οι «σχιζοφρενείς»  πολίτες, που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα το ξανακάνουν, «εξουδετερώνοντας πολιτικά τον λαϊκισμό σε όλη την Ευρώπη».[1]

Όταν οι βεβαιότητες εξανεμίζονται (Ιδεολογικές διαστάσεις της πολιτικής αντιπαράθεσης)

Η μέχρι τώρα επιτυχία του Σύριζα οφείλεται αφενός στο θεωρητικό του εργαλείο ανάγνωσης της κρίσης ως όξυνση του πολέμου ανάμεσα στις «αγορές» και τον κόσμο της εργασίας, αφετέρου στη συστηματική του συμπόρευση με τα κινήματα αντίστασης και αφετρίτου στην πολιτική μετάφραση των παραπάνω σε ενωτική κυβερνητική πρόταση  

Του Βένιου Αγγελόπουλου

Βασίλη κάτσε φρόνιμα, να γίνεις νοικοκύρης

Για ν’ αποχτήσεις πρόβατα, χωράφια και γελάδια…

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΜΠΛΟΚ

-->

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΩΤΗΡΗ*

Ο συνδυασμός ανάμεσα στην οικονομική κρίση, στην κοινωνική καταστροφή και την ανοιχτή πολιτική κρίση σε «αδύναμους κρίκους» του «Ευρωπαϊκού σχεδίου» όπως είναι η Ελλάδα, έχουν κάνει ξανά πιθανό ενδεχόμενο τη ριζική πολιτική και κοινωνική αλλαγή. Στην Ελλάδα, ζήσαμε και ζούμε μια πρωτόγνωρη ακολουθία πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων, που στη βάση μιας βαθιάς δομικής οικονομικής και κοινωνικής κρίσης (αλλά και της επιτροπείας από την ΕΕ και το ΔΝΤ), οδηγηθήκαμε σε μια βαθιά πολιτική κρίση, σε ένα κύκλο κινητοποιήσεων που παραπέμπει σε μια συνεχιζόμενη λαϊκή εξέγερση, σε ένα παρατεταμένο λαϊκό πόλεμο, σε μεγάλες ανατροπές στις κοινωνικές συμμαχίες και τις σχέσεις εκπροσώπησης, σε μια εκκωφαντική απώλεια εκλογικής επιρροής για τις μνημονιακές δυνάμεις, στην απονομιμοποίηση μεγάλου μέρους των πολιτικών που αποτέλεσαν κομμάτι της οικονομικής ορθοδοξίας (από την πρωτοκαθεδρία των αγορών έως το ευρώ) , σε μια εντυπωσιακή συνολική άνοδο της Αριστεράς, ακόμη και στο ενδεχόμενο (αν και όχι βεβαιότητα...) μιας κυβέρνησης με συμμετοχή της Αριστεράς.

Μνημόνιο ή Σύριζα

 Απόστολου Αποστολόπουλου

Το διεφθαρμένο πολιτικό καθεστώς σείεται συθέμελα αλλά αντιστέκεται, ακόμα. Το ζητούμενο των εκλογών είναι η ανατροπή του, επιτέλους. Αυτό το αίτημα, της οριστικής απαλλαγής από το διεφθαρμένο σύστημα, είναι, πριν από όλα και πάνω από όλα, το κίνητρο συσπείρωσης ποικίλων δυνάμεων, περί τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι ούτε η ανατροπή του καπιταλισμού, ούτε ο σοσιαλισμός, ούτε τίποτα άλλο μεγαλεπήβολο. Μπορεί να φαίνεται ανεπαρκές σε κάποιους. Αλλά χωρίς την ανατροπή τίποτα δεν μπορεί να προσχωρήσει. 

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Των Κ. ΜΑΚΑΡΩΝΑ - Δ. ΤΣΑΚΙΡΗ*

Επειδή οι επερχόμενες εκλογές είναι ιστορικές και το εννοούμε.

Επειδή όλες οι συνιστώσες του βάρβαρου νεοφιλελευθερισμού, εγχώριες και ξένες, απειλούν και εκβιάζουν με τον κίνδυνο της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την επιστροφή στη δραχμή στην περίπτωση που με τη βούλησή του το εκλογικό σώμα αναδείξει τον ΣΥΡΙΖΑ ηγετική δύναμη στις 17.6.2012.

Επειδή η εμμονή στα Μνημόνια οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα στην οικονομική και κοινωνική χρεωκοπία.

Επειδή οι εξαντλητικοί φόροι, κυρίως σε βάρος των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των μικρομεσαίων, τα χαράτσια, η μείωση των μισθών και συντάξεων στα όρια της φτώχειας, η περικοπή των κοινωνικών δαπανών και η διάλυση του κοινωνικού κράτους, στον βωμό της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των δανειστών και των τραπεζών, οδηγούν τον λαό σε απόγνωση και τη χώρα στον γκρεμό.

Η αντιστροφή των διλημμάτων

Του Μάκη Μαλαφέκα Από το REDNOTEBOOK

Το κεντρικό διακύβευμα αυτού που ξεκίνησε πριν λίγες εβδομάδες στην Ελλάδα δεν είναι άλλο από τον δυναμικό κλονισμό, σε πολιτικό επίπεδο, του παγκόσμιου χρεοκρατικού οικοδομήματος.

Απλό πράγμα να προχωράει κανείς απαντώντας σε διλήμματα. Απλό και διαστροφικό. Ιδίως όταν αυτά είναι απλά διατυπωμένα και, κυρίως, εκβιαστικά.