Για τη χειμαζόμενη κοινωνία ή για άλλη μια φορά με πρόσχημα την κοινωνία για τις Τράπεζες;

Με αφορμή το νομοσχέδιο για τη «ρύθμιση» στεγαστικών δανείων και την επιδείνωση των προβλέψεων για τους υπερχρεωμένους

Γιάννης Δουλφής

Οικονομολόγος

Το νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνηση για τη ρύθμιση στεγαστικών δανείων προς τις τράπεζες δεν αφορούν τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της υπερχρέωσης, αλλά το επιδεινώνουν, αφού η δεύτερη πτυχή του νομοσχεδίου αφορά την επί το δυσμενέστερο τροποποίηση του Ν. 3869/2010 («Νόμο Κατσέλη»), ενώ παράλληλα με τις δηλώσεις του υφυπουργού κ. Θ. Σκορδά που έθεσε θέμα ξεπαγώματος των πλειστηριασμών στις κατοικίες, φαίνεται πως θα αποτελέσει την επικοινωνιακή παγίδα για την έναρξη της ολομέτωπης επίθεσης κατά των αδύναμων δανειοληπτών για την υφαρπαγή της ακίνητης περιουσίας τους, που κυοφορείται εδώ και καιρό.

Πρέπει να σημειωθεί ότι ο νόμος αυτός που έφερε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 2010 δεν αφορούσε τους δανειολήπτες που επλήγησαν από τις μνημονιακές πολιτικές, αλλά μια ρύθμιση ανάλογη με όσα ισχύουν σε πολλές καπιταλιστικές χώρες της Δύσης για μεμονωμένες περιπτώσεις φυσικών προσώπων - δανειοληπτών που περιέρχονται σε κατάσταση αδυναμίας εξυπηρέτησης των υποχρεώσεών τους, μέσα από μια διαδικασία πτώχευσης όπως προβλέπεται και για τις επιχειρήσεις και αποτελούσε μια εξαγγελθείσα προεκλογικά παρέμβασή του ΠΑ.ΣΟ.Κ., η οποία μάλιστα τότε συρρικνώθηκε στις απαιτήσεις των Τραπεζών.

Οι μνημονιακές πολιτικές προκάλεσαν μια τεράστια διόγκωση του προβλήματος της υπερχρέωσης μέσω των άγριων περικοπών των εισοδημάτων των μισθωτών και των συνταξιούχων αλλά και με την υπέρμετρη και κατάφωρα άδικη φορολόγησή τους. Παράλληλα η τερατώδης για καιρούς ειρήνης ύφεση της οικονομίας που ξεπέρασε σωρρευτικά το 20% την τριετία 2010 – 2012, ενώ αναμένεται στο τέλος του 2013 να υπερβεί το 25%, δημιούργησε μια τεράστια στρατιά ανέργων όχι μόνο από το χώρο της μισθωτής εργασίας, αλλά και από τα μαζικά καταστρεφόμενα στρώματα των μικρών και μεσαίων επαγγελματιών. Παράλληλα με τη βίαιη υποτίμηση της αξίας της εργασιακής δύναμης, έχει επέλθει μια τερατώδης απώλεια της αξίας των ακινήτων, που αδυνατούν, ακόμη και αν ήθελαν, να εκποιήσουν για την αποπληρωμή των υποχρεώσεών τους, κατά πρώτον οι δυσπραγούντες δανειολήπτες κατά δεύτερον οι υπερχρεωμένοι λόγω της άγριας φορολογίας πολίτες.     

Αναζητώντας την πατρίδα των παιδιών μας

Από antapoCRISIS

Παρέμβαση του Αλέκου Αλαβάνου στη Συνδιάσκεψη του Σχεδίου Β.

Σας ευχαριστώ κι εγώ όλες και όλους που είστε μαζί μας σε αυτή τη σημαντική για μας στιγμή.

Θα ήθελα να συμμεριστώ μαζί σας μερικές απλές σκέψεις.

Η Ελλάδα θα πεθαίνει για τα επόμενα σαράντα χρόνια

Πρώτο: Είναι δύο συγγραφείς, έγκλειστοι ως νέοι στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, επιβιώσαντες, που έγραψαν για τις εμπειρίες τους εκεί. Ο Ούγγρος Ιμρε Κέρτες με τον «Άνθρωπο χωρίς πεπρωμένο» που του έφερε το Νόμπελ. Κι ο Ιταλός Πρίμο Λέβι με το «Όσο υπάρχουν άνθρωποι».

Τους αναφέρω γιατί έχουν ένα κοινό και εντυπωσιακό χαρακτηριστικό. Ενώ αφηγούνται για αυτό το τρομακτικό εργοστάσιο μαζικής εξόντωσης ανθρώπων, μιλάν με μια γλώσσα καθημερινότητας, στωικότητας, ρουτίνας και ηρεμίας. Το καθετί, ακόμα και οι θάλαμοι αερίων, συνηθίζεται και γίνεται ανεκτό. Σε άγριες συνθήκες μπορείς να περάσεις  τις «χαρές και τις λύπες των μικρών πραγμάτων».

Στην Κρήτη υπάρχει η ευχή: «Ας μη σου δώσει ο Θεός όσα μπορείς να αντέξεις».

ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ: ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΜΙΣΘΩΝ, ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ - ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥ - ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ !

ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, ΔΙΑΛΥΕΤΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ !

ΕΛΛΑΔΑ - ΚΥΠΡΟΣ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΕ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΚΑΙ ΕΕ !

Όπως ήταν αναμενόμενο, μετά τα μέτρα διάλυσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Κύπρου, που είχαν ως επίκεντρο το «κούρεμα» των καταθέσεων, ακολουθεί μνημόνιο μεταξύ τρόικας και Κυπριακής Δημοκρατίας, το οποίο θέτει σε τροχιά διάλυσης και εκποίησης την κυπριακή οικονομία, τους μισθούς, τις συντάξεις, το «κοινωνικό» κράτος.

Αυτήν την ώρα χρειάζεται ένα μεγάλο μέτωπο Ελλάδας και Κύπρου, με πρωταγωνιστές τις δυνάμεις της Αριστεράς για την προοδευτική ανατροπή στις δύο χώρες αλλά και για την ανάληψη πρωτοβουλιών για το συντονισμό σε ενιαίο αγώνα και κατεύθυνση των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου με στόχο την απαλλαγή από τρόικες, μνημόνια και πολιτικές λιτότητας.

Αυξήσεις φόρων, περικοπές μισθών, απολύσεις εργαζομένων στο Δημόσιο, ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων και παράδοση του ενεργειακού πλούτου και των σχετικών εσόδων για τη "διασφάλιση της βιωσιμότητας του χρέους", προβλέπει το μνημόνιο της Κύπρου, το οποίο συνομολογήθηκε από την κυπριακή κυβέρνηση και την τρόικα και κατά πάσα πιθανότητα θα κατατεθεί προς ψήφιση στην κυπριακή Βουλή εντός της τρέχουσας εβδομάδας.

Συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων στο μνημόνιο περιλαμβάνονται: δημιουργία ειδικού ταμείου στο οποίο θα κατευθύνονται τα έσοδα από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων κατά 5.000 έως το 2016, αυξήσεις σε ΦΠΑ και φόρους κατανάλωσης πετρελαίου, καπνού και αλκοόλ.

ΚΥΠΡΟΣ, ΕΥΡΩΖΩΝΗ, ΑΡΙΣΤΕΡΑ

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

Η κρίση στην Κύπρο ήταν μια άτακτη τραπεζική χρεοκοπία, ενώ με τις αποφάσεις που πάρθηκαν και την εφαρμογή Μνημονίου, εφαρμόζεται η «συνταγή» της ελεγχόμενης χρεοκοπίας με δραματικές συνέπειες για τον κυπριακό λαό. Για μια ακόμα φορά αναδείχτηκε το αποκρουστικό πρόσωπο της ΟΝΕ και της ευρωζώνης. Η αναζήτηση λύσης με όριο την «πάση θυσία» παραμονή στην ευρωζώνη αποδεικνύεται καταστρεπτική για Κύπρο και Ελλάδα. Τα αποτελέσματα της πολιτικής της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ στην Ελλάδα και αντίστοιχα της κυβέρνησης Αναστασιάδη στην Κύπρο, οδηγούν στη δήμευση των λαϊκών εισοδημάτων και της δημόσιας περιουσίας, σε φτωχοποίηση του λαού και παραγωγική παρακμή, καθώς και σε κατάργηση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας.

Πέντε διδάγματα της κυπριακής κρίσης για την Ελλάδα

Του Αλέκου Αλαβάνου

Η πρόσφατη κρίση στην Ευρωζώνη δίνει εξαιρετικά χρήσιμα μαθήματα στην Ελλάδα για τα όρια και τις δυνατότητες της πολιτικής της απέναντι στην Ευρωζώνη. Δυστυχώς δεν πρόκειται για κάποια" άσκηση επί χάρτου", αλλά για άσκηση με πραγματικά οικονομικά πυρά στο έδαφος του βασανισμένου και ακρωτηριασμένου νησιού της Κύπρου. Το "όχι" της Κυπριακής Βουλής, που μας έκανε όλους περήφανους, φαίνεται να μη εγγράφεται σε ένα συγκροτημένο εναλλακτικό σχέδιο κι αυτό οδηγεί στις ανησυχητικές εξελίξεις που παρακολουθούμε. Παρότι τα πράγματα είναι σε εξέλιξη και πολλά ενδεχόμενα είναι ανοικτά, μπορούμε ήδη να κάνουμε πέντε ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις, κεντρικό στοιχείο των οποίων είναι ότι δεν υπάρχει διαπραγματευτική δυνατότητα παρά μόνο με την προοπτική εξόδου από την Ευρωζώνη.

"Οι εξελίξεις στην Κύπρο εξαιρετικά διδακτικές για την Ελλάδα - Δεν υπάρχει διαπραγματευτική δυνατότητα παρά μόνο με την προοπτική εξόδου από την Ευρωζώνη"

Από τη συνέντευξη του Α. Αλαβάνου στον Αντ. Κοκορίκο στον Flash

Αναμονή και συμβιβασμός ή σύγκρουση και ανατροπή;

31.01.2013 αναδημοσίευση από http://antapocrisis.gr

Ανακοίνωση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

1. Κα­τα­σκευά­ζε­ται διαρ­κώς το νέο κοι­νω­νι­κό μο­ντέ­λο μιας νέας Ελ­λά­δας φτω­χών, ανέρ­γων, πε­ρι­θω­ριο­ποι­η­μέ­νων, με κι­νέ­ζι­κους μι­σθούς, μέσα στην ΕΕ και με νό­μι­σμα το ευρώ. Μιας Ελ­λά­δας υπο­βαθ­μι­σμέ­νης και έτοι­μης να απο­δε­χθεί ένα διε­θνές ασφυκτι­κό πλαί­σιο. Μια τα­ξι­κή κό­λα­ση για τους ερ­γα­ζό­με­νους και ένας τα­ξι­κός παρά­δει­σος για το ντό­πιο και ξένο κε­φά­λαιο. Συ­νε­χί­ζε­ται, βα­θαί­νει και επε­κτεί­νε­ται η κρίση χρέ­ους του ευ­ρω­παϊ­κού νότου, ενώ εφαρ­μό­ζε­ται πλέον συ­νο­λι­κά στην ΕΕ το νέο δη­μο­σιο­νο­μι­κό σύμ­φω­νο. Συ­γκρο­τεί­ται και θε­σμι­κά -και όχι μόνο πο­λι­τι­κά και οι­κο­νο­μι­κά- η πα­νευ­ρω­παϊ­κή λι­τό­τη­τα στο πλαί­σιο της στρα­τη­γι­κής της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας και της εξό­δου της ευ­ρω­παϊ­κής ηπεί­ρου από τον βάλτο της κρί­σης.

Οδηγού­μα­στε σε επι­στρο­φή σε ένα μα­κρι­νό πα­ρελ­θόν πο­λι­τι­κά, κοι­νω­νι­κά, πο­λι­τι­στι­κά. Το νέο φο­ρο­λο­γι­κό πολ­λα­πλα­σιά­ζει την επί­θε­ση στα με­σο­στρώ­μα­τα και στις δυ­νά­μεις της ερ­γα­σί­ας. Οι φόροι μαζί με τις αυ­ξή­σεις στη ΔΕΗ θα ρου­φή­ξουν από τα ψί­χου­λα του μι­σθού, ενώ οι μι­κρο­κα­τα­θέ­σεις που απέ­μει­ναν δη­μεύ­ο­νται εμ­μέ­σως υπέρ των δα­νει­στών. Οι άνερ­γοι αυ­ξά­νο­νται, κα­τα­στρέ­φο­νται επαγ­γέλ­μα­τα και μηδε­νί­ζο­νται οι προσ­δο­κί­ες όλης της νε­ο­λαί­ας. Οι αυ­το­κτο­νί­ες πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται, το πτω­χο­κο­μείο με­γα­λώ­νει. Εδώ οδή­γη­σε τη χώρα η με­γά­λη ιδέα της με­τα­πο­λί­τευ­σης, η ιδέα του κοι­νού ευ­ρω­παϊ­κού σπι­τιού, του κοι­νού νο­μί­σμα­τος, της «ισχυ­ρής» Ελ­λά­δας.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΧΡΕΗ

ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑΣ

Ας πούμε μια διδακτική ιστορία για χώρες που έχουν υπέρογκα χρέη και υιοθετούν 'σοβαρές' οικονομικές πολιτικές για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Ο παραλληλισμός με Ελλάδα και Ευρωζώνη δεν είναι τυχαίος.

ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΜΕ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΧΡΕΗ

Τον Νοέμβριο του 1918 η αυτοκρατορική Γερμανία συνθηκολόγησε με την Αντάντ. Ο γερμανικός θρίαμβος επί του Τσάρου στο Ανατολικό Μέτωπο το 1917 που είχε ανοίξει τον δρόμο για τους Μπολσεβίκους, αποδείχθηκε προσωρινός. Η Γερμανία, αν και ο στρατός της στεκόταν ακόμη στα πεδία των μαχών, ήταν ηττημένη κατά κράτος. Μετά τέσσερα χρόνια σφαγών με τους αγγλογάλλους αποικιοκράτες στους λασπότοπους του Βελγίου και της Γαλλίας, ο πραγματικός νικητής ήταν η ανερχόμενη δύναμη των ΗΠΑ.

Η Συνθήκη των Βερσαλλιών τον επόμενο χρόνο υπαγορεύτηκε όμως από τους αγγλογάλλους αποικιοκράτες, που έκαναν στο πλάι τους 'αφελείς και ιδεολόγους' Αμερικανούς. Οι όροι της πολλοί και επαχθείς. Ο επαχθέστερος ήταν να αποδεχθεί η Γερμανία την ευθύνη του πολέμου, να δεχθεί ληστρικές παραχωρήσεις και να καταβάλει τεράστιες πολεμικές αποζημιώσεις. Τα ποσά εκφρασμένα σε χρυσά γερμανικά μάρκα ήταν εξωπραγματικά (περίπου 225 δις). Δύο χρόνια μετά, οι μεγάθυμοι νικητές μείωσαν την αρχική απαίτηση στα 130 δις, δηλαδή πάνω από 300% του γερμανικού ΑΕΠ. Οι πληρωμές για τόκους, χρεωλύσια και έξοδα κατοχής θα έφταναν το 10% του γερμανικού ΑΕΠ ετησίως. Η Γερμανία είχε βουλιάξει στα χρέη. 

Έξοδος από την κρίση και παραμύθια της Χαλιμάς

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

Του Σταύρου Μαυρουδέα.

Τον τελευταίο καιρό τα κυβερνητικά και συστημικά κέντρα προπαγανδίζουν ότι είναι ορατή η έξοδος από την κρίση που αυτά τα ίδια βύθισαν τη χώρα. Υποστηρίζεται ότι επιτέλους (μετά από τρία Μνημόνια και αρκετές αναθεωρήσεις τους, δραματική ύφεση και ραγδαία φτωχοποίηση των εργαζόμενων) το Μνημόνιο επιτυγχάνει. Προβάλλονται δύο επιχειρήματα: η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος και η μείωση του ελλείμματος του ισοζυγίου πληρωμών. Πρόκειται για παραμύθια της Χαλιμάς.

Πρώτον, η βελτίωση του δημοσιονομικού ελλείμματος είναι εν πολλοίς τεχνητή και φυσικά στις πλάτες της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Προκύπτει από τις δραματικές διαδοχικές μειώσεις του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων-ΠΔΕ, τις διαδοχικές φοροεπιδρομές στα εισοδήματα των μικρομεσαίων και των εργαζομένων (ενώ ελαφρύνεται το μεγάλο κεφάλαιο) και την εσωτερική στάση πληρωμών του ελληνικού Δημοσίου προς τους πιστωτές του.

Δεύτερον, η βελτίωση του ισοζυγίου πληρωμών οφείλεται στη ραγδαία μείωση της κατανάλωσης που οδηγεί σε κάθετη μείωση των εισαγωγών. Όμως οι εξαγωγές δεν βελτιώνονται αισθητά και παραμένουν πάντα εξαιρετικά ευμετάβλητες. Βραχυπρόθεσμα, η υψηλή ισοτιμία του ευρώ και η συμμετοχή στην Κοινή Αγορά (που ευνοούν δομικά το ευρω-κέντρο έναντι της ευρω-περιφέρειας) αποκλείουν κάθε δυνατότητα σημαντικής ανόδου τους. Εξάλλου η βελτίωση των εξαγωγικών επιδόσεων είναι μία μακρόχρονη διαδικασία που απαιτεί βαθιές δομικές αλλαγές. Η μόνη τέτοια που γίνεται είναι η μείωση του μισθολογικού κόστους, δηλαδή η επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΑΥΡΟΥΔΕΑ* 

Α. Η παγκόσμια δομική καπιταλιστική κρίση και η οικονομική θεωρία

1. Η παγκόσμια οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2007-8 έχει βάλει τον παγκόσμιο καπιταλισμό σε μία μακρά περίοδο αναταραχής. Η κρίση αυτή είναι μία βαθειά δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Οι ρίζες της βρίσκονται στην προηγούμενη μεγάλη κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, που εκδηλώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και κράτησε όλη τη δεκαετία του 1970. Η τελευταία ήταν μία κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου (δηλαδή μία τυπική κρίση α-λα-Μαρξ βασισμένη στο νόμο της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους).

Ξεκίνησε από την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους λόγω της ανοδικής τάσης της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου, που οδήγησε στην υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου (δηλαδή στην αδυναμία επαρκώς κερδοφόρας επένδυσης του διαθέσιμου και κυρίως του πρόσθετου κεφαλαίου) και τελικά στο μπλοκάρισμα και την αναστροφή της μεγέθυνσης του συστήματος που είχε συμβεί κατά τη διάρκεια της «χρυσής εποχής» της καπιταλιστικής συσσώρευσης της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου. Η κρίση αυτή είχε τις ρίζες της, όπως όλες οι μεγάλες καπιταλιστικές κρίσεις, στη βασική σφαίρα λειτουργίας του συστήματος δηλαδή στη σφαίρα της παραγωγής. Τα θεμελιακά αυτά προβλήματα εκφράσθηκαν – όπως πάντα γίνεται – και στη σφαίρα της ανταλλαγής με την εμφάνιση του φαινομένου του στασιμοπληθωρισμού όταν έγινε προσπάθεια η κρίση να αντιμετωπισθεί με τόνωση της ζήτησης από το κράτος. Η κρίση της δεκαετίας του 1970 έβαλε το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα σε μία μακρά περίοδο αναδιαρθρώσεων σε όφελος του κεφαλαίου και σε βάρος της εργατικής τάξης στην προσπάθεια να βρεθεί μία λύση στο δομικό πρόβλημα υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και χαμηλής κερδοφορίας του συστήματος. Τα κύματα αυτά καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων πήραν διάφορες μορφές με κυρίαρχη αυτή του νέοφιλελευθερισμού. Αντικειμενικός στόχος αυτών των πολιτικών καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης ήταν η ανάσχεση της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους, μέσω της κινητοποίησης όλων εκείνων των δυνάμεων που δρουν ενάντια στο νόμο.

ΔΝΤ: Κάναμε λάθος, συγνώμη που σας διαλύσαμε

Πηγή: newsbomb.gr

Με τίτλο «Λιτότητα: Έχουμε κάνει λάθος εφ' όλης της ύλης», το εβδομαδιαίο περιοδικό «Μarianne» δημοσιεύει μεγάλο αφιέρωμα στο «απίστευτο λάθος των ειδικών του ΔΝΤ».

Είναι το πρώτο από τα γαλλικά έντυπα που προσπαθεί να ρίξει φως και να κατανοήσει την έκθεση του Ολιβιέ Μπλανσάρ, επικεφαλής του ερευνητικού τμήματος του ΔΝΤ, που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 3 Ιανουαρίου. Από τα γαλλικά μίντια μόνο το κρατικό κανάλι France2 είχε κάνει μια σύντομη αναφορά, ενώ κατά τα άλλα το θέμα έχει περάσει στα ψιλά της έντυπης δημοσιογραφίας. Στο πολυσέλιδο αφιέρωμα της «Μarianne» γίνεται συνεχής αναφορά στις συνέπειες που έχει υποστεί η Ελλάδα από την επιβολή της λιτότητας που επέβαλαν οι «ειδικοί» του ΔΝΤ και αυτό, όπως λέει, εξ αιτίας ενός λάθος στους υπολογισμούς...

«Πρόκειται για την απίστευτη ομολογία!», γράφουν οι συντάκτες του άρθρου. «Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη της μεγάλης κρίσης που κλυδωνίζει τις δυτικές οικονομίες, ένας από τους σημαντικότερους ειδικούς οικονομολόγους του πλανήτη, ο Ολιβιέ Μπλανσάρ, διευθυντής του ερευνητικού τμήματος του ΔΝΤ, έδωσε στη δημοσιότητα μια μελέτη στην οποία ομολογεί ότι το ΔΝΤ και μαζί του το σύνολο των Ευρωπαίων ηγετών, των υπουργών οικονομίας, της Κομισιόν και της ΕΚΤ, έκαναν σοβαρό λάθος στους υπολογισμούς τους. Υποτίμησαν τις καταστροφικές συνέπειες των πολιτικών λιτότητας που επέβαλαν στα υπερχρεωμένα κράτη».

Η ΜΕΤΑΛΑΞΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΑΠΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΕ ΟΠΛΟ ΕΠΙΒΟΛΗΣ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*   Iskra.gr

Η νέα γενικευμένη κρίση του συστήματος που βιώνουν τα τελευταία χρόνια οι ευρωπαϊκοί λαοί και με ιδιαίτερη σφοδρότητα ο ελληνικός, έχει τη διεθνή, ευρωπαϊκή και εθνική της διάσταση. Στην ουσία πρόκειται για κρίση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος, ενός τρόπου παραγωγής, διανομής και αναδιανομής εισοδήματος σε βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών και υπέρ των κατόχων του χρηματιστικού κεφαλαίου. Ειδικότερα στις χώρες της «ευρωζώνης» η κρίση χρέους και η κρίση των τραπεζών, αποτελούν σε μεγάλο βαθμό εκδήλωση της δομικής κρίσης της ΟΝΕ (Οικονομικής Νομισματικής Ενοποίησης) και του «ενιαίου νομίσματος» (ευρώ) που έχει τις ρίζες της στις ενδογενείς αντινομίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, τόσο σε οικονομικό όσο σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. 

Μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας σε πρώτο πρόσωπο

Παρά τη μονομέρεια των απόψεων του Κ. Λαπαβίτσα για το διευρυνόμενο χάσμα ανταγωνιστικότητας μεταξύ Γερμανίας και χωρών της ευρωζωνικής περιφέρειας που προκάλεσε το πρόβλημα του χρέους, για το οποίο υπαίτιο είναι το ευρώ, έχουν ενδιαφέρον οι απόψεις του και κυρίως η κριτική που ασκεί σε όσους από τα αριστερά επιδιώκουν να υποβαθμίσουν το ζήτημα του ευρώ ως εργαλείου υποταγής κυρίως των εργαζόμενων τάξεων στη χώρα μας και την ευρωζωνική περιφέρεια γενικότερα. Οι απόψεις αυτές κυρίως στο χώρο της αριστεράς, είτε αντιμετωπίζουν το ζήτημα της «κρίσης δημοσίου χρέους» της χώρας μας, ως πτυχή της γενικότερης διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης – κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου – είτε στο όνομα ενός υποτιθέμενου «διεθνισμού», ταυτίζουν την Ε.Ε. και τους μηχανισμούς της με το προνομιακό πεδίο όπου πρέπει να διεξάγεται  η ταξική πάλη διεθνώς, υποβαθμίζοντας τόσο το ζήτημα του νομίσματος γενικά και ειδικά της ιδιομορφίας του ευρώ, όσο και το ζήτημα της άνισης ανάπτυξης των καπιταλιστικών οικονομιών και της ταξικής πάλης και κατ’ επέκταση το ζήτημα του ιμπεριαλισμού και της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, παρακάμπτωντας πλήρως τις δομές του εθνικού κράτους και  του κοινωνικού σχηματισμού σε εθνικό επιπεδο.     

Σχετικά με τη μονομέρεια αυτή των απόψεων θα πρέπει να σημειώσουμε την υποβάθμιση από την πλευρά του Κ. Λαπαβίτσα ενδογενών της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας πτυχών της διόγκωσης του χρέους, όπως η φορολογική ασυλία του μεγάλου κυρίως κεφαλαίου και των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων, είτε με φοροαπαλλαγές, φοροελαφρύνσεις, υποφορολόγηση, είτε με φοροδιαφυγή, η χρηματοπιστωτική λειτουργία του ευρώ και η συνεχής ανακύκλωση του χρέους που συνεπάγεται (αναγκαστικός δανεισμός για την κάλυψη των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, υψηλότερο κόστος δανεισμού μεταξύ κέντρου και περιφέρειας κλπ), το ζήτημα των υψηλών δαπανών για εξοπλισμούς και τέλος τη διαχρονική αυτονομία του ζητήματος του ελληνικού χρέους από συστάσεως ελληνικού κράτους.

Για μια σφαιρικότερη αντιμετώπιση του ζητήματος θα πρέπει να ληφθούν υπόψη οι αναλύσεις του Γ. Μανιάτη για τις αιτίες των δημοσιονομικών ελλειμμάτων στην Ελλάδα την τελευταία εικοσαετία που συνέβαλαν στη σημαντική διόγκωση του «δημόσιου χρέους», του Δ. Καζάκη και άλλων  για την ιστορικότητα του ζητήματος του ελληνικού χρέους με τη διαχρονική αυτοτροφοδότησή του, διάσπαρτες αναλύσεις για τη λειτουργία του ευρώ ως sui generis «διεθνούς» νομίσματος και τέλος οι αναλύσεις για τη νέα φάση του καπιταλισμού, αυτή του «χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού» που καθιστά το ζήτημα του χρέους (ιδιωτικού και δημόσιου) κομβικό στη λειτουργία και αναπαραγωγή του συστήματος όπου κυριαρχεί το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο (βλ. στη χώρα μας τις αναλύσεις του Π. Λ. Ρυλμόν και του Ηλία Ιωακείμογλου).             

Kώστας Λαπαβίτσας

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Μάθημα 1ο Οι "θεωρητικοί του ευρώ" και οι  "γενικοί θεωρητικοί"

Θυμάμαι καλά τις αρχές του 2010. Τότε που ανέβαιναν τα σπρεντ, πύκνωναν τα σύννεφα για την Ελλάδα στις διεθνείς αγορές και ο κ. Παπακωνσταντίνου, με το σακίδιο στην πλάτη, περιφερόταν από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα παριστάνοντας τον σωτήρα της διεφθαρμένης χώρας του. Με ανησυχία παρακολουθούσε τις διαδρομές του η ελληνική κοινωνία, χωρίς όμως να αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει. Και πως να αντιληφθεί, αν θυμηθεί κανείς τι της έλεγαν οι ταγοί της και οι πνευματικοί της φορείς. 

Από τη μια είχαμε αυτούς που μπορούμε να τους ονομάσουμε οι "θεωρητικοί του ευρώ". Δεν ήταν βέβαια ακριβώς αυτό τότε, ήταν μάλλον οι θεωρητικοί της υποτιθέμενης ελληνικής διαφθοράς και διπροσωπίας. Η κρίση ήταν ελληνική υπόθεση γιατί το στραβό ελληνικό δημόσιο είχε καταστρέψει τον υγιή ιδιωτικό τομέα και προκάλεσε αναταραχή εκ του μη όντος στην ΟΝΕ. Χρειαζόταν τιμωρία, εξυγίανση και πειθαρχία. Αυτά έλεγαν οι Γερμανοί προκαθήμενοι της ΟΝΕ και υπερθεμάτιζε ο κ. Παπανδρέου με την κυβέρνησή του. Πλήθος οι πανεπιστημιακοί, πνευματικοί άνθρωποι, δημοσιογράφοι, ο ανθός της ελληνικής πνευματικής ζωής, που επικροτούσαν. Η ΟΝΕ ήταν το απάνεμο λιμάνι, η ασφαλής προστασία για τη χώρα μας κι έπρεπε να ντρεπόμαστε που της δημιουργήσαμε τέτοια κρίση. Θα αφήσω κατά μέρος την προπέτεια να κουνάνε το δάχτυλο στον ελληνικό λαό άνθρωποι όπως ο κ. Παπακωνσταντίνου. Σημασία έχει ότι η συνομοταξία του γρήγορα μετατράπηκε στην "παράταξη του ευρώ", χωρίς όμως να χάσει τον αρχικό πυρήνα των ιδεών της, ότι δηλαδή φταίει ο ελληνικός λαός και κυρίως ο δημόσιος τομέας της οικονομίας του. 

Από την άλλη είχαμε τους "θεωρητικούς γενικώς". Αυτοί προέρχονταν κυρίως από τον χώρο της Αριστεράς και άρα παρακολουθούσαν την κρίση από την σχετικά ασφαλή απόσταση όσων δεν έχουν αποφάσεις ευθύνης να λάβουν. Γενική κουβέντα περί καπιταλιστικών κρίσεων από το ΚΚΕ, με κεραυνούς μάλιστα εναντίον όσων τόνιζαν τη σημασία του χρέους κι επέμεναν ότι ούτε πρέπει, ούτε γίνεται να πληρωθεί. Οι προλετάριοι δεν είναι μπαταχτσήδες. Απόλυτο κομφούζιο στον ΣΥΡΙΖΑ, που αρχικά έλεγε ότι δεν υπάρχει κρίση κι ότι δεν κινδυνεύουμε με πτώχευση, μέχρι που οι οικονομικοί του εγκέφαλοι ανακάλυψαν ότι η Ελλάδα αντιμετώπιζε τέσσερις κρίσεις που συνέβαιναν ταυτοχρόνως, αλλά η χώρα μπορούσε να επιλέξει ποιαν από όλες θα αντιμετώπιζε. Απεραντολογία περί κρίσεων σε άλλα κομμάτια της Αριστεράς. Καμία συναίσθηση της απειλής που μόλις είχε σηκώσει κεφάλι.

Υπήρχαν βέβαια, οικονομολόγοι στις ΗΠΑ και αλλού που έλεγαν ότι τα πράγματα στην ΟΝΕ είναι πολύ πιο μπλεγμένα. Υπήρχαν και μεμονωμένες φωνές θαρραλέων ανθρώπων στην Ελλάδα, όχι απαραίτητα οικονομολόγων, που πολύ σωστά έλεγαν ότι το ελληνικό χρέος είναι μη βιώσιμο, αλλά αυτές κι αν ήταν περιθωριακές. 

Θ. ΖΑΧΑΡΑΤΟΣ VS Σ. ΛΑΠΑΤΣΙΩΡΑ. ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΟΠΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ!)

Των Σ. ΛΑΠΑΤΣΙΩΡΑ ΚΑΙ Θ. ΖΑΧΑΡΑΤΟΥ

Iskra

Η Iskra παραθέτει το άρθρο του Σπύρου Λαπατσιώρα με τίτλο «Η Κύπρος διαπραγματεύεται σθεναρά την ένταξή της στο μνημόνιο», το οποίο δημοσιεύθηκε στην «Αυγή» την Κυριακή 9/12 και μια απάντηση του Θωμά Ζαχαράτου με τίτλο «Το κυπριακό μνημόνιο ως υπόδειγμα. Για ποιον όμως;» το οποίο δημοσιεύθηκε στο www.antapocrisis.gr.

Η ΚΥΠΡΟΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΕΤΑΙ ΣΘΕΝΑΡΑ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Του ΣΠΥΡΟΥ ΛΑΠΑΤΣΙΩΡΑ*

Η Κύπρος εκτιμάται ότι για το 2012 θα έχει 17,8 δισ. ΑΕΠ. Η έκθεση των κυπριακών τραπεζών σε δάνεια στην Ελλάδα, τα οποία δεν εξυπηρετούνται κανονικά, και στα ελληνικά ομόλογα, τα οποία, "κουρεύτηκαν" με το PSI, μαζί με μία, τουλάχιστον, αμφιλεγόμενη πολιτική της Κεντρικής Τράπεζας υπό τον προηγούμενο διοικητή, οδήγησαν την Κύπρο εκτός αγορών και στην αναζήτηση διακρατικών δανείων για να καλύψει τις χρηματοδοτικές της ανάγκες.

Πέρυσι έλαβε 2,5 δισ. από τη Ρωσία, τα οποία θα πρέπει να αποπληρωθούν σύντομα. Οι συζητήσεις με την Κίνα δεν απέδωσαν (για λόγους ανταλλαγμάτων που απαιτούνταν) και από τη στιγμή που στο νέο αίτημα χορήγησης 5 δισ. η Ρωσία παρέπεμψε την Κύπρο στην Ε.Ε. κατέστη αναγκαστικό για την κυπριακή κυβέρνηση να διαπραγματευτεί με την τρόικα για να καλύψει τις χρηματοδοτικές της ανάγκες. Για να καταλάβουμε την πίεση και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε η κυπριακή κυβέρνηση και στην άσκηση πολιτικής αλλά και στις διαπραγματεύσεις, αναφέρουμε μόνο δύο στοιχεία.

Πρώτο, οι ανάγκες σε ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματός της είναι οι δεύτερες μεγαλύτερες στην παγκόσμια ιστορία ως ποσοστό του ΑΕΠ. Γύρω στα 10 δισ. δηλαδή 56% του ΑΕΠ, και πιθανόν να αποδειχθούν την εβδομάδα που έρχεται ελαφρά μεγαλύτερες, καθιστώντας την τη μεγαλύτερη στη παγκόσμια ιστορία. Για σύγκριση, τα 50 περίπου δισ. της Ελλάδας για το τραπεζικό της σύστημα είναι περίπου στο 25% του τρέχοντος ελληνικού ΑΕΠ.

Δεύτερο, το δάνειο το οποίο θα λάβει ανέρχεται στα 18 δισ., (για την κάλυψη της ανακεφαλαιοποίηση των τοκοχρεωλυσίων και των πρωτογενών ελλειμμάτων), δηλαδή όσο το ΑΕΠ, ενώ το πρώτο ελληνικό πρόγραμμα ανερχόταν στο 40% περίπου του ελληνικού ΑΕΠ.

Παρά τις σημαντικές δυσκολίες που θέτουν σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση τέτοια στοιχεία και συνεκτιμώντας την επιμονή όλων των νεοφιλελευθέρων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων στη Κύπρο για μεγαλύτερες παραχωρήσεις, περικοπές και ιδιωτικοποιήσεις, η κυπριακή κυβέρνηση διεξήγαγε και διεξάγει ακόμη μία διαπραγμάτευση τα αποτελέσματα της οποίας μέχρι αυτό το σημείο που βρισκόμαστε είναι σημαντικά (παραμένουν σημαντικά ζητήματα μέχρι να ολοκληρωθεί η συμφωνία, η εξέλιξη των οποίων μπορεί να αλλάξει προς το χειρότερο την κατάσταση που παρουσιάζουμε).

Δεν καταργείται ο 13ος μισθός, διατηρείται ο θεσμός της ΑΤΑ (για όσους δεν την έχουν γνωρίσει: αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή των μισθών, δηλαδή ένας μηχανισμός ώστε όταν αυξάνουν οι τιμές να αυξάνουν αυτόματα, χωρίς συλλογικές διαπραγματεύσεις, οι μισθοί και επομένως να διατηρείται η αγοραστική δύναμη των μισθωτών). Και μόνο το γεγονός ότι υπάρχει είναι σημαντικό, όταν πλέον εκλείπει σε όλη την Ευρώπη, και το γεγονός ότι δεν καταργήθηκε ως θεσμός αποτελεί σημαντική νίκη.

Οι μισθωτοί θα υποστούν απώλειες επειδή αναστέλλεται η εφαρμογή της για το διάστημα που διαρκεί το πρόγραμμα και κατόπιν θα δίνεται μειωμένη, ωστόσο η μη-κατάργησή της ως θεσμού δίνει τη δυνατότητα σε άλλους συσχετισμούς να αλλάξουν πιο εύκολα τα δεδομένα που διαμορφώθηκαν τώρα. Γίνονται μειώσεις μισθών στον δημόσιο τομέα, όχι οριζόντια, αλλά κλιμακωτά (για τα πρώτα 1.000 ευρώ δεν γίνεται φέτος περικοπή και γίνεται 3% του χρόνου), ενώ οι μειώσεις των κοινωνικών δαπανών είναι γύρω στα 130 εκατομμύρια. Δεν αποδέχθηκε ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ και δεν επέτρεψε τη ουσιαστική διάλυση του συνεργατικού πιστωτικού συστήματος.

Ας συγκρίνει κανείς τα αποτελέσματα με οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα βρέθηκε στην ανάγκη του μηχανισμού στήριξης: και μόνο αυτά τα δεδομένα δείχνουν ότι -ακόμη και σε πιο δύσκολες και πιεστικές από τις ελληνικές συνθήκες- μια κυβέρνηση μπορεί να διαπραγματευτεί και να διασώσει τις μορφές του κοινωνικού κράτους.

Στις εκλογές του Φεβρουαρίου στην Κύπρο στριμώχνονται οι ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού να ασκήσουν κριτική στην κυπριακή κυβέρνηση επειδή πέτυχε πολλά για τον λαό - επειδή εμπόδισε τις νεοφιλελεύθερες απαιτήσεις ασκώντας πολιτική από μια πολύ δύσκολη θέση. Η διαπραγμάτευση στην οποία συμμετέχει, με στόχο να διατηρήσει ο κυπριακός λαός την αξιοπρέπειά του, έχει τη μορφή ενός αγώνα άμυνας απέναντι σε υπέρτερες δυνάμεις και εμπεριέχει ως στοιχείο της την οργάνωση των συνθηκών άμυνας εν αναμονή μιας καλύτερης οικονομικής ή πολιτικής συγκυρίας (για παράδειγμα, της οργάνωσης πολιτικής αλληλεγγύης των κρατών που διολισθαίνουν στην αδυναμία χρηματοδότησης, όπως είναι ο διάσημος Νότος).

Σε όλους τους λαούς της Ευρώπης αλλά και συνολικά του ανεπτυγμένου κόσμου, σταδιακά αλλά πλέον και γοργά γίνεται κατανοητό ότι βρίσκονται σε μια ιστορική συγκυρία τεκτονικών κοινωνικών κινήσεων. Κάθε σημαντική κρίση, όπως η τρέχουσα, «γεννά» ένα νέο παράδειγμα οργάνωσης και ρύθμισης των κοινωνικών σχέσεων και συγκρούσεων. Σήμερα η παλιά κοινωνική οργάνωση δεν μπορεί να συνεχίσει όπως ήταν, υπάρχει ένα διακύβευμα ιστορικό: ή η υποταγή στην εμβάθυνση του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος που οδηγεί σε κάτι νέο για τον αναπτυγμένο κόσμο ή η επανοικειοποίηση με σύγχρονο τρόπο οργάνωσης και διοίκησης, με νέες κοινωνικές συμμαχίες, του νοήματος της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας.

*ΠΗΓΗ: "ΑΥΓΗ"(9/12)

ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΩΣ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ. ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΟΜΩΣ;

Του ΘΩΜΑ ΖΑΧΑΡΑΤΟΥ*

Πρόσφατα δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Αυγή», άρθρο του Σπύρου Λαπατσιώρα με τίτλο « Η Κύπρος διαπραγματεύεται σθεναρά την ένταξη της στο Μνημόνιο». Στο άρθρο αναφέρεται ότι « η κυπριακή κυβέρνηση διεξήγαγε και διεξάγει ακόμη μια διαπραγμάτευση, τα αποτελέσματα της οποίας μέχρι αυτό το σημείο που βρισκόμαστε είναι σημαντικά».

Η προσέγγιση του αρθρογράφου στο γεγονός της επιβολής μνημονίου σε μια ακόμα χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι τεχνοκρατική και ουδέτερη. Έτσι, σύμφωνα με το άρθρο, οι λόγοι που οδήγησαν την Κύπρο στην αγκαλιά της τρόικας είναι η έκθεση των κυπριακών τραπεζών σε δάνεια και ομόλογα στην Ελλάδα, όπως και η αμφιλεγόμενη πολιτική της Κεντρικής Τράπεζας.

Απουσιάζει η καπιταλιστική κρίση που σαρώνει – στην κυριολεξία – μέσα σε μια νύχτα τις οικονομίες των χωρών, αλλά και ολόκληρων περιοχών του πλανήτη, όπως επίσης και το κυρίαρχο δόγμα της νέας Γερμανικής Ευρώπης, που θέλει όλο τον Ευρωπαϊκό Νότο στο στενό κορσέ των μνημονίων.

Αναφέρεται ακόμη στο άρθρο η προσπάθεια της κυπριακής κυβέρνησης για ανεύρεση χρηματοδότησης εκτός Ε.Ε. – ούτως ώστε να μην υποχρεωθεί σε εφαρμογή μνημονίου – που απέτυχε λόγω απροθυμίας Κίνας και Ρωσίας.

Πέρα από την αναμφισβήτητη πραγματικότητα ότι στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο κόσμο ο κάθε δυνατός παίκτης-και αυτοί έχουν πλέον πολλαπλασιαστεί – παίζει για τον εαυτό του, δημιουργώντας μια πλανητική αταξία αντίστοιχη με τις αρχές του 20ου αιώνα, αξίζει να μας προβληματίσει αυτή η αποτυχία. Αν η κυπριακή αστική τάξη, που έχει μια μακρά και επιτυχημένη θητεία στις επωφελείς συναλλαγές με μεγάλες δυνάμεις, αποτυγχάνει να βρεί δανειστές από τρίτες χώρες, λόγω του πλαισίου που έχει διαμορφωθεί στην Ε.Ε. σήμερα, πόσο περισσότερο αυτό καθίσταται αδύνατο για αστικές τάξεις – π.χ. τη «δική μας» που πάντα οι επιλογές τους καθορίζονται από τον ξένο επικυρίαρχο. Ένα ακόμη θέμα που δεν τίθεται είναι το ποιες θα είναι οι εξελίξεις που θα δρομολογηθούν από την τρόικα για το κυπριακό ζήτημα και το ξαναζωντάνεμα του σχεδίου Ανάν.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στην κεντρική ιδέα του άρθρου. Στην επιτυχημένη διαπραγμάτευση που «έχει τη μορφή ενός αγώνα άμυνας απέναντι σε υπέρτερες δυνάμεις και εμπεριέχει ως στοιχείο της την οργάνωση των συνθηκών άμυνας εν αναμονή μιας καλύτερης οικονομικής ή πολιτικής συγκυρίας».

Να λοιπόν που η κυπριακή κυβέρνηση πέτυχε ένα άλλο μείγμα μνημονίου. Ένα καλό μνημόνιο, αφού και η ανακεφαλαίωση του τραπεζικού συστήματος χρηματοδοτείται και το κοινωνικό κράτος διασώζεται. Τώρα για το καλό μνημόνιο, δηλαδή για τη διάσωση του κοινωνικού κράτους, του 13ου μισθού, της Α.Τ.Α. που όμως αναστέλλεται κ.τ.λ. δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά, τουλάχιστον σ' αυτήν εδώ τη χώρα, που κάθε λίγους μήνες τα μνημόνια εμπλουτίζονται με νέα, καταστροφικά για την κοινωνία μέτρα.

Υπάρχει όμως κάποια άλλη στόχευση του άρθρου πέρα από την ενημέρωση για τα τεκταινόμενα στην Κύπρο. Αν αυτά γράφονταν ως μια μορφή – κακώς εννοούμενης – κομματικής αλληλεγγύης προς το κυβερνητικό ΑΚΕΛ δεν θα είχαν ιδιαίτερη σημασία. Όταν όμως η στάση της κυπριακής κυβέρνησης να αποδεχθεί το μνημόνιο που της επιβάλλει η Ε.Ε. αναδεικνύεται σε «υπόδειγμα» για το τι μπορεί να πετύχει μια αριστερή κυβέρνηση, ώσπου να έρθουν καλύτερες μέρες, τότε τα πράγματα γίνονται από σοβαρά ως ανησυχητικά. Διότι σε ποιόν προτείνεται ως υπόδειγμα η στάση της κυπριακής κυβέρνησης;

Εάν αύριο γίνονταν εκλογές – βάσει των δημοσκοπικών ευρημάτων- ο ΣΥΡΙΖΑ θα ερχόταν πρώτο κόμμα και θα εκαλείτο να σχηματίσει κυβέρνηση και να εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Η λογική λοιπόν που εισηγείται το άρθρο απευθύνεται στη μελλοντική κυβέρνηση της αριστεράς που οφείλει να διδαχθεί από τη νυν αριστερή κυπριακή κυβέρνηση.

Τι να διδαχθεί; Το πώς η κυβερνώσα αριστερά διαπραγματεύεται επιτυχημένα ένα άλλο μνημόνιο «σε ένα αγώνα άμυνας απέναντι σε υπέρτερες δυνάμεις... εν αναμονή μιας καλύτερης οικονομικής και πολιτικής συγκυρίας». Δηλαδή από τη διαγραφή του χρέους στην ακύρωση του μνημονίου με επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης και πλέον, με οδηγό την κυπριακή κυβέρνηση, στην επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου για ένα άλλο μνημόνιο που «θα διασώζει μορφές του κοινωνικού κράτους»...

Περιέχει ισχυρή δόση κακεντρέχειας το να τεκμαίρει κάποιος τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ ως μελλοντικής αριστερής κυβέρνησης από ένα άρθρο, που τέλος τέλος μπορεί να εκφράζει μόνο τη προσωπική γνώμη του συντάκτη του. Δυστυχώς, το τελευταίο διάστημα, καθώς όλο και πιο καθαρά φαίνεται η κυβερνητική προοπτική, πληθαίνουν οι δηλώσεις ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και οι πράξεις του προέδρου του με τέτοιο συμβολισμό που δεν επιτρέπουν τον εφησυχασμό για κάποια τυχαία περιστατικά. Πολύ δε περισσότερο αν δεν θεωρείται ότι η αριστερά στην κυβέρνηση είναι νομοτελειακά μια ενσωματωμένη στο σύστημα αριστερά. Αλλά, ότι μπορεί να προτείνει έναν άλλο δρόμο, ένα νέο όραμα και μαζί με έναν εμψυχωμένο λαό ν' ανατρέψει μνημόνια, δανειακές συμβάσεις και εξαρτήσεις. Μια τέτοια κυβέρνηση θα είναι πραγματικά κυβέρνηση εθνικής και κοινωνικής σωτηρίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ για μεγάλο διάστημα λειτούργησε σαν εκκρεμές. Απ' τη μια μεριά κινιόταν προς τη στήριξη κινηματικών διαδικασιών και διαθέσεων, μια απαραίτητη αντίληψη για τη δημιουργία ενός πλειοψηφικού κοινωνικού μετώπου που αποτελεσματικά θ' αντιταχθεί σε τρόικες, μνημόνια, νεοφιλελευθερισμό. Από την άλλη κινιόταν, βάσει της δογματικής προσκόλλησης στον Ευρωπαϊσμό. Η Ε.Ε. είναι μονόδρομος για την Ελλάδα, η συμμετοχή της χώρας στην Ευρωζώνη είναι για το συμφέρον της. Μια αντίληψη που αναγκαστικά σπρώχνει σε μια σοσιαλδημοκρατική λογική διαχείρισης των πραγμάτων, που πέρα από πολιτικό λάθος είναι και πρακτικά ατελέσφορη, ειδικά σήμερα. Είναι η σύγχρονη εκδοχή του «ανήκομεν εις τη δύσιν», αλλά πλέον με όρους γενοκτονίας για το λαό, αποικιοποίησης και διάλυσης για τη χώρα, που υπαγορεύονται από το Ευρωπαϊκό κεφάλαιο και τον αναγεννημένο Γερμανικό εθνικισμό.

Η ταλάντωση ανάμεσα στα δύο άκρα δημιούργησε μια ασταθή ισορροπία. Το τελευταίο διάστημα το εκκρεμές κινείται εύκολα προς τα δεξιά, ενώ φαίνεται να δυσκολεύεται όλο και περισσότερο στο άλλο μισό της κίνησης. Μάλλον λογική συνέπεια των πιέσεων που συνεχώς εντείνονται και της άρνησης να αμφισβητηθεί έστω και με ένα «αν» το σύμβολο της καταστροφής των ευρωπαϊκών λαών: το ευρώ.

Η επανοικειοποίηση του νοήματος της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας δε μπορεί να περάσει μέσα από την υποταγή στα σύμβολα και τις διαταγές του 4ου Ράιχ. Από κει περνά μόνο ο εξανδραποδισμός της κοινωνίας, ο κανιβαλισμός και ο φασισμός.

*ΠΗΓΗ:antapocrisis.gr

Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2012

ΚΟΜΜΑ, ΕΞΟΥΣΙΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ - 7 + 1 ΣΗΜΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΣΥΡΙΖΑ

Toυ ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*

Στη μνήμη του Ντανιέλ Μπενσαϊντ

Iskra.gr

1. Ας ξεκινήσουμε από το εξής ερώτημα: τι γεννάει «αντικειμενικά» την ανάγκη για έναν καινούργιο Σύριζα; Προφανώς όχι κάποιο προϋπάρχον σχέδιο για την αναμόρφωση της «μορφής κόμμα» που σταδιακά προχωράει και μπαίνει σε μια καινούργια φάση της υλοποίησής του. Η διαδικασία που έχει δρομολογηθεί προκύπτει πρώτα και κύρια από την ταξική σύγκρουση που συγκλονίζει την ελληνική κοινωνία εδώ και δυόμιση περίπου χρόνια και τις ανάγκες που δημιουργεί.

Από τη συγκεκριμένη εμπειρία αγώνων, κοσμογονικών και δραματικών ανατροπών που έχουν βιώσει οι λαϊκές τάξεις. Πιο συγκεκριμένα: από τη διαπίστωση ότι 24 γενικές απεργίες, δεκάδες ογκώδεις κινητοποιήσεις στους δρόμους, καταλήψεις πλατειών από πλήθη κόσμου για πάνω από ένα μήνα, δεν αρκούν για να φέρουν την αντιμνημονιακή ανατροπή που αποτελεί όρο επιβίωσης της κοινωνικής πλειοψηφίας και της χώρας. Δεν αρκούν μεν, πλην όμως δημιούργησαν τους όρους για να εκφραστεί η κατάρρευση του προϋπάρχοντος πολιτικού συστήματος (και γενικότερα των σχέσεων εκπροσώπησης) σε μια πλειοψηφικά αριστερόστροφη κίνηση.

Δημούργησαν τους όρους μιας νέας συνάντησης της Αριστεράς, ή τουλάχιστον αυτής που ήταν διατεθειμένη για κάτι τέτοιο, με ευρύτερες λαϊκές μάζες. Η μετωπική-ενωτική κουλτούρα του Σύριζα, η ικανότητά του να συνδιαλέγεται με την λαϊκή κινητοποίηση, ακόμη και στις πιο δύσκολες για κομματικό φορέα μορφές (κίνημα των πλατειών), η πρόταση του, τέλος, για «κυβέρνηση της Αριστεράς» με στόχο την κατάργηση των Μνημονίων, εξηγούν την εκτίναξή σε πρωτοφανή εδώ και μισό αιώνα για αριστερό κόμμα επίπεδα εκλογικής καταγραφής.

Η συνάντηση που εκφράστηκε με εκλογικούς όρους την άνοιξη, και σφραγίστηκε μέσα από την ταξική και πολιτική πόλωση του Ιούνη, ανέδειξε τον Σύριζα ως κεντρικό εκφραστή ενός δυνάμει νέου μπλοκ λαϊκών αντιμνημονιακών δυνάμεων με πλειοψηφική δυναμική και προοπτική εξουσίας. Για πρώτη φορά μετά την ιστορική ήττα του σύντομου 20ου αιώνα, η Αριστερά θέτει ζήτημα εξουσίας σε ευρωπαϊκή χώρα. Μετά το καλοκαίρι η προοπτική αυτή άρχισε να ανιχνεύεται με οργανωτικούς όρους – κάτι που ήδη ενυπήρχε σπερματικά στην εμπειρία των ανοιχτών συνελεύσεων της προεκλογικής και αμέσως μετεκλογικής περιόδου. Η πορεία προς τη Συνδιάσκεψη, με τον τριπλασιασμό των μελών και το «άπλωμα» του Σύριζα σε νέους χώρους αποτελούν τον πρώτο σταθμό αυτής της πορείας αναδιάταξης των μορφών οργάνωσης και εκπροσώπησης των λαϊκών και εργαζόμενων τάξεων.

Υπάρχει καλό μνημόνιο; Το παράδειγμα της Κύπρου

Δημήτρης Τσίρκας | 11.12.2012 Rproject

Τις τελευταίες μέρες πληθαίνουν οι φωνές που υπερασπίζονται την υπογραφή μνημονίου από τον Χριστόφια ως "υποχρεωτικό" και αποτέλεσμα σκληρής διαπραγμάτευσης. Η Αριστερά σε Ελλάδα και Κύπρο, πρέπει να αποκρούσει τέτοιες λογικές, που αντικειμενικά καταλήγουν σε συνέχιση των πολιτικών λιτότητας.

Δια­βά­σα­με στην Αυγή της πε­ρα­σμέ­νης Κυ­ρια­κής ένα άρθρο [1] του κα­θη­γη­τή οι­κο­νο­μί­ας του πα­νε­πι­στη­μί­ου Κρή­της και μέ­λους της κε­ντρι­κής επι­τρο­πής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ, εκ­θειά­ζει τη δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή τα­κτι­κή της κυ­πρια­κής κυ­βέρ­νη­σης (ΑΚΕΛ) για την εί­σο­δο της χώρας σε μνη­μό­νιο. Ο αρ­θρο­γρά­φος, αφού μας ενη­με­ρώ­σει για την κακή κα­τά­στα­ση στην οποία βρί­σκο­νται οι κυ­πρια­κές τρά­πε­ζες λόγω των απω­λειών τους στην Ελ­λά­δα από ιδιω­τι­κά δά­νεια, και το PSIαλ­λά και εξαι­τί­ας της “κακής” τους επο­πτεί­ας από τη προη­γού­με­νη διοί­κη­ση της κε­ντρι­κής τρά­πε­ζας Κύ­πρου, μας δια­βε­βαιώ­νει πως η κυ­βέρ­νη­ση Χρι­στό­φια κα­τά­φε­ρε να δια­πραγ­μα­τευ­τεί ένα μνη­μό­νιο που καμία έως τώρα χώρα δεν έχει επι­τύ­χει. Ένα μνη­μό­νιο που υπο­τί­θε­ται πως δια­τη­ρεί το κοι­νω­νι­κό κρά­τος, δεν προ­χω­ρά­ει σε ορι­ζό­ντιες πε­ρι­κο­πές μι­σθών και δεν ιδιω­τι­κο­ποιεί τις ΔΕΚΟ, εξα­σφα­λί­ζο­ντας πα­ράλ­λη­λα ένα ανα­λο­γι­κά, πρω­το­φα­νές ποσό για την Κύπρο (18 δις ευρώ με  ΑΕΠ 17,8 δις).

Η κρίση βαθαινει και επεκτείνεται στο βορρά

Λεωνίδας Βατικιώτης

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έπρεπε κανονικά, αν ήθελε να είναι συνεπής με τις δεσμεύσεις της, να ζητωκραυγάζει από ενθουσιασμό και ικανοποίηση. Αφορμή ήταν τα επίσημα στοιχεία που ανακοινώθηκαν πρόσφατα για την πορεία του πληθωρισμού, την συγκράτηση του οποίου ο θεματοφύλακας του ευρώ έχει θέσει ως απόλυτη προτεραιότητα στην άσκηση νομισματικής πολιτικής. Με βάση λοιπόν τα μεγέθη της Ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας, της Γιούροστατ, ο δείκτης τιμών καταναλωτή αυξήθηκε από 2,5% τον Οκτώβριο σε ετήσια βάση μόνο κατά 2,2% το Νοέμβριο (απέχοντας πλέον μια ανάσα από τον πληθωρισμό στόχο του 2%). Ήταν μάλιστα ο μικρότερος ρυθμός αύξησης του πληθωρισμού την τελευταία διετία…

Αυτό είναι το επίτευγμα της κεντρικού πιστωτικού ιδρύματος που εδρεύει στην Φρανκφούρτη το οποίο προφανώς αφήνει παγερά διάφορη την πλειοψηφία της ελληνικής – και όχι μόνο – κοινωνίας, που επιμένει να συγκεντρώνει το ενδιαφέρον της σε πιο ουσιαστικά οικονομικά μεγέθη, εκ των οποίων τα περισσότερα αν όχι όλα συνηγορούν σε δύο συμπεράσματα: Πρώτο ότι η κρίση βαθαίνει και δεύτερο ότι ολοένα και περισσότερο πλήττει τις χώρες του κέντρου που μέχρι πρόσφατα κέρδιζαν από την κρίση των περιφερειακών χωρών – στην εμφάνιση της οποίας συνέβαλλαν σημαντικά. Τώρα έχει έρθει και η σειρά τους να πληρώσουν την κρίση, που επεκτείνεται προς βορά…

Ασφαλιστικά Ταμεία: Θα καταφέρουν να αποφύγουν το νέο "κούρεμα" - καταστροφή;

Η ΑΥΓΗ Ημερομηνία δημοσίευσης: 01/12/2012

Tης Κερασίνας Ραυτοπούλου

Αν τα ασφαλιστικά ταμεία υποχρεωθούν και σε νέα απομείωση των ομολόγων τους, τότε θα υποχρεωθούν να καταφύγουν στο ελληνικό Δημόσιο για την πληρωμή συντάξεων. Έτσι το ελληνικό Δημόσιο, με τη δικαιολογία της μείωσης των δημοσίων δαπανών και με τη διενέργεια αναλογιστικών μελετών στα ασφαλιστικά ταμεία, θα έχει τη δυνατότητα να μειώνει ακόμη περισσότερο τις συντάξεις, αφού δεν θα υπάρχουν πόροι

Παρακολουθώντας όλη αυτή την ιστορία με το πρόγραμμα επαναγοράς ελληνικών ομολόγων, βλέπουμε τον τύπο σύσσωμο να κάνει υπολογισμούς, να αναφέρει ποσοστά "κουρέματος", ποσοστά κερδών των hedge funds (που τα αγόρασαν στη δευτερογενή αγορά πολύ κάτω από την ονομαστική τους αξία), ποσοστά ζημιάς των τραπεζών και των ασφαλιστικών ταμείων κ.λπ. Όλοι μαζί, δημοσιογράφοι, οικονομολόγοι και αναγνώστες, προσπαθούν να κατανοήσουν αυτά που αναφέρονται στην ανακοίνωση του Eurogroup και να προβλέψουν τις πιθανότητες επιτυχίας του προγράμματος.

Η απόφαση του Eurogroup σκόπιμα περιέχει αρκετές γενικολογίες και ασάφειες επειδή στην πραγματικότητα είναι ένα λογιστικό τρυκ της γερμανικής πλευράς. Οι ασάφειες είναι πολλές, όπως: αν θα δοθεί νέο δάνειο από το EFSF για την επαναγορά, αν η επιτυχία του προγράμματος έχει τεθεί ως προϋπόθεση είσπραξης της δόσης του Δεκεμβρίου, αν συμφέρει στις τράπεζες η συμμετοχή και ποια είναι τα κίνητρα που προσφέρονται, αν θα μειωθεί το χρέος και πόσο κ.ά.

ΝΑ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΤΖΑΜΠΑ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ! ΙΔΟΥ ΤΑ ΣΦΑΓΙΑ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ ΤΟΥΣ!

Για όποιους είχαν αμφιβολίες νάτοι λοιπόν οι "πατριώτες" που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του κ. Στουρνάρα και αποφάσισαν να θυσιάσουν τους νυν και τους υποψήφιους συνταξιούχους στο βωμό της έρημης χώρας των φωτοβολταϊκών. Από την τσέπη τους βγάζουν λογίδρια και από τη δική μας τσέπη τον ιδρώτα μιας ζωής και την ίδια τη ζωή μας. Θα τους αφήσουμε να το κάνουν ; Θα τους αφήσουμε ατιμώρητους ; Να το πρώτο άμεσο στοίχημα του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ μετά την Πανελλαδική του Συνδιάσκεψη να αποδείξει με πράξεις ότι εννοεί όσα δηλώνει.      

Ρ. Σπυρόπουλος: Παρόν το ΙΚΑ στο νέο "κούρεμα"!

Πετρόπουλος Α.

Η ΑΥΓΗ Ημερομηνία δημοσίευσης: 01/12/2012

"Παρών" στο "πατριωτικό" κούρεμα, δηλαδή στο πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων για τη μείωση του δημοσίου χρέους και την υλοποίηση της απόφασης του Eurogroup δηλώνει ο διοικητής του ΙΚΑ Ροβ. Σπυρόπουλος, επικαλούμενος τη σύνδεση του μεγαλύτερου ασφαλιστικού ταμείου με την πορεία της ελληνικής οικονομίας! Οι δηλώσεις του χθες το πρωί σε εκπομπή του Mega ενισχύουν τους ισχυρισμούς για παρασκηνιακές πιέσεις της κυβέρνησης και σε άλλους ασφαλιστικούς οργανισμούς, προκειμένου ακόμα και η εθελοντική, σύμφωνα με το Αγγλικό Δίκαιο, συμμετοχή των ταμείων στον νέο γύρο "κουρέματος" να γίνει υποχρεωτική με την εξασφάλιση των 2/3 των μελών των διοικήσεων.

Διαγραφή χρέους και ανατροπή της λιτότητας

του Γιάννη Τόλιου

Ημερομηνία: 29/11/2012

Από τη συνάντηση των κινημάτων ΕΛΕ στις Βρυξέλλες.

Mε πρωτοβουλία της διεθνούς οργάνωσης CADTΜ για τη διαγραφή του χρέους των χωρών του τρίτου κόσμου, πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες, 20-22 Νοέμβρη ’12, συνάντηση των «Πρωτοβουλιών» και «κινημάτων» για τον έλεγχο και τη διαγραφή του χρέους, με εκπροσώπους από χώρες της ΕΕ κυρίως του ευρωπαϊκού νότου, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Αντικείμενο της συνάντησης ήταν η ανταλλαγή εμπειριών τόσο στο επίπεδο της νομικής θεμελίωσης άρνησης πληρωμής του χρέους με βάση το διεθνές δίκαιο, όσο και στο πεδίο των κινηματικών δράσεων για έλεγχο του με συγκρότηση «επιτροπών λογιστικού ελέγχου» (ΕΛΕ) και διαγραφής του.

Αθέτηση πληρωμών χρέους με επίκληση του διεθνούς δικαίου

Από πλευράς νομικής θεμελίωσης στη σύσκεψη τονίστηκε ότι σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, εκτός από την επίκληση της «κατάστασης ανάγκης» για αναστολή πληρωμών του χρέους που υιοθετεί η νομική επιτροπή του ΟΗΕ, υπάρχει και η έννοια του «απεχθούς χρέους» (βαρύ, επονείδιστο, αθέμιτο, μη νόμιμο και παράνομο). Στο τελευταίο εντάσσονται όλα γενικά τα χρέη που είναι σε βάρος ενός λαού, για τα οποία δεν υπήρξε συναίνεσή του, γεγονός που το γνώριζαν οι πιστωτές. Ειδικότερα στην ευρεία έννοια του όρου κατατάσσονται όλα τα δάνεια ή μορφές δανεισμού που παραβιάζουν βασικές αρχές του διεθνούς δικαίου (όπως η τοκογλυφία, άδικος πλουτισμός, δόλος, υπερβολικό κόστος δανεισμού, κατάχρηση δικαιώματος, κά), που απορρέουν από τη «Χάρτα του ΟΗΕ», την «Παγκόσμια Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων», τη «Διεθνή Σύμβαση για τα Πολιτικά Δικαιώματα», τη «Σύμβαση για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα», τη «Διακήρυξη για το Δικαίωμα στην Ανάπτυξη», τη «Συνθήκη της Βιέννης που διέπει το δίκαιο των διεθνών συμβάσεων», κ.ά.

Τα δάνεια της «τρόϊκας» απεχθές χρέος

Στην περίπτωση της Ελλάδα παρ’ ότι τις τελευταίες δεκαετίες οι κυβερνήσεις ήταν εκλεγμένες, σε πολλές περιπτώσεις παραχάραξαν τη λαϊκή εντολή και κατέφυγαν σε μη νόμιμες ενέργειες κατά το δανεισμό ή χρήση δανείων (φαινόμενα διαφθοράς, προσωπικού πλουτισμού, δόλιες πράξεις, υπερτιμολογήσεις κρατικών προμηθειών και δημοσίων έργων, αγορά οπλικών συστημάτων με αδιαφανείς διαδικασίες, δανεισμός κρατικών τραπεζών με σκανδαλώδης όρους ή ιδιωτικών τραπεζών με κρατική εγγύηση, κά). Εκτός από τις αντιλαϊκές πολιτικές δημοσιονομικές διαχείρισης των ελληνικών κυβερνήσεων, η αύξηση του χρέους τα τελευταία χρόνια, συνδέεται και με τις δανειακές συμβάσεις της «τρόϊκα» (ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ). Οι όροι δανεισμού ήταν επαχθείς (επιτόκια γύρω στο 4% όταν η ΕΚΤ δανείζει τις τράπεζες με 1% και μικρός ορίζοντας αποπληρωμής), ενώ τα Μνημόνια αντί για βελτίωση επιδείνωσαν την κρίση και επέφεραν πτώση του ΑΕΠ (στο 2009-12 έφθασε 20% ή 50 δις €, ενώ η ανεργία 25%), με αποτέλεσμα επιδείνωση της σχέσης χρέους προς ΑΕΠ (από 261 δις € το 2008 ή 110% του ΑΕΠ, ανέβηκε σε 355 δις το 2011 ή 170%, ενώ μετά από το μικρό «κούρεμα» του PSI μειώθηκε το 2012 στα 340 δις ή 175% του ΑΕΠ. Το 2013 προβλέπεται να ανέβει σε 359 δις € (ή 186,5%) και το 2016 στα 411 δις (ή 220% του ΑΕΠ).! 

Εκτός των παραπάνω οι δεσμεύσεις που επιβάλλουν τα δάνεια της «τρόϊκας» τα κατατάσσουν στην κατηγορία του «απεχθούς» χρέους, διότι παραβιάζουν το Ελληνικό Σύνταγμα, Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας, το «Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ» και πολλές άλλες διεθνείς συμβάσεις, ενώ καταργούν ουσιαστικά την εθνική και λαϊκή κυριαρχία (εφαρμογή αγγλικού δικαίου, παραίτηση «από κάθε ασυλία» στη δημόσια περιουσία, επιβολή ξένων επιτρόπων στα υπουργεία, κά).

Επίσης με το νέο «Μνημόνιο» προωθείται η ιδιωτικοποίηση με αδιαφανείς όρους όλων των δημοσίων επιχειρήσεων μεταξύ αυτών και «κοινής ωφέλειας» σε αντίθεση με ρυθμίσεις του Συντάγματος (άρθρο 106), καθώς και πρωτοφανείς περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών και επιδομάτων σε ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες (άρθρο 21), τα οποία οδηγούν σε χρεοκοπία και φτωχοποίηση ευρύτερες κατηγορίες του ελληνικού λαού. Κατά συνέπεια έχοντας ως αφετηρία τη βασική αρχή του δικαίου ότι «η σωτηρία του λαού υπεράνω όλων», η διαγραφή του χρέους ή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του, είτε με επίκληση της «κατάστασης ανάγκης» είτε του «απεχθούς χρέους», είναι όχι μόνο θεμιτή αλλά και αναγκαία προϋπόθεση επιβίωσης του ελληνικού λαού.

Πατριωτισμός ειδικού σκοπού

Ημερομηνία: 29/11/2012

Του Θανάση Καρτερού

Και μια και δυο και τρεις φορές απευθύνθηκε ο Γιάννης Στουρνάρας στον πατριωτισμό των Ελλήνων, για να επιτύχει η επαναγορά των ομολόγων, όπως είπε. Πράγμα που αμέσως φέρνει στο μυαλό ότι στο συγκεκριμένο ζήτημα τα πράγματα είναι επιεικώς ύποπτα. Διότι τα τελευταία χρόνια ο πατριωτισμός επιστρατεύεται όταν παραβιάζονται όλα τα άλλα - η δικαιοσύνη, τα δικαιώματα, η δημοκρατία, ακόμα και η κοινή λογική. Ο πατριωτισμός ήταν και είναι το μεγάλο επιχείρημα για τα Μνημόνια, για τις περικοπές, για τη φτώχεια, για την ανεργία. Ένας πατριωτισμός ειδικού σκοπού τελικώς, που έχει την ιδιότητα να αυξάνεται όσο μειώνεται το ψωμί στο τραπέζι.

Αυτή η νέα επίκληση του πατριωτισμού λοιπόν οδηγεί και τον πιο καλόβολο να αναρωτιέται: Τι μαγειρεύουν πάλι; Αν, όπως εξήγησε στη συνέντευξη Τύπου συνεργάτης του κυρίου Στουρνάρα, η τιμή των ομολόγων σήμερα είναι τόσο ψηλή, ώστε θα έχουν κέρδος όσοι τα πουλήσουν, τότε τι χρειάζεται ο πατριωτισμός; Δείξε το χρήμα και θα τρέξουν όλοι - πατριώτες και μη. Κι αν όντως μυρίστηκαν κέρδος, τότε γιατί τρέχουν οι τραπεζίτες να δουν τον υπουργό για να διατυπώσουν τις αντιρρήσεις και τις απαιτήσεις τους; Και αν η δουλειά είναι τόσο απλή και κερδοφόρα, γιατί, όπως είπε ο Στουρνάρας, υπάρχει και κρυφό plan b για την περίπτωση που θα αποτύχει;