Tου ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΜΑΡΙΟΛΗ
*
Κατά τη Γενική Θεωρία των Συστημάτων, όταν
η συσσώρευση ποσοτικών μεταβολών
σε ένα σύστημα υπερβεί ορισμένο όριο, σημειώνεται ποιοτική μεταβολή στη
δυναμική συμπεριφορά του ή, αλλιώς, «διακλάδωση»
(bifurcation). Η ευστάθεια, η παλινδρομική αστάθεια, η
κυκλοειδής περιφορά ή, εναλλακτικά, η χαοτική κίνηση διαδέχονται η μία την
άλλη. Όσον αφορά την ΕΕ, ένα
καθοριστικό σημείο διακλάδωσης ήταν η εισαγωγή του ευρώ. Μέσα
σε λιγότερο από μία δεκαετία, αυτή η εισαγωγή οδηγεί, αναπόφευκτα, σε νέα
διακλάδωση.
1. Η Κατάσταση
Στην Ελλάδα, έπειτα από τέσσερα χρόνια εφαρμογής της
εσωτερικής υποτίμησης, η «επίσημη» ανεργία έχει υπερβεί το 27% και η αθροιστική
μείωση του ΑΕΠ το 20%. Η ανάλυση των στοιχείων (βλέπε Μαριόλης,
2012α) δείχνει ότι ακόμα και αν αυξηθεί,
εφεξής, το ΑΕΠ με μέσο ετήσιο ρυθμό 1%, τότε μετά από μία δεκαετία η ανεργία θα
είναι στο 30%. Δείχνει, επίσης, ότι για να αρχίζει να
συμπιέζεται η ανεργία πρέπει, από αύριο κιόλας, το ΑΕΠ να
αρχίζει να αυξάνεται με ρυθμό πάνω από 2%. Έτσι, για να έχουμε μία συμπίεση της ανεργίας στο π.χ. 10% μέσα
σε 5 έτη, απαιτείται αύξηση του ΑΕΠ με μέσο ετήσιο ρυθμό 5.4%, ο οποίος ενέχει
αύξηση της απασχόλησης με μέσο ετήσιο ρυθμό 4.4%, δηλ. τη δημιουργία 181
χιλιάδων θέσεων εργασίας ανά έτος.
