O ΜΠΡΑΟΥΝ, Ο ΦΙΣΕΡ ΚΙ Ο ΚΡΑΦΤ, ΞΑΝΑΣΜΙΞΑΝ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΦΤΙΑΞΑΝΕ ΤΡΑΣΤ…

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ*

Μπορεί στη σημερινή συγκυρία τα ονόματα σε σχέση με τους στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη να είναι διαφορετικά, ωστόσο αυτό που παραμένει ίδιο και απαράλλακτο είναι η δημιουργία των τραστ.

Aegean και Olympic Air επιχειρούν εκ νέου να συγχωνευθούν, παρά την απόρριψη ανάλογου πρόσφατου αιτήματος τους από την Επιτροπή Ανταγωνισμού της ΕΕ, και σίγουρα οι πρόσφατες αλλά και οι προκαθορισμένες εξελίξεις στον τραπεζικό κλάδο τους προσφέρουν επιχειρήματα στην προσπάθεια τους να λάβουν θετική απάντηση αυτήν τη φορά.

Άλλωστε οι κυβερνητικές ευλογίες στη δημιουργία τραπεζικών γιγάντων και η συμμετοχή του κράτους στη συγκρότηση των τραστ (είτε με την ανοχή είτε με την παραγγελία της τρόικα) αποδεικνύουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η καρτελοποίηση στρατηγικών τομέων της ελληνικής οικονομίας συνιστά στρατηγική επιλογή του εγχώριου και ευρωπαϊκού αστικού μπλοκ και φυσικά των πολιτικών τους εκπροσώπων, στα πλαίσια της οποίας κομβικό ρόλο παίζουν οι ΔΕΚΟ.

«Ελλάδα: από την ευρωπαϊκή «Μεγάλη Ιδέα» στην καταστροφή – Ερμηνείες και προτάσεις διεξόδου από την κρίση»

Σταύρος Μαυρουδέας 

Κείμενο ομιλίας στη Μορφωτική Λέσχη της ΕΣΗΕΜΘ με θέμα «Ελλάδα: από την ευρωπαϊκή «Μεγάλη Ιδέα» στην καταστροφή – Ερμηνείες και προτάσεις διεξόδου από την κρίση»

Μορφωτικό Ίδρυμα της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης, σε συνεργασία με τη Λέσχη Ανάγνωσης της ΕΡΤ3

Κύκλος διαλέξεων «Λόγος με θέσεις»

Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2012, στις 20.00, αίθουσα του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΜ-Θ 

1. Επίσημη ερμηνεία της κρίσης: απλά κρίση χρέους/ ιδιαίτερο ελληνικό φαινόμενο: χώρα σπάταλων, κρατικοδίαιτων τεμπέληδων που εκμεταλλεύθηκαν την καλή πίστη των «κουτόφραγκων» και έτσι χρεωκόπησαν την οικονομία τους/ αυτό στη συνέχεια απειλεί την φιλάνθρωπη ευρωπαϊκή ενοποίηση που έσωσε την Ευρώπη και τον κόσμο από συγκρούσεις και σφαγές. Δίδυμα ελλείμματα: δημοσιονομικό έλλειμμα που οδηγεί σε εξωτερικό χρέος.

2. Μία σειρά προβλήματα: (α) οι Έλληνες δουλεύουν περισσότερο (μεγαλύτερος πραγματικός εργάσιμος χρόνος) ενώ η παραγωγικότητα της εργασίας ενώ είναι χαμηλότερη αύξανε πολύ πιο γρήγορα, (β) ο ελληνικός δημόσιος τομές δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλος συγκριτικά με τους δυτικούς ενώ το κοινωνικό κράτος δημιουργήθηκε πολύ αργότερα και ήταν πάντα μικρότερο από τα δυτικά/ επίσης πάντα σε λιγότερο αναπτυγμένες οικονομίες ο δημόσιος τομέας αναλαμβάνει μεγαλύτερες δραστηριότητες ακριβώς για να πυροδοτήσει τη διαδικασία ανάπτυξης που δεν αναλαμβάνει ο ιδιωτικός τομέας (Gershenkron effect), (γ) οι σπατάλες αφορούν ιδιαίτερα τον κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα που ιστορικά (βλέπε Μποδοσάκης) κερδοφορούσε πάνω στην πλάτη του δημόσιου τομέα (κραυγαλέο παράδειγμα η αθλιότητα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στο μεγάλο φαγοπότι των οποίων έλαβε μέρος και το ξένο κεφάλαιο).

3. Επιπλέον προβλήματα: εάν είναι απλά κρίση χρέους που ξεκινά από δημοσιονομικά ελλείμματα τότε το μόνο που χρειάζεται είναι η περιστολή του δημόσιου τομέα και δεν χρειάζεται να πειραχθεί ο ιδιωτικός τομέας. Όταν όμως άρχισαν οι παρεμβάσεις στα μισθολογικά, εργασιακά και θεσμικά ζητήματα του ιδιωτικού τομέα τότε ξαφνικά ανακαλύφθηκε ότι «το ελληνικό παραγωγικό μοντέλο είναι στρεβλό». Η στρέβλωση του, που εκφράζεται στη φθίνουσα ανταγωνιστικότητα του (και αποτυπώνεται στο διευρυνόμενο έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών) αποδόθηκε τότε στις υπερβολικές μισθολογικές αυξήσεις (αποτυπωμένες στο ονομαστικό μοναδιαίο κόστος εργασίας – κόστος εργασίας που απαιτείται για την παραγωγή μίας νομισματικής μονάδας ΑΕΠ). Και η ερμηνεία αυτή έχει σοβαρά προβλήματα γιατί (α) το ονομαστικό μκε αποτυπώνει μόνο την ανταγωνιστικότητα κόστους και αγνοεί τα ποιοτικά και θεσμικά στοιχεία που είναι πολύ σημαντικότερα, (β) το ονομαστικό μκε είναι παραπλανητικός δείκτης (Kaldor paradox κλπ.), (γ) το πραγματικό μκε (που συνυπολογίζει το επίπεδο τιμών και αποτυπώνει τη διανομή εισοδήματος μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας) αντί να αυξάνει έφθινε όλο σχεδόν το προηγούμενο διάστημα. Άρα το πρόβλημα της φθίνουσας ανταγωνιστικότητας δεν είναι πρόβλημα υπερβολικών μισθών αλλά έχει να κάνει με διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας (που όπως θα δούμε η ευρωπαϊκή ενοποίηση είτε τα προκάλεσε είτε τα επιδείνωσε)

4. Αν αφήσουμε στην άκρη την ορθόδοξη ερμηνεία και δούμε τα πράγματα χωρίς παρωπιδικούς φακούς τότε μία άλλη ερμηνεία προβάλλει. Η ελληνική κρίση είναι μία διπλή κρίση: (α) εσωτερική κρίση του ελληνικού καπιταλισμού που (β) επιδεινώνεται από την συμμετοχή στην ευρωπαϊκή ενοποίηση.

«O μόνος δρόμος είναι ο δεύτερος δρόμος »

Αλέκος Αλαβάνος

Πρώτο, αφού ευχαριστήσω για την φιλοξενία, να πω ότι καλύτερα ίσως το ερώτημα, αντί «υπάρχει άλλο δρόμος;» να ήταν «υπάρχει δρόμος;». Γιατί τώρα δεν είμαστε σε δρόμο. Όπως στις ταινίες του Χίτσκοκ είμαστε σε γκρεμό. Εκεί μας έχουν οδηγήσει ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Δεν χρειάζεται ανάλυση. Το βιώνει με τον πιο βαρύ τρόπο η κοινωνία μας.

OΣΟ ΔΕΝ ΧΡΕΟΚΟΠΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΧΡΕΟΚΟΠΕΙ Ο ΛΑΟΣ

Toυ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΤΣΟΥΛΑ*

Όταν στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι "η χρεοκοπία είναι όπλο των φτωχών", οι υπερασπιστές του μνημονίου βγήκαν από τα ρούχα τους. Μα είναι δυνατόν να αμφισβητείται το ιερό και όσιο όριο που είναι η εξυπηρέτηση των δανειστών με κάθε κόστος; Στην αγανάκτηση συμμετείχε και το τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ που κινείται εντός αστικής νομιμότητας και θεωρεί ότι η μονομερής παύση πληρωμών είναι δείγμα αριστερίστικου μπαταχτσηδισμού.

Όταν οι οικονομολόγοι στα τέλη του 2009 μίλησαν για την ανάγκη αθέτησης πληρωμών του χρέους ως μόνη λύση στη διαφαινόμενη χρεοκοπία, η αριστερά περί άλλων τύρβαζε. Το ΚΚΕ το θεώρησε αστικό αίτημα, ο ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε για παραμύθι χωρίς δράκο, η Ανταρσύα υποστήριζε ότι τέτοια μεταβατικά αιτήματα χωρίς αυθεντικό αντικαπιταλισμό, μπορεί να τα υλοποιήσει η κυβέρνηση Παπανδρέου.

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

Toυ ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ*

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την ανάγκη εθνικής πολιτικής ανάπτυξης. Μόλις περάσουμε τον τελευταίο κάβο των δύσκολων μέτρων, πάρουμε τα 31,5 δισ., ανακτήσουμε ρευστότητα και εξασφαλίσουμε πρωτογενές πλεόνασμα, θα καταστρώσουμε ένα σχέδιο υψηλών ρυθμών ανάπτυξης που θα κάνει το χρέος βιώσιμο, θα αναπληρώσει τα χαμένα εισοδήματα και θα μειώσει την ανεργία. Υπονοείται μάλιστα ότι η τραγική κατάσταση της οικονομίας οφείλεται στο ότι εξαρχής δεν διαμορφώσαμε πολιτική ανάπτυξης που θα μπορούσε να απαλύνει τη σταθεροποίηση. Το επιχείρημα αυτό, που προβάλλεται από τους εραστές των μνημονίων και την τρικομματική κυβέρνηση, είναι δυστυχώς ασυνάρτητο και παραπλανητικό.

Μια φωνή από τη Γερμανία

Η ΑΥΓΗ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/10/2012

ΤΟΥ ΖΗΣΗ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ*

KARL HEINZ ROTH, H Ελλάδα και η κρίση. Τι έγινε και τι μπορεί να γίνει, μετάφραση Δημήτρη Λάμπου, Εκδόσεις Νησίδες, Θεσσαλονίκη 2012

Στις αρχές του καλοκαιριού κυκλοφόρησε στη Γερμανία από τον γνωστό εκδοτικό οίκο VSA του Αμβούργου το βιβλίο του Καρλ Χάιντς Ροτ, με τίτλο “Griechenland. Was tun?”. O Ροτ, γιατρός στο επάγγελμα, έγκριτος ιστορικός και διευθυντής του Ιδρύματος για τη Μελέτη της Κοινωνικής Ιστορίας του 20ού και 21ου Αιώνα που εδρεύει στη Βρέμη, υπήρξε ως φοιτητής ηγετικό στέλεχος της Σοσιαλιστικής Φοιτητικής Γερμανικής Ένωσης (SDS) την εποχή του κινήματος διαμαρτυρίας τη δεκαετία του ‘60. Βαθύς γνώστης της ιστορίας του λαού μας, λάτρεψε και λατρεύει τη χώρα μας, έτοιμος πάντα να συγκρουστεί με τα κατεστημένα γερμανικά συμφέροντα που θέλουν την Ελλάδα προτεκτοράτο.

Οι πηγές της μεταφυσικής σκέψης

Η ΑΥΓΗ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/10/2012

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΕΡΤΙΚΑ*

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ, Η κριτική της μεταφυσικής στη νεότερη σκέψη, (τόμος α' και β'), μτφρ.: Μιχάλης Παπανικολάου, Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης, Αθήνα, 2012

Ο Παναγιώτης Κονδύλης πρωτοδημοσίευσε την Κριτική της μεταφυσικής... στην ελληνική γλώσσα το 1983, όταν διηύθυνε τη «Φιλοσοφική και πολιτική βιβλιοθήκη» στις εκδόσεις «Γνώση». Ο τόμος εκείνος περιελάμβανε την κριτική της μεταφυσικής, από τον όψιμο μεσαίωνα ίσαμε και τον διαφωτισμό. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1990, το ίδιο έργο δημοσιεύτηκε στη γερμανική, συμπεριλαμβάνοντας ένα επιπλέον μέρος το οποίο αφορούσε την κριτική στη μεταφυσική τον 19ο και τον 20ό αιώνα. Εκεί παρήλαυναν όλοι οι γνωστοί μας «ήρωες», από τον Χέγκελ, τον Νίτσε και τον Μαρξ έως τον Χάιντεγκερ και τον Βίτγκενσταϊν, στην προοπτική της πολεμικής τους προς τον υπερβατικό και τον θύραθεν κόσμο. Χρειάστηκαν 22 χρόνια από τότε και 14 από τον θάνατό του (11 Ιουλίου 1998), ώστε να μεταφραστεί το δεύτερο αυτό μέρος και να δοθεί στον έλληνα αναγνώστη. Μάλιστα, χάρη στη μεταφραστική δεινότητα του Μιχάλη Παπανικολάου, μπορούμε να απολαύσουμε το μνημειώδες αυτό σύγγραμμα σε ελληνικά αντάξια μ’ εκείνα που ο ίδιος φρόντιζε να επενδύει το έργο του.

Ο νεοφιλελευθερισμός απέναντι στη δημοκρατία

Η ΑΥΓΗ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/10/2012

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΣΑΜΠΕΚΗ

(Με αφορμή το βιβλίο του Josef Grim Feinberg, Δημοκρατίες χωρίς δήμο;, μτφρ. Γερ. Λυκιαρδόπουλος, Έρασμος, Αθήνα 2012)

Καθώς οι ριζοσπαστικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις τους έχασαν τη λαϊκή υποστήριξη, άρχισαν να λένε πως ο μέσος άνθρωπος δεν ήταν σε θέση να πάρει αποφάσεις ζωτικής οικονομικής και διαχειριστικής σημασίας. Αποκαλούσαν “λαϊκισμό” ή “δημαγωγία” το “να λένε οι πολιτικοί στον κόσμο αυτό που ήθελε ν’ ακούσει” και το να εφαρμόζουν μόνο πολιτικές που αποδεικνύονται δημοφιλείς. Οι “δημοκράτες” δεν ήταν τόσο “ανεύθυνοι” ώστε να φοβούνται να πράξουν αυτό που ήταν “αναγκαίο” επειδή δεν θα άρεσε στον κόσμο. Χρησιμοποιώντας εκείνα τα μαζικά μέσα ενημέρωσης τα οποία έλεγχαν απολύτως, έκαναν τεράστιες προσπάθειες να πείσουν τον λαό να παραιτηθεί από το δικαίωμά του να κρίνει: τα πολύπλοκα ζητήματα, έλεγαν, πρέπει ν’ αφήνονται στην κρίση των ειδικών. Οι “δημοκράτες” φαίνονταν να θέλουν να εξαφανιστεί ο δήμος. [...] Η δημοκρατία, συνεπώς, έπρεπε να μετατραπεί σε μια καθαρά τυπική υπόθεση όπου οι ψηφοφόροι θα εξέλεγαν ελεύθερα μεταξύ πολλών κομμάτων, εκ των οποίων κανένα δεν είχε τη δύναμη ν’ αλλάξει την πορεία της εθνικής προόδου (σ. 37-38).

Το παραπάνω εκτενές παράθεμα από το βιβλίο του Joseph Feinberg, Δημοκρατία χωρίς δήμο;, θα αποτελούσε μάλλον κατάχρηση χώρου αν δεν συμπύκνωνε με ιδιαίτερα ευσύνοπτο τρόπο μια σειρά συμπτωμάτων φθοράς ή ακόμα και παρακμής που εύκολα εντοπίζει κανείς (και) στις λεγόμενες «δυτικές» δημοκρατίες της εποχής μας.

Γιατί ο Μαρξ είχε δίκιο

TERRY EAGLETON

Η ΑΥΓΗ Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/10/2012

Προδημοσίευση από το ομώνυμο, νέο βιβλίο του Τέρρυ Ήγκλετον, που κυκλοφορεί σε λίγες μέρες από τις εκδόσεις Πατάκη

Το Μανιφέστο του Κομουνιστικού Κόμματος έχει χαρακτηριστεί, με γνώμονα την επιρροή που άσκησε, "αναμφίβολα το πιο σημαντικό κείμενο του δέκατου ένατου αιώνα". Ελάχιστοι διανοητές, αντίθετα με πολιτικούς, επιστήμονες, στρατιώτες, θρησκευτικές μορφές κτλ, έχουν αλλάξει τον ρου της ιστορίας τόσο αποφασιστικά όσο ο συγγραφέας του. Δεν υπάρχουν καρτεσιανές κυβερνήσεις, πλατωνιστές αντάρτες ή εγελιανά συνδικάτα. Ούτε καν οι πλέον αδυσώπητοι επικριτές του Μαρξ δεν αρνούνται ότι ο τελευταίος μετέβαλε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο κατανοούμε την ανθρώπινη ιστορία. Ο αντισοσιαλιστής διανοητής Λούντβιχ φον Μίζες περιέγραψε τον σοσιαλισμό ως "το πιο ισχυρό μεταρρυθμιστικό κίνημα της ιστορίας, την πρώτη ιδεολογική τάση που δεν περιορίζεται σ' ένα τμήμα της ανθρωπότητας, αλλά έχει οπαδούς από όλες τις φυλές, τα έθνη, τις θρησκείες και τους πολιτισμούς". Κι όμως κυκλοφορεί ευρέως η περίεργη άποψη ότι πλέον ο Μαρξ και οι θεωρίες του ανήκουν οριστικά στο παρελθόν - κι αυτό συμβαίνει αμέσως μετά το ξέσπασμα μιας από τις πιο σαρωτικές καπιταλιστικές κρίσεις που έχουν ποτέ καταγραφεί. Ο μαρξισμός, επί μακρόν η πιο πλούσια θεωρητικά και η πιο ασυμβίβαστη πολιτικά κριτική του καπιταλισμού, τοποθετείται αυτάρεσκα από κάποιους στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Η δημοκρατία της Βαϊμάρης και η Ελλάδα του 2012: αναλογίες, μεταφορές και διαφορές

21 Οκτωβρίου 2012 

Τα όρια και οι κίνδυνοι των ιστορικών αναλογιών, η υπεράσπιση της δημοκρατίας, ο πολιτισμός της Βαϊμάρης, η «στριμωγμένη ταυτότητα», η χρήση και κατάχρηση του Καρλ Σμιτ

Σήμερα, μαζί με την «Αυγή», κυκλοφορεί το τομίδιο «Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης και οι σημερινές “αναβιώσεις” της» (Μανόλης Αγγελίδης, Κατερίνα Καρακάση, Μάκης Κουζέλης, Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος, Χρήστος Χατζηιωσήφ). Τα κείμενά του βασίζονται στις εισηγήσεις της ημερίδας που οργάνωσε, τον Απρίλιο του 2012, το Ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς». Με την ευκαιρία, και καθώς το ζήτημα της Βαϊμάρης παραμένει σταθερά στην ημερήσια διάταξη της δημόσιας συζήτησης, συζητήσαμε με τον Μάκη Κουζέλη, καθηγητή κοινωνικής θεωρίας και κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μέλος του Δ.Σ. του «Πουλαντζά».

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

 

συνέντευξη του Μάκη Κουζέλη

Οι αναλογίες και οι (απειλητικοί) παραλληλισμοί μεταξύ της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και της σημερινής Ελλάδας επανέρχονται διαρκώς στη δημόσια συζήτηση. Ξεκινώντας, θα θέλαμε ένα σχόλια επ’ αυτού.

 Νομίζω ότι είναι ένα σχήμα, το οποίο ίσως βοηθάει σε κάποια σημεία, όπως όλα τα σχήματα, αλλά είναι παρακινδυνευμένο, ιδίως όταν χρησιμοποιείται με ευκολία. Θυμάμαι, λ.χ., μια από τις πρώτες φορές που το άκουσα, στη συνέλευση του Τμήματός μας, στο Πανεπιστήμιο. Ενώ συζητούσαμε, νομίζω για τον νόμο Διαμαντοπούλου, σηκώθηκε ένας συνάδελφος, έξαλλος, και άρχισε να επισείει τον κίνδυνο της Βαϊμάρης.

Το σχήμα αυτό εντοπίζεται στον κίνδυνο: Βαϊμάρη = κίνδυνος = άνοδος του ναζισμού. Και, επίσης, ως σήμανση της περίφημης θεωρίας των «άκρων», της άποψης ότι η Αριστερά είναι επικίνδυνη, γιατί, παράγοντας οξύτητα, άνοιξε τον δρόμο στον ναζισμό. Βέβαια, πρόκειται για πολύ μερική και επιλεκτική ανάγνωση της Βαϊμάρης. Απουσιάζει, από αυτήν, όλο το τεράστιο κεφάλαιο του πολιτισμού – θα επανέλθω σε αυτό –, όπως απουσιάζουν, επίσης, τα δύο κρισιμότερα ζητήματα που αναδεικνύει η βιβλιογραφία όσον αφορά τη Βαϊμάρη: αφενός η ανοχή των αστικών δυνάμεων – αλλά αρχικά και των επαναστατικών – απέναντι στη ναζιστική ακροδεξιά, αφετέρου, και κυρίως, το ζήτημα της αποσταθεροποίησης της δημοκρατίας.

Η αναγκαιότητα της συζήτησης για Μεταβατικό Πρόγραμμα

(Μέρος Α') Ημερομηνία δημοσίευσης: 19/10/2012

(Μέρος Β') Ημερομηνία δημοσίευσης: 20/10/2012

Του Βασίλη Ασημακόπουλου[1]

Οι μαζικοί λαϊκοί αντιμνημονιακοί αγώνες αποσάθρωσαν το δικομματικό σύστημα, όπως ήταν δομημένο από το 1977, με τα ειδικότερα χαρακτηριστικά της εστίας ενιαίου κόμματος που έλαβε μετά τα μέσα της δεκαετίας του '80, οδηγώντας το μνημονιακό μπλοκ σε μια διπλή κίνηση λαϊκής απονομιμοποίησης και πολιτικής ενοποίησης

Δύο και πλέον χρόνια από την επιβολή του νεοαποικιακού υβριδικού μνημονιακού καθεστώτος μειωμένης εθνικής κυριαρχίας και μαζικής κοινωνικής εξαθλίωσης, βρισκόμαστε σε μια κομβικής σημασίας καμπή αυτού που εύστοχα ο Στάθης Κουβελάκης έχει χαρακτηρίσει, με ορολογία από τη μαοϊκή Αριστερά, ως παρατεταμένο λαϊκό πόλεμο.

Οι μαζικοί λαϊκοί αντιμνημονιακοί αγώνες αποσάθρωσαν το δικομματικό σύστημα, όπως ήταν δομημένο από το 1977, με τα ειδικότερα χαρακτηριστικά της εστίας ενιαίου κόμματος που έλαβε μετά τα μέσα της δεκαετίας του '80, οδηγώντας το μνημονιακό μπλοκ σε μια διπλή κίνηση λαϊκής απονομιμοποίησης και πολιτικής ενοποίησης (κυβερνήσεις Παπαδήμου - Σαμαρά). Το αντιμνημονιακό μπλοκ πολιτικά εκφράστηκε κυρίως μέσα από το πολιτικό σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, για λόγους που και εμείς έχουμε στο παρελθόν αναλύσει[2]. Παρά την εντυπωσιακή καταγραφή του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ στη διπλή εκλογική αναμέτρηση, οι μνημονιακές δυνάμεις κατόρθωσαν να σχηματίσουν κυβέρνηση. Μια τρικομματική κυβέρνηση που έχει το ίδιο βασικό χαρακτηριστικό με την τρικομματική κυβέρνηση Παπαδήμου: ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και ραγδαία λαϊκή απονομιμοποίηση, σε συνθήκες δυναμικής, ενεργητικής, πολύμορφης και με ασυνέχειες παρουσίας του λαϊκού παράγοντα στον πολιτικό αγώνα.

Από πού έρχεται και πού πηγαίνει η Θεωρία των Άκρων

Οι πολιτικές συνεπαγωγές της ανανεωμένης Θεωρίας των Άκρων δεν διασώζουν τον φιλελεύθερο πολιτισμό - όπως κι αν τον εννοεί κανείς.

Στην πραγματικότητα, αποτελούν σήμα κατατεθέν ενός «μπλοκαρισμένου», αντιφιλελεύθερου φιλελευθερισμού, με όχημα τον οποίο αμφισβητείται σε τελική ανάλυση ο ίδιος ο Διαφωτισμός  

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Οι ιδέες που διακινούνται σε κάθε εποχή, και που διεκδικούν στην εκάστοτε συγκυρία να γίνουν κυρίαρχες, δεν προκύπτουν εκ του μη όντος. Στηρίζονται σε προϋπάρχουσες πνευματικές δομές και διαμάχες, για τις οποίες ωστόσο ελάχιστα μας προϊδεάζει η εκλαΐκευσή τους στον δημόσιο λόγο των ημερών μας. Με αυτή την έννοια, η αναδρομή στις πηγές των ιδεών αυτών βοηθά να καταλάβουμε τι διακυβεύεται σήμερα - εν προκειμένω: με την προαγωγή του «αντιολοκληρωτισμού» σε κρατικό δόγμα και επίσημη πολιτική.

Το κράτος και ο νέος ηγεμόνας ΙΙ

Πριν από έναν αιώνα, ο Ρόμπερτ Μίχελς μιλούσε για τον «σιδερένιο κανόνα της ολιγαρχίας» εντός των αριστερών κομμάτων. Η διαδρομή του 20ου αιώνα μάλλον τον επιβεβαίωσε. Μπορούμε, σήμερα, να τον διαψεύσουμε;

Του Δημήτρη Μπελαντή

Η στρατηγική της φθοράς, όπως άλλωστε κάθε στρατηγική, συναρτάται με ορισμένους όρους, οι οποίοι, μόνο αυτοί, την καθιστούν εφικτή και λυσιτελή. Μωρία θα ήταν να θέλει κανείς  να την εφαρμόζει υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Καρλ Κάουτσκυ, 1910

Ο εχθρός μας αφήνει να φθαρούμε παρά να τον φθείρουμε

Ρόζα Λούξεμπουργκ, 1910

Η πορεία της Αριστεράς προς την κυβερνητική εξουσία, ιδίως μάλιστα σε μια περίοδο οξείας κοινωνικής κρίσης, θέτει επιτακτικά προς επίλυση το πρόβλημα της ηγεμονίας. Οι κοινωνίες του αναπτυγμένου καπιταλισμού, όπου η εξουσία οργανώνεται με έναν τρόπο κεκαλυμμένο, ζελατινώδη και πολυεστιακό, έχουν δείξει μια αξιοσημείωτη αντοχή στις προκλήσεις της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος. Όπως είχε επισημάνει και ο Βάλτερ Μπένγιαμιν στον καιρό του, η αναπόληση των ευκαιριών του παρελθόντος είναι κατά κανόνα η οδυνηρή ανάμνηση των ιστορικών ηττών μας. Ένα σημαντικό εμπόδιο στην ανάπτυξη των προηγουμένων επιθέσεων της Αριστεράς ήταν η κατάσταση της «κοινωνίας των πολιτών» στη Δύση.

Επάγγελμα μπάτσος

H άσκηση του επαγγέλματος του μπάτσου, δηλαδή των ειδικών σωμάτων πολιτικής καταστολής και καταπίεσης, συνοδεύεται από κανόνες (των οποίων την εφαρμογή βλέπουμε καθημερινά στους δρόμους) που αντλούν την ύπαρξή τους από την πολιτική ιδεολογία του

Του Ηλία Ιωακείμογλου

Σε μια συγκυρία κατά την οποία τα ειδικά σώματα αστυνομικών ξυλοκοπούν με ιδιαίτερη ευχαρίστηση την πρώτη ύλη της εργασίας τους, δηλαδή τους διαδηλωτές, ενώ ταυτοχρόνως ως εργαζόμενοι υφίστανται μειώσεις του εισοδήματός τους, ήταν φυσικό να ανακινηθεί, στα αριστερά του πολιτικού φάσματος, το ζήτημα της ταξικής θέσης των μπάτσων. Η συνηθισμένη απάντηση που δίνεται από τα περισσότερα στελέχη της Αριστεράς είναι απλή και σύντομη: Πρώτον, τα ειδικά σώματα, όπως και το σύνολο των αστυνομικών, είναι εργαζόμενοι, άρα ανήκουν και αυτοί στις εργαζόμενες τάξεις, επομένως στο μεγάλο εκλογικό ακροατήριο της Αριστεράς. Δεύτερον, όταν βιαιοπραγούν ακολουθούν, ως επαγγελματίες, τις οδηγίες και τις διαταγές που δέχονται από τους ιεραρχικά ανωτέρους τους.

Αυτή η απλοϊκή αντιμετώπιση του ζητήματος αποτελεί ακόμη ένα σύμπτωμα του αποχωρισμού της Αριστεράς από την μαρξιστική θεωρητική της παράδοση. Εξ όσων γνωρίζω, κανείς δεν ένοιωσε την ανάγκη, στα πλαίσια της πρόσφατης σχετικής συζήτησης να ανασύρει την ξεχασμένη μαρξιστική θεωρία των κοινωνικών τάξεων. Και όμως, πρόκειται για μια παράδοση που έχει να μας πει πολλά περισσότερα από τις απλές εμπειρικές "διαπιστώσεις", ότι οι αστυνομικοί είναι εργαζόμενοι που ενίοτε γίνονται βίαιοι επειδή ακολουθούν οδηγίες.

Στο... σφυρί ακόμα και η πρώτη κατοικία

Ημερομηνία: 19/10/2012 Συγγραφέας: left.gr

Το δόγμα "πάνω απ' όλα το δίκιο των τραπεζών" επιχειρεί να βάλει τέλος στην απαγόρευση των πλειστηριασμών ακινήτων που εφαρμόζεται από το 2008 και προστατεύει χιλιάδες ιδιοκτήτες ακινήτων, οι οποίοι δεν μπορούν να πληρώσουν τις δόσεις των δανείων τους στις τράπεζες...

Εξετάζεται από 1ης Ιανουαρίου η άρση της απαγόρευσης πλειστηριασμών ακόμη και σε περιπτώσεις πρώτης κατοικίας. 

Στόχος η αποσυμπίεση της αγοράς ακινήτων, που σύμφωνα με τις τράπεζες θα μπορούσε να γίνει μειώνοντας την αντικειμενική τους αξία από τις 200.000 στις 150 και τις 100.000 ευρώ. Με άλλα λόγια, οποιοδήποτε πλαίσιο προστασίας υπήρχε για όσους χρωστούσαν στις τράπεζες, αυτομάτως μπαίνει στην άκρη. Επομένως, γίνεται πια ευκολότερη η διαδικασία των πλειστηριασμών και όσοι χρωστάνε θα δουν να χάνονται τα σπίτια τους σε ελάχιστο χρόνο και στην μισή τους αξία. 

Οι τράπεζες διευκολύνονται στη δέσμευση περιουσιών, την ίδια στιγμή που η ανεργία αυξάνεται ραγδαία, οι μισθοί μειώνονται και έρχονται νέα μέτρα. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, περίπου 10.000 οικογένειες θα χάσουν τα σπίτια τους, ενώ οι μεγαλοεπιχειρηματίες των ακινήτων, σαν άλλοι μαυραγορίτες, θα μπορούν να αγοράζουν τα ακίνητα μισοτιμής. Φυσικά, το κέρδος που θα αποκομίσουν μεσοπρόθεσμα θα είναι υπερδιπλάσιο. 

Ακόμα και η "μέριμνα" που έχει εξαγγελθεί για τις οικογένειες που κινδυνεύουν τα σπίτια τους, δεν θα μπορεί να σταματήσει το κύμα κατασχέσεων.

ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ Πώς κατέρρευσαν σε ένα βράδυ τα δικαιώματα 5.500 εργαζομένων και 25.000 συνταξιούχων

Ημερομηνία δημοσίευσης: 13/10/2012

ΤΗΣ ΚΕΡΑΣΙΝΑΣ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΥ*

Ο εκκαθαριστής πρέπει να αποφασίσει για τη δικαίωση του άτυχου συνταξιούχου, που περιμένει την αναγνώριση του βασικού εργασιακού του δικαιώματος, που είχε για πάνω από 30 χρόνια και τώρα στο τέλος του εργασιακού του βίου κινδυνεύει να μην το καρπωθεί

Την Παρασκευή το απόγευμα 27 Ιουλίου εκδόθηκαν οι αποφάσεις για μεταβίβαση της Αγροτικής στην Πειραιώς από τον «βασιλιά» - Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και το ίδιο βράδυ εκτυπώθηκαν άμεσα τα δύο ΦΕΚ. Όπως είπε και στη Βουλή η Ζωή Κωνσταντοπούλου, τα δύο ΦΕΚ έχουν διαφορά δευτερολέπτων! Και όπως αναφέρει και ο Κώστας Βαξεβάνης στο Hot Doc (τελευταίο τεύχος), «ποτέ άλλοτε νόμος του ελληνικού κράτους δεν πέρασε τόσο fast track. Για να κάνει την ΑΤΕ 'σάλα συμφερόντων'». Η σάλα συμφερόντων όμως δεν αφορούσε τα συμφέροντα των εργαζομένων στην Αγροτική...

Το ίδιο βράδυ οι εργαζόμενοι της Αγροτικής έζησαν δραματικές ώρες, αφού τίποτε και κανείς δεν τους είχε προετοιμάσει για το τι τους περίμενε. Αντίθετα, είχαν διαβεβαιώσεις από όλους του πολιτικούς αρχηγούς προεκλογικά, αλλά και μετεκλογικά, με τις προγραμματικές της εσωτερικής τρόικας, ότι η Αγροτική Τράπεζα θα παρέμενε.

Ο καπιταλισμός – καζίνο, η διάλυση του κοινωνικού κράτους και ο επικείμενος θάνατος της δημοκρατίας

Ανοιχτός πόλεμος κατά του κοινωνικού συμβολαίου  

Των Henry A. Giroux και Χ. Ι. Πολυχρονίου

Zούμε στην εποχή του φονταμενταλισμού της αγοράς. Η εξέλιξη από τον βιομηχανικό καπιταλισμό στην χρηματιστικοποίηση της οικονομίας έχει προκαλέσει βαθιές ρωγμές στον κοινωνικοοικονομικό ιστό των δυτικών  καπιταλιστικών κοινωνιών, με το χρέος και τη μόχλευση, τη λιτότητα και τις ακραίες οικονομικές ανισότητες, τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και τη διάλυση των δημοκρατικών θεσμών να αποτελούν μόνο μερικά από τα εξέχοντα χαρακτηριστικά του «γενναίου νέου κόσμου» της νεοκαπιταλιστικής τάξης πραγμάτων.  Πρόκειται για τη διαμόρφωση μιας νέας δυστοπίας, αν και στο φαινόμενο αυτό υπάρχει ένα ιστορικό ανάλογο — η «επίχρυση εποχή» του καπιταλισμού στις ΗΠΑ και η δεκαετία του 1920.

ΘΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΟΥΒΕΛΗΣ ΚΑΙ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Ωραίο είναι για τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων το υποτιθέμενο θρίλερ των δήθεν σκληρών διαπραγματεύσεων της συγκυβέρνησης Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη με την τρόικα, αλλά τα χαρτιά είναι σημαδεμένα. Κανένας Έλληνας δεν είναι πλέον τόσο αφελής ώστε να πιστεύει πως δεν θα υποχωρήσει άνευ όρων η ελληνική κυβέρνηση. Τα διασκεδαστικά σκετσάκια των αντιπαραθέσεων υπουργών - τροϊκανών θα αντικατασταθούν από μια «βαθυστόχαστη» και «δραματική» σύσκεψη των ηγετών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ και ο γνωστός θίασος των πολιτικών αρχηγών που συγκυβερνούν θα δώσει τη λύση, παίρνοντας με «γενναιότητα» πάνω του τις ευθύνες για τον οικονομικό και κοινωνικό περαιτέρω εξανδραποδισμό των Ελλήνων. Κι έτσι θα ζήσουν αυτοί πολύ καλά κι εμείς πολύ χειρότερα.

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ ΩΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΕΤΡΑ*

Αποτελεί κοινό τόπο πως η εφαρμογή των μνημονίων από την «τρόικα εσωτερικού» καταστρέφει το κοινωνικό κράτος, μειώνει δραματικά τους μισθούς και τις συντάξεις, φορολογεί βίαια ανθρώπους που αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για πλήρες ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Οι άνεργοι πλησιάζουν το 1.500.000, την ώρα που το επιστημονικό ινστιτούτο της ΓΣΕΕ εκτιμά πως θα φτάσουν το 2013 το 34%, δηλαδή 1.700.000 άτομα. Όσοι εργάζονται περνούν εξίσου άσχημα, αφού εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες είναι απλήρωτοι επί μήνες και άλλοι εργάζονται ανασφάλιστα. Οι μικρές επιχειρήσεις κλείνουν, η δημόσια υγεία αποτελεί παρελθόν, η δημόσια παιδεία διαλύθηκε και οι δήμοι καταρρέουν. Την ίδια στιγμή δεν φορολογούνται οι εφοπλιστές και οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες συνεχίζουν να κερδοσκοπούν εις βάρος του λαού, ενώ η εκκλησία απολαμβάνει προνόμια που δεν έχουν προηγούμενο. Είναι φανερό πως αυτές οι πολιτικές εξυπηρετούν τα συμφέροντα των λίγων και όχι τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας. Επομένως, είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου η ανατροπή του μνημονίου, πριν διαλυθεί τελείως η κοινωνία από την κόλαση που μας ετοιμάζουν. 

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΑΒΑ ΘΑ ΚΑΨΕΙ ΤΗ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΕΛΑΦΡΟΥ*

Έτοιμοι να κτυπήσουν είναι πλέον οι «οικονομικοί δολοφόνοι» κυβέρνησης – τρόικας. Αφού πήραν το πράσινο φως από την Μέρκελ και τις ντιρεκτίβες από το Γιούρογκρουπ για την ανάγκη να έχουν κλείσει μέχρι 18 Οκτώβρη οι περικοπές των 14 δις και τα 89 διαρθρωτικά μέτρα, έρχονται πια -σαραβαλιασμένοι αλλά ντοπαρισμένοι από την ελληνική ολιγαρχία και την ΕΕ- να περάσουν το άγριο πακέτο. Τι κι αν η ανεργία έχει φτάσει επισήμως στο 25% μέσα στον Ιούλιο(!), στο 30% σύμφωνα με τη ΓΣΕΕ.

Οι μεγάλες διαδηλώσεις κατά της επίσκεψης Μέρκελ, συνέχεια της μεγάλης απεργίας της 26ης Σεπτέμβρη, έδειξαν ότι μεγάλο τμήμα του λαού κινείται. Αλλά ακόμα δεν έχει πάρει χαρακτηριστικά χιονοστιβάδας, η θερμοκρασία ανεβαίνει, αλλά το καπάκι δεν έχει πεταχτεί ακόμα. Μην μας γελάει η δυσκολία να βγουν τα εκατομμύρια ακόμα στο δρόμο. Η δυσαρέσκεια, η αγανάκτηση, η οργή σαρώνει στον κόσμο της εργασίας και στη νέα φτωχολογιά, και δυστυχώς συχνά ντύνεται στα μαύρα του νεοναζισμού. Από την άλλη, κρατάει δεμένο τον κόσμο ο φόβος για το αύριο, η αυταπάτη κάποιας ατομικής λύσης, παρότι υπονομεύονται δραματικά από την άγρια και καθολική επίθεση.

ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ

Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*

Ο ηγεμόνας ήρθε λοιπόν, και απήλθε. Δεν είδε σχεδόν τίποτε ιδίοις όμμασι, εντός της προστατευμένης από ασφυκτικό αστυνομικό κλοιό περίμετρου στην οποία κινήθηκε τις λιγοστές ώρες της παραμονής του, ίσως μόνο τη φευγαλέα εικόνα ενός μπουκαλιού που εκτόξευσαν οι εργαζόμενοι του Ερρίκος Ντινάν. Ούτε είπε και τίποτε το συγκεκριμένο. Η παρουσία του όμως βαρυσήμαντη και το μήνυμα σαφές. Το ευρωπαϊκό κέντρο στηρίζει πολιτικά με όλο του το βάρος την σκιώδη μνημονιακή κυβέρνηση υπό έναν απαράβατο όρο: να εκτελεί υπάκουα κα μέχρι τέλους τις εντολές της τρόϊκας. Ταυτόχρονα όμως το γεγονός μιας τέτοιας επίσκεψης, η αναγκαιότητά της για αυτούς που τη σχεδίασαν και την υλοποίησαν, γνωρίζοντας εκ των προτέρων το επικοινωνιακό κόστος των εικόνων που θα αναμετέδιδαν τα διεθνή ΜΜΕ εκείνη την ημέρα, υποδηλώνει και κάτι περισσότερο: την συνειδητοποίηση ότι η ελληνική κατάσταση είναι κρίσιμη, δυνάμει εκρηκτική. Αρα πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια να παραμείνει υπό έλεγχο.

Η κ. Μέρκελ ξεκαθάρισε τα πράγματα

aristeroblog, 2012-10-14 12:14

Κώστας Λαπαβίτσας

H επίσκεψη της  κ. Μέρκελ στην Αθήνα αποσαφήνισε τρία πράγ­ματα:

Πρώτον, ότι το κέντρο της Ευρωζώνης δεν πρόκειται να αποπέμψει την Ελλάδα όσο αυτή θα συμμορφώ­νεται με τα Μνημόνια, έστω και με καθυστερήσεις, ή με μικρούς συμβι­βασμούs.

Δεύτερον, ότι οι ελληνικοί ιθύνοντες κύκλοι δεν έχουν άλλη στρατηγική εκτός από την παραμονή στην Ευρωζώνη, όποιο κι αν είναι το κόστος.

Τρίτον, ότι η διαδικασία κοινωνικής αποσάθρωσης λόγω των Μνημονίων είναι πολύ προχωρημένη, με έντονα φαινόμενα δυσπιστίας, θυμού και απόγνωσης.

Η κύρια αιτία αποσάθρωσης είναι η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, η οποία μεταβαίνει ταχέως σε νέο επίπεδο χαμηλής ισορροπίας. Οι επενδύσεις έχουν συντριβεί, η κατα­νάλωση υποχωρεί, οι εξαγωγές εντός EE μειώνονται από καιρό, ενώ πρό­σφατα υποχώρησαν και οι εξαγωγές εκτός Ε.Ε., πιθανόν λόγω έλλειψη πι­στώσεων. Η ανεργία, ήδη τεράστια, θα κινηθεί ανοδικά και το επόμενο διάστημα. Η συρρίκνωση του ΑΕΠ για το 2010-2 θα είναι υπερτετραπλάσια αυτής  που προέβλεπε το πρώτο Μνη­μόνιο. Η λεγόμενη σταθεροποίηση μετατρέπει την Ελλάδα από χώρα με­σαίου σε χώρα χαμηλού εισοδήματος.

Στο πλαίσιο αυτό η δημοσιονομική προσαρμογή αποδεικνύεται εξαιρετικά επισφαλής. Το δημοσιονομικό έλλειμ­μα θα κυμανθεί στο 6-9% το επόμενο διάστημα, ενώ το πρωτογενές έλλειμμα δύσκολα θα μηδενιστεί το 2013, ότι κι αν λέει η κυβέρνηση. Το Δημόσιο έχει στην ουσία κηρύξει εσωτερική παύση πληρωμών προς επαγγελματίες και μικρομεσαίους, επέβαλε καταιγίδα φόρων και απορροφά μεγάλο μέρος από τη λιγοστή ρευστότητα που δη­μιουργούν οι τράπεζες.

Ταυτόχρονα, το δημόσιο χρέος είναι εκτός ελέγχου λόγω τα ύφεσης, ενώ ο στόχος του 120% για το 2020 είναι απολύτως ανέφικτος.

Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση η αγορά το πολιτικό και η τάξη

του Βέρνερ Μπόνεφελντ*

Το άρθρο υποστηρίζει ότι η κατηγορία κοινωνική τάξη είναι κρίσιμη για την κατανόηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η αντιπαλότητα μεταξύ κρατών-μελών προϋποθέτει το κοινό συμφέρον τους στην αναχαίτιση της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης (εων) και η Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) καθιστά πιο τεταμένη τη σχέση εξάρτησης και αντιπαλότητας μεταξύ κρατών- μελών. Η σημασία της τάξης κατανοείται άριστα από τους φιλελεύθερους διανοούμενους και λαμβάνεται υπόψη ιδίως στην άποψη του Χάγιεκ περί “διακρατικού φεντεραλισμού” (διακρατικής ομοσπονδίας).

Εισαγωγή

Η δυτικοευρωπαϊκή ολοκλήρωση αναμφίβολα συνιστά μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις που αναδύθηκαν μέσα από τα πεδία θανάτου του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Συνολικά, η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση υιοθετείται ως η λύση για το ταραγμένο παρελθόν της Ευρώπης που είδε τρεις γερμανο-γαλλικούς πολέμους μέσα σε 70 χρόνια. Αυτό φαίνεται να θέτει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση πέραν της κριτικής – και πράγματι, με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι απολογισμοί περί της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ισοδυναμούν, στην καλύτερη περίπτωση, με περιγραφικές ή υψιπετείς δημοσιογραφικές ερμηνείες της “ευρωπαϊκής πραγματικότητας”. Αν κανείς υιοθετούσε αυτές τις αφηγήσεις , θα έπρεπε να συμπεράνει ότι οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι δεν έχουν παρουσία σ΄ αυτή την πραγματικότητα, Οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι εντυπωσιάζουν με την απουσία τους.

Γενική πανεργατική απεργία στις 18 Οκτώβρη: Η νίκη θα είναι δική μας!

Ημερομηνία: 12/10/2012
Συγγραφέας: left.gr

Το Δίκτυο Συνδικαλιστών ΣΥΡΙΖΑ καλεί σε παλλαϊκή συμμετοχή στη γενική, πανεργατική απεργία στις 18 Οκτώβρη. Η προσυγκέντρωση έχει οριστεί για τις 11 το πρωί στο Μουσείο στην Αθήνα.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ!

Ή ΕΜΕΙΣ Ή ΑΥΤΟΙ!

Τα νέα προωθούμενα μέτρα λιτότητας και ο προϋπολογισμός του 2013 οδηγούν τους εργαζόμενους και την ελληνική κοινωνία σε μια άνευ προηγουμένου οικονομική και ανθρωπιστική καταστροφή, που όμοιά της άλλες χώρες μόνο εν καιρώ πολέμου έχουν βιώσει.

Αυτοεκπληρούμενη προφητεία

Η ΑΥΓΗ Ημερομηνία δημοσίευσης: 12/10/2012

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΝΤΖΑ*

Προτιμάνε να περικόψουν δαπάνες που αφορούν στη θέρμανση των μαθητών μας, από το να καταγγείλουν τη διαπλοκή και να βρουν χρήματα για παράδειγμα από τη λίστα Λαγκάρντ.

Με την πρόσφατη επίσκεψη της Μέρκελ στην Αθήνα μοιάζει να οδεύουμε ως κοινωνία στην πραγματοποίηση μιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας, η οποία έχει ως επίλογο την εθνική καταστροφή. Η επίσκεψη της καγκελάριου δεν θυμίζει τίποτα άλλο από την περίπτωση του δολοφόνου που επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Θα μπορούσε άνετα να φαντάζει σαν την τελική πράξη του δράματος που ο "εκτελεστής", κοιτάζοντας στα μάτια το θύμα με "μερκελίστικο" - ψυχρό βλέμμα, δίνει την χαριστική βολή.

«ΣΧΕΔΙΟ Β» ΓΙΑ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ Ο ΑΛΑΒΑΝΟΣ

Να υπάρξει «Σχέδιο Β», ώστε η έξοδος από το ευρώ να μην είναι αιφνιδιαστική, να είμαστε προετοιμασμένοι και να μην οδηγηθούμε σε νέα καταστροφή ζητάει ο Αλέκος Αλαβάνος την ίδια στιγμή που το «Μέτωπο Ανατροπής» στο οποίο ουσιαστικά ηγείται, ξεκινά σειρά ημερίδων για την Ελλάδα εκτός ευρωζώνης. 

ΜΕΡΚΕΛ, ΜΝΗΜΟΝΙΟ, ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΚΑΙ… PLAN B’

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

Η επίσκεψη της γερμανίδας καγκελαρίου Α. Μέρκελ στην Ελλάδα, έβαλε τέλος στο επικοινωνιακό παιγνίδι της κυβέρνησης για δήθεν αγώνα αναδιαπραγμάτευσης του «Μνημονίου», καθώς και στις ψευδαισθήσεις όσων πιστεύουν ότι με τις γονυκλισίες, παρακάλια και υποταγή στους «άρχοντες» της ευρωζώνης, θα δείξουν κατανόηση για τα δεινά του ελληνικού λαού. Το μήνυμα είναι σαφές. Εφαρμόστε το Μνημόνιο, δηλαδή χρεοκοπία του ελληνικού λαού για εξόφληση των δανειστών-τοκογλύφων και «ραντιέ» του χρηματιστικού κεφαλαίου. Ταυτόχρονα η επίσκεψη υπογράμμισε ότι ο γερμανικός ιμπεριαλισμός φιλοδοξεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ελλάδα, με τη συνειδητή υποταγή της εγχώριας ελίτ, από οικονομική, πολιτική και γεω-στρατηγική άποψη.

Ελλάδα – Γερμανία: Ποιος χρωστάει σε ποιον (1)

 

http://www.contra-xreos.gr ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΧΡΕΟΣ

Η διαγραφή του γερμανικού χρέους στο Λονδίνο το 1953

του Ερίκ Τουσέν*

Από το 2010, στις ισχυρότερες χώρες της ζώνης του ευρώ, οι περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες, με την υποστήριξη και των μεγάλων μέσων μαζικής ενημέρωσης, εκθειάζουν με πρωτοσέλιδα των εφημερίδων (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία) την δήθεν γενναιοδωρία τους προς τον ελληνικό λαό και τις άλλες ευάλωτες χώρες στη ζώνη του ευρώ.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, αποκαλούν «σχέδιο διάσωσης» μια σειρά μέτρων που βουλιάζουν ακόμη περισσότερο τις οικονομίες των χωρών που τα δέχονται και τις οδηγούν σε μια άνευ προηγουμένου κοινωνική οπισθοδρόμηση, επιστρέφοντας 65 χρόνια πριν. Το σχέδιο μείωσης του χρέους της Ελλάδος  που υιοθετήθηκε το Μάρτιο 2012 και που προβλέπει τη μείωση των οφειλών της Ελλάδας στις ιδιωτικές τράπεζες κατά 50%, ήταν μια απάτη (1) αφού αυτές οι απαιτήσεις είχαν ήδη χάσει το 65 με 75% της αξίας τους στη δευτερογενή αγορά. Η μείωση των χρεών των ιδιωτικών τραπεζών αντισταθμίστηκε με την αύξηση του δημόσιου χρέους στα χέρια της Τρόικας και οδηγεί σε νέα μέτρα πρωτοφανούς βαρβαρότητας και αδικίας.

Αυτή η συμφωνία μείωσης του χρέους, που στόχο έχει να αλυσοδέσει τον ελληνικό λαό σε μόνιμη λιτότητα, αποτελεί προσβολή και απειλή για όλους τους λαούς της Ευρώπης και αλλού.

Σύμφωνα με τις υπηρεσίες μελετών του ΔΝΤ, το 2013, το ελληνικό δημόσιο χρέος θα αντιπροσωπεύσει το 164% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, που σημαίνει ότι η μείωση που ανακοινώθηκε το Μάρτιο του 2012 δεν θα οδηγήσει σε πραγματική ανακούφιση του βάρους που ταλανίζει τον ελληνικό λαό.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο Αλέξης Τσίπρας σε επίσκεψη του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 27 Σεπτεμβρίου 2012 τόνισε την ανάγκη για μια πραγματική πρωτοβουλία για τη μείωση του ελληνικού χρέους και αναφέρθηκε στην ακύρωση ενός μεγάλου μέρους του γερμανικού χρέους στο πλαίσιο της συμφωνίας του Λονδίνου του Φεβρουαρίου 1953.

Φλωρεντία 10+10: Ενώνοντας τις δυνάμεις μας για μια άλλη Ευρώπη

Ημερομηνία: 11/10/2012

Συγγραφέας: left.gr

Από τις 8 έως τις 11 Νοεμβρίου, τα ευρωπαϊκά κοινωνικά κινήματα θα συναντηθούν στη Φλωρεντία για να σχεδιάσουν τις απαντήσεις τους στη λιτότητα και στην Ευρωπαϊκή κρίση της δημοκρατίας για όλη την ήπειρο. Ο Tommaso Fattori* μας καλεί να βάλουμε το «Firenze 10 +10» ως προτεραιότητα.

Ο Tommaso Fattori είναι ιταλός ακτιβιστής κατά της ιδιωτικοποίησης και μέλος της οργανωτικής επιτροπής του Firenze 10 +10

Στην Ευρώπη ζούμε σε ιδιαίτερα δραματικούς καιρούς. Η δημοκρατία εκπέμπει τον επιθανάτιο ρόγχο της και εμείς γινόμαστε μάρτυρες στην μετάβαση σε μεταδημοκρατικές διαδικασίες τόσο σε εθνικό όσο και υπερεθνικό επίπεδο. Οι ηγέτες της ΕΕ έχουν συγκεντρώσει την εξουσία λήψης αποφάσεων σχετικά με τις δημόσιες και τις δημοσιονομικές πολιτικές στα χέρια μιας ολιγαρχίας των κυβερνήσεων, των τεχνοκρατών και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), οι οποίες υπόκεινται στις προσταγές των χρηματοπιστωτικών αγορών. Ο νεοφιλελευθερισμός, η πραγματική αιτία της κρίσης, όχι μόνο δεν είναι νεκρός, αλλά φαίνεται να είναι σε άριστη υγεία: χρησιμοποιεί την κρίση για να καταστρέψει τα κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα και να ιδιωτικοποιήσει τα κοινά, τα δημόσια αγαθά και τις δημόσιες υπηρεσίες.

Τέλος, η πιο απίστευτος μηχανισμός προπαγάνδας της εποχής μας είναι σε πλήρη εξέλιξη, κατά τον οποίο τα κράτη και «αγορές», προσπαθούν να κάνουν τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι το δημόσιο χρέος προκλήθηκε από υπερβολικές κοινωνικές δαπάνες και υψηλούς μισθούς. Στην πραγματικότητα, ο χρηματοπιστωτικός τομέας προκάλεσε την κρίση και το δημοσιονομικό έλλειμμα στην ΕΕ είναι το αποτέλεσμα της κρίσης και όχι η αιτία της.

Μια τέτοια στιγμή χρειάζεται μια ισχυρή κοινωνική απάντηση: είναι επείγον να δράσουμε τώρα, ενώνοντας τις δυνάμεις μας, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για μια κοινή κοινωνική απάντηση, για μια πανευρωπαϊκή κινητοποίηση. Υπάρχει μια αντικειμενική ανάγκη για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού χώρου από «στρατηγικές συμμαχίες», προκειμένου να επεξεργαστεί κοινές στρατηγικές και πρωτοβουλίες και να ανοικοδομήσει την αλληλεγγύη. Όταν ξεκίνησε η επίθεση στην Ελλάδα από τις μεγάλες οικονομικές δυνάμεις και την «τρόικα», [το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την ΕΚΤ], εμείς, στην Ευρώπη, δεν ήμασταν σε θέση να οργανώσουμε μια κοινωνική αντίδραση. Αντίθετα, κάθε ένας έμεινε περιορισμένος στη δική του κρίση και την εθνική της διάσταση, αφήνοντας τους Έλληνες μόνους. Αυτό δεν πρέπει να ξανασυμβεί.

(Δ)ένδεια απαντήσεων και περίσσεια θράσους

 Ημερομηνία: 10/10/2012 Συγγραφέας: left.gr

Μόνο θράσος και καμία απάντηση από τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη για τους βασανισμούς των 15 αντιφασιστών, που ανέδειξε σήμερα και η βρετανική Guardian. Δείτε παρακάτω τα όρια (που δεν υπάρχουν) του θράσους του ακραίου κ. Δένδια

"Ο κ. Δένδιας ήταν πλήρως ενήμερος των αθλιοτήτων που καταγγέλει σήμερα η Guardian για τους βασανισμούς των 15 διαδηλωτών και τους οποίους ανέδειξε και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στη Βουλή", απαντά το γραφείο τύπου του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ στον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, ο οποίος έσπευσε να βγάλει ακόμα μία ανακοίνωση με σκοπό μόνο να επιτεθεί για άλλη μία φορά στην αξιωματική αντιπολίτευση, χωρίς να δώσει ούτε μία εξήγηση για τους βασανισμούς στη ΓΑΔΑ. 

Απελπισμένοι με στιλ

Κατερίνα Αγγελιδάκη

Τα γκροτέσκα επεισόδια της περασμένης εβδομάδας στο Πεντάγωνο εξέπληξαν πολλούς και σόκαραν άλλους τόσους. Θα συμφωνήσω ότι είναι κακό να μπουκάρεις σαν ταύρος στην καρδιά της άμυνας της χώρας σου. Αν μη τι άλλο, είναι σαν να λες στην παγκόσμια κοινότητα ότι είσαι πολίτης μιας χώρας που μοιάζει με απέραντο ξέφραγο αμπέλι.

Αλλά πριν βγάλει κανείς φετφά καταδικάζοντας όσους το τόλμησαν - όπως έκαναν σχεδόν όλα τα εγχώρια ΜΜΕ -, οφείλει να δει ποιοι το έκαναν και για ποιον λόγο. Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: ότι δεν είναι αφόρητος λαϊκισμός να λες την αλήθεια. Αν η αλήθεια είναι τραχιά, άθλια, ανυπόφορη, δεν φταίει αυτός που τη λέει, πόσο μάλλον εκείνος που την υφίσταται. Και η αλήθεια είναι ότι αυτοί που σήκωσαν τα ρολά του Πενταγώνου δεν έχουν να φάνε. Είναι ουσιαστικά άνεργοι (6 μήνες απλήρωτοι), απελπισμένοι, πολίτες σε δεινή κρίση και επιεικώς άγριοι.

Κι εμείς τι ζητάμε; Να είναι απελπισμένοι με μέτρο. Νηστικοί με αρχές. Χρεωμένοι με στιλ. Αποσυνάγωγοι με ορθόφρονα κρίση. Νομοταγείς πάνω απ’ όλα.

Μόνο που το κράτος που απαιτεί νομιμότητα είναι το πρώτο που την παραβιάζει, αθετώντας τις συμφωνίες του, αδιαφορώντας για τα θύματά του και στέλνοντας αδιάβαστο κάθε πολίτη που θέλει να σέβεται τον εαυτό του.

Ακόμα και τα τετράποδα ζώα αντιδρούν!

Γιώργος Λοβέρδος ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 11 10 2012

Η αλήθεια είναι πως στην Ελλάδα αν πάρεις ένα σχετικά σοβαρό ύφος, φορέσεις μια γραβάτα και κάνεις μια δήλωση,  έχεις πολλές πιθανότητες να γίνει πιστευτός.

Αντίθετα δεν ενδείκνυται ένα πουκαμισάκι και χαμόγελο…

Μια ζωή βρισκόμαστε στη δημοτική και εκστασιαζόμαστε με την απλή καθαρεύουσα.

Η αλήθεια είναι πως παρά το βεβαρημένο ιστορικό των πολιτικών μας, δηλώσεις κατά της διαπλοκής και υπέρ μίας νεφελώδους δημοκρατίας με συνθήματα light γαλλικής επανάστασης έχουν μεγάλες πιθανότητες να πετύχουν το στόχο τους.

Και αυτό το ξέρουν τα γραφεία ερευνών της κοινής γνώμης και χειραγώγησης των μαζών.

Γιατί αν νομίζεις πως είσαι πολίτης, είναι το πρώτο βασικό λάθος που κάνεις.

Το «πρώτα ο πολίτης» δεν ήταν παρά ένα σύνθημα του κλέφτη που δείχνει στον συνεργό του που θα βάλει το χέρι στην τσέπη.

Και όταν ακουστεί το σφύριγμα, το χέρι βγαίνει για να ξαναμπεί στην πρώτη ευκαιρία.

Έτσι λοιπόν πολλοί πίστεψαν κάτι λόγια γενικού περιεχομένου που ανερυθρίαστα είπε ο νυν πρωθυπουργός προ των εκλογών.

Το ατραγούδιστο παρόν μας

Παρασκευάς Καρασούλος

Ποτέ άλλοτε στην Ελλάδα το παρόν δεν υπήρξε τόσο ατραγούδιστο όσο στις μέρες μας. Κι ας δίνουν «ήχο και υλικό» η απελπισία και η οργή των Ελλήνων, κι ας εγκυμονεί η εποχή λόγους κι αφορμές να γεννηθούν καινούργια τραγούδια, κι όμως… Τραγούδια από το παρελθόν συνόδευαν κι εξακολουθούν να συνοδεύουν την αγωνία μας· ό,τι ακούστηκε, ό,τι ακούγεται στις διαδηλώσεις τα τελευταία τρία χρόνια, αναφέρεται σταθερά στις πολύτιμες αποταμιεύσεις του παρελθόντος. 

ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ Κ. ΚΗΝΣΟΡΕΣ Ή ΜΑΖΙ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΕ ΝΑ ΤΑ ΤΡΩΤΕ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΜΑΣ;

Νέες αποκαλύψεις για Προβόπουλο Πειραιώς και τη ληστεία της Αγροτικής

Ημερομηνία: 11/10/2012

Συγγραφέας: left.gr

«Αποζημίωση» ύψους 3,4 εκατομμυρίων ευρώ (2,8 εκατομ. μετά φόρων) έλαβε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιώργος Προβόπουλος, από την Τράπεζα Πειραιώς, όπου εργαζόταν μέχρι το 2008 στη θέση του αντιπροέδρου.

Επικαλούμενο συγκεκριμένα έγγραφα, το Reuters αναφέρει ότι ο κ. Προβόπουλος, πρώην διευθύνων σύμβουλος της Εμπορικής, άρχισε να εργάζεται στην Πειραιώς στις 18 Οκτωβρίου του 2006. Ως αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος, ο καθαρός του μισθός ανερχόταν στα 580.000 ευρώ συν διάφορα έξοδα και μπόνους.

Μετά από 19 μήνες, στις 22 Μαΐου του 2008 παραιτείται από την Πειραιώς προκειμένου να αναλάβει την Τράπεζα της Ελλάδας, ενώ μία μέρα πριν αποχωρήσει από την τράπεζα οι διευθυντές εγκρίνουν το ποσό των 2.775.000 ευρώ ως αποζημίωση συν την αμοιβή του για τους πέντε μήνες δουλειάς εκείνης της χρονιάς, ύψους 325.704 ευρώ.

Η Τράπεζα της Ελλάδας επιβεβαίωσε ότι η «αποζημίωση» του κ. Προβόπουλου άγγιξε το ποσό των 3,46 εκατομμυρίων προ φόρων και πληρώθηκε τον ίδιο μήνα. Με αυτόν τον τρόπο, υπολογίζεται ότι για κάθε χρόνο εργασίας στην Πειραιώς ο κ. Προβόπουλος αμειβόταν με 2 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο.