Από
τη μια οι κυρίαρχοι αρνούνται τη δημοκρατία, τόσο ως διαδικασία όσο και ως
περιεχόμενο. Από την άλλη, το ομοίωμα δημοκρατίας που κατασκευάζουν δυσφημεί,
στα μάτια των κυριαρχούμενων, την δημοκρατική ιδέα συνολικά. Τι θα ήταν, στο
πλαίσιο αυτό, μια προσπάθεια να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία; Το αφιέρωμα του Red Notebook ξεκινά σήμερα, με το άρθρο του Αλέξανδρου
Κιουπκιολή (Επιμέλεια αφιερώματος: Γιώργος Κατσαμπέκης)
Του Αλέξανδρου Κιουπκιολή [1]
Δεν υπάρχει ίσως πιο κοινότοπη
διάγνωση για τη σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία στην Ελλάδα (και όχι μόνον)
από εκείνη που επισημαίνει τη βαθιά και πολυδιάσταση παρακμή της. Η εξάλειψη
της αντιπροσωπευτικής λειτουργίας, η υποκατάσταση της κοινοβουλευτικής εξουσίας
από μια διακυβέρνηση με άνωθεν διατάγματα («πράξεις νομοθετικού περιεχομένου»),
η υποταγή στη δικτατορία των αγορών και των διεθνών οργάνων τους, η
καρκινωματική διαφθορά που εκτρέφει πλέον έναν κανιβαλισμό μέσα στο ίδιο το
κατεστημένο, προβάλλουν αυτόματα σε μια πρόχειρη σταχυολόγηση των συμπτωμάτων.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι
ότι η κρίση της αντιπροσώπευσης και η έκπτωση της πολιτικής δεν περιορίζονται
στις παλιές καθεστωτικές δυνάμεις. Επιπλέον, ριζοσπαστικές εναλλακτικές που
αναδύθηκαν τα τελευταία χρόνια, από το κίνημα των πλατειών ως την εξάπλωση
αυτόνομων χώρων και πρωτοβουλιών κοινωνικής οικονομίας, δεν έχουν κατορθώσει να
δημιουργήσουν αποτελεσματικές και εκτεταμένες δημοκρατικές αντιεξουσίες,
παραμένοντας ασταθείς, φευγαλέες, ευάλωτες και μικροσκοπικές κουκκίδες σε έναν
ζοφερό αρχιπέλαγος. Αυτό δείχνουν, μεταξύ άλλων, οι πρόσφατες καθεστωτικές
επιδρομές σε μια σειρά αυτοοργανωμένων καταλήψεων.
