Κοράκια και παλιάτσοι, με νύχια και με λάσπη, κόντρα στην Αριστερά!

Στέλιος Ελληνιάδης

Είναι φανερό ότι προσπαθούν να διεξαγάγουν την αναμέτρηση στο γήπεδό τους, με στημένη διαιτησία που θα σιγοντάρει το αντικανονικό τους παίξιμο και θα κάνει τα στραβά μάτια στα πέναλτι και τα φάουλ στα οποία σκοπίμως θα υποπίπτουν συνεχώς. 

Η Νέα Δημοκρατία θα ενεργοποιήσει όλα τα ρετάλια που έχει στον πάγκο της. Ήδη τα έχει ξαμολήσει στα τηλεπαράθυρα με σαφείς οδηγίες. Μην σταματάτε σε τίποτα. Μην διστάζετε να πείτε οτιδήποτε. Συκοφαντία, ψέματα, σύγχυση, αποπροσανατολισμός, θολούρα, φόβος, απειλές, όλα επιτρέπονται. Γεωργιάδης, Γιακουμάτος, Κεφαλογιάννης, Τζαβάρας, Βαρβιτσιώτης και Σια, όλο το δευτεροκλασάτο πολιτικό προσωπικό της Δεξιάς που τράβηξε πρώτο ή δεύτερο κουπί στη λεηλασία της χώρας στο δρόμο για τη χρεοκοπία της, αναλαμβάνει τον πόλεμο λάσπης εναντίον της Αριστεράς και τρομοκρατίας σε βάρος του λαού. Με την ανοχή και την άμεση και έμμεση στήριξη από τους «έγκριτους» δημοσιογράφους των καναλιών των μεγαλοεργολάβων και εφοπλιστών, ακονίζουν τα νύχια τους για να ξεσχίσουν τις σάρκες της Αριστεράς. Ούτε στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου, ούτε από τη χούντα των συνταγματαρχών, δεν θα έχουμε ακούσει αυτά που πρόκειται να ακούσουμε μέσα στις επόμενες μέρες. Όλη η αντιλαϊκή χολή, όλος ο καταπιεσμένος τους φασισμός, όλα τα αυταρχικά τους ένστικτα, θα εκδηλωθούν σε ένα παραλήρημα μίσους, διχασμού, χυδαιότητας και μπόχας.

Η Αριστερά μπροστά στις ευθύνες της

του Παναγιώτη Γαβάνα από το inprecor

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε με αφορμή τη δημοσίευση ενός ιδιαίτερα ενδιαφέροντος, κατά τη γνώμη μας, άρθρου, το οποίο θέτει τα δάκτυλα «επί των τύπων των ήλων», και που αναδημοσίευσε η ιστοσελίδα inprecor, με τίτλο «Η Αριστερά οφείλει να απαντήσει: τι σημαίνει, πρακτικά, η άρνηση πληρωμής του χρέους;», με συντάκτη τον Χάρη Σαββίδη (βλ. http://www.inprecor.gr/index.php/archives/193293).

Αρχική μας πρόθεση ήταν να γράψουμε ένα μικρό σχόλιο, τελικά όμως στη πορεία του γραψίματος τα άλματα της σκέψης ήταν τέτοια, που προέκυψε ένα κείμενο, το οποίο και καταθέτουμε.

Η Αριστερά οφείλει να απαντήσει: τι σημαίνει, πρακτικά, η άρνηση πληρωμής του χρέους;

Χάρη Σαββίδη

Το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μεγάλο τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ (πχ Αριστερό Ρεύμα ΣΥΝ)  καθώς και μια σειρά από οργανώσεις της  εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που δεν ανήκουν σε κάποιο από τα πιο πάνω σχήματα, με άλλα λόγια η πλειοψηφία της Αριστεράς,  τάσσεται πλέον  ανοικτά υπέρ της άρνησης πληρωμής του χρέους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Η πλειοψηφία της ηγεσίας του ΣΥΝ, μιλά για «επαναδιαπραγμάτευση», για «αναστολή πληρωμής» ή για δραστική διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους.  Συχνά οι εκπρόσωποι της πλειοψηφίας της ηγεσίας του ΣΥΝ τονίζουν ότι η «επαναδιαπραγμάτευση» που στην «καλύτερη» περίπτωση θα σημαίνει άρνηση πληρωμής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, θα πρέπει να γίνει στο πλαίσιο της Ευρωζώνης.

Σύμφωνα, ακόμα, με τις δημοσκοπήσεις, η άρνηση πληρωμής του χρέους είναι αυτή τη στιγμή η πρόταση που μπορεί να συσπειρώσει το ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο κατά της Τρόικα.

Νομισματική πολιτική και εθνική ανεξαρτησία

“Άσε με να εκδίδω και να ελέγχω τα χρήματα ενός έθνους, και δεν με ενδιαφέρει ποιος φτιάχνει τους νόμους του.”

- Mayer Amschel Rothschild, Τραπεζίτης

Η Τράπεζα της Ελλάδος, (η κεντρική τράπεζα της χώρας) ανήκει σε ιδιώτες από ιδρύσεως του Ελληνικού κράτους. Ειναι η μοναδική ανώνυμη εταιρία στην χώρα, η οποία δεν υποχρεούται στη δημοσίευση της μετοχικής της σύνθεσης, δηλαδή με απλά λόγια, οι Ελληνες πολίτες, δεν έχουμε το δικαίωμα να γνωρίζουμε από ποιον ελέγχεται η κεντρική τράπεζα της χώρας μας. Οι κακιές γλώσσες, λένε ότι μεγάλο πακέτο μετοχών ανήκει στον όμιλο Rothchild.

Στο άρθρο 2 του καταστατικού της, αναφέρονται οι αρμοδιότητες της Τράπεζας Ελλάδος. Aνάμεσα τους είναι και η άσκηση νομισματικής πολιτικής. Το γεγονός ότι η Τράπεζα Ελλάδος ανήκε πάντα σε ιδιώτες σημαίνει προφανώς ότι την νομισματική πολιτική στη χώρα μας, την έλεγχαν πάντα ιδιώτες, ενώ με την είσοδο της Ελλάδας στην ευρωζώνη, η χώρα παραιτήθηκε επίσημα πλέον από το δικαίωμα άσκησης εθνικής νομισματικής πολιτικής.

Η άσκηση νομισματικής πολιτικής είναι κυριαρχικό δικαίωμα που ασκεί ένας λαός στα όρια της επικράτειας του. Eίναι το εργαλείο με το οποίο η κυβέρνηση μιας χώρας μπορεί να ελέγξει όλες τις βασικές παραμέτρους της εθνικής της οικονομίας όπως ο πληθωρισμός, η ανεργία και το ισοζύγιο συναλλαγών και έχω την αίσθηση, ότι ελάχιστοι συμπολίτες μας αντιλαμβάνονται πόσο σημαντική είναι η παραίτηση μας από το δικαίωμα αυτό και γι αυτό το λόγο παραθέτω μερικά στοιχεία της οικονομικής επιστήμης που βρήκα στο site του τμήματος πληροφορικής ΤΕΙ Θεσσαλονίκης που νομίζω ότι είναι γραμμένα σε κατανοητή γλώσσα:

Ο Ματωμένος Γάμος της Ευρωζώνης

Γιάννη Βαρουφάκη

Καλά εμείς. Έστω ότι είμαστε φοροφυγάδες, διεφθαρμένοι, τεμπέληδες, ελλειμματικοί από την κούνια, Ελληνάρες που απαιτούμε να ζούμε από τον ιδρώτα των λαών που παράγουν. Οι Ισπανοί όμως; Εκείνοι τι φταίνε;

Κριστίν Λαγκάρντ (ΔΝΤ) : «Μην περιμένετε οίκτο»

 Χρησιμοποιώντας πρωτόγνωρα σκληρή γλώσσα η επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, μιλώντας για τους Έλληνες στην εφημερίδα Guardian, δηλώνει ότι τρέφει μεγαλύτερη συμπόνια για τα παιδιά της υποσαχάριας Αφρικής που δεν έχουν πρόσβαση σε επαρκή εκπαίδευση, παρά για τα Ελληνόπουλα που μαστίζονται από την φτώχεια στην Αθήνα.

Γκύντερ Γκρας: «Καρφωμένη, γυμνή στον πάσσαλο η Ελλάδα»

Με ποίημα που τιτλοφορεί «Η ντροπή της Ευρώπης» επέλεξε να παρέμβει ο γερμανός νομπελίστας συγγραφέας Γκύντερ Γκρας στη συζήτηση γύρω από την Ελλάδα και τη στάση που τηρεί απέναντί της η Ευρώπη.

Η Ευρώπη, γράφει ο Γκρας, βάζει την Ελλάδα, «τη χώρα στην οποία οφείλει το πνεύμα της», στο «ικρίωμα και την καταδικάζει σε φτώχεια».

Το ποίημα δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Suddeutsche Zeitung» την Παρασκευή. Ο Γκρας είχε δημοσιεύσει πριν από μερικούς μήνες σε γερμανική εφημερίδα ποίημα-παρέμβαση για το Ισραήλ, το οποίο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και κατηγορίες για αντισημιτισμό.

Η αναγκαιότητα της αριστερής κριτικής στον ΣΥΡΙΖΑ

Γιώργος Ρούσης

Το τελευταίο διάστημα, πέρα από την απολύτως δικαιολογημένη αντίδραση  όσων  με απαράδεκτο τρόπο αντιμετωπίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως την άλλη όψη του νομίσματος του μαύρου μετώπου, αναπτύσσεται  μια όλο  και πιο  έντονη επιθετικότητα ενάντια  σε όσους  τολμούν να του ασκήσουν κριτική από τα αριστερά.

Αυτή στοχεύει όλους εκείνους, πρόσωπα ή συνιστώσες της ριζοσπαστικής αριστεράς, που  υποστηρίζουν ότι οι προτάσεις του  είναι ανεπαρκείς  για μια φιλολαϊκή έξοδο από την κρίση, και τούτο διότι κινούνται εντός των τειχών του οικοδομήματος μέσα στο οποία   δημιουργήθηκε η κρίση.

Το «μαύρο μέτωπο» Ακροδεξιάς και νεοφιλελευθερισμού

Μενέλαος Γκίβαλος

Ελάχιστες φορές στην ιστορία ενός λαού μια απόφαση του δεν καταγράφεται απλώς στην ιστορική του πορεία, αλλά αυτή η ίδια η απόφασή του ΓΡΑΦΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ. Αυτό τον καθοριστικό ρόλο για την πορεία της χώρας και της ελληνικής κοινωνίας θα διαδραματίσει η ψήφος της 17ης Ιουνίου. Στις 6 Μαΐου ο λαός ξεπέρασε το φόβο και την τρομοκρατία, καταδίκασε το δικομματισμό, διαμόρφωσε τις προϋποθέσεις για μια νέα ελπιδοφόρα πορεία.

Η ψήφος της 17ης Ιουνίου θα κρίνει εάν αυτό το «πρώτο βήμα» θα ολοκληρωθεί ή θα οδηγηθούμε στην πλήρη καταστροφή, αφού οι «εντολοδόχοι» -οι πολιτικοί και κομματικοί υπηρέτες του Μνημονίου- είναι βέβαιο ότι θα εφαρμόσουν πιστά το σχέδιο εξόντωσης του ελληνικού λαού, επικαλούμενοι τώρα την κοινωνική και πολιτική τους «νομιμοποίηση».

Το φάντασμα του ΣΥΡΙΖΑ πλανιέται στην Ευρώπη

 Γιώργος Δελαστίκ

Πανικό έχει προκαλέσει στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες το απλό ενδεχόμενο να αναδειχθεί πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ στις νέες βουλευτικές εκλογές της 17ης Ιουνίου. Είναι πιθανότατα η πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία που ολόκληρη η Ευρώπη ασχολείται με το εάν θα αυξήσει ή όχι τη δύναμή του ένα κόμμα που πήρε μόλις… 16,78% στις εκλογές που έγιναν πριν από είκοσι ημέρες! Μέχρι και στη Σύνοδο του G-8, των οχτώ ισχυρότερων κρατών του κόσμου από οικονομική σκοπιά, κυριάρχησε το θέμα της Ελλάδας!

ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Ανοιχτή επιστολή προς το ΚΚΕ

Αγαπητοί σύντροφοι,

Τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα έδειξαν ότι το κόμμα όχι μόνον δεν μπόρεσε να εισπράξει σημαντικό κομμάτι της λαϊκής οργής, αλλά αντίθετα έχασε ψήφους και μάλιστα σε λαϊκές περιοχές, παραδοσιακά προπύργια του, όπως στη β’ Πειραιά.
Ταυτόχρονα για πρώτη φορά μετά τη διάσπαση του 1968 το κόμμα έπαυσε να είναι η ηγεμονεύουσα δύναμη της Αριστεράς.

Επιπροσθέτως οι μετεκλογικές σφυγμομετρήσεις, για όσο αξίζουν, δείχνουν μια επικίνδυνων διαστάσεων παραπέρα συρρίκνωση της εκλογικής του δύναμης.

Για αυτήν την αρνητική εξέλιξη είναι σαφές ότι υπάρχουν και πολλές αιτίες, για τις οποίες δεν ευθύνεται το κόμμα. Πέραν όμως αυτών, κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει στα σοβαρά ότι και το ίδιο είναι άμοιρο ευθυνών, ή με άλλα λόγια ότι φταίει μόνο η στραβωμάρα του γιαλού‐λαού και όχι και το λάθος αρμένισμα του καραβιού‐κόμματος.

Ποια λοιπόν είναι τα λάθη που οδήγησαν σε αυτήν την αρνητική για το κόμμα κατάσταση;

Πέρα από γενικότερες λαθεμένες θέσεις του με τις οποίες κατά καιρούς έχω εκφράσει τη διαφωνία μου, και οι οποίες σαφώς επηρεάζουν αρνητικά και τη στάση του λαού απέναντι του, νομίζω ότι αυτά μπορεί να επικεντρωθούν:
1. Στην αντιμετωπική στρατηγική του κόμματος που φτάνει μέχρι την άρνηση του διαλόγου, την άρνηση ακόμη και της ίδιας της ύπαρξης της Αριστεράς, η οποία το οδηγεί και σε ένα απομονωτισμό ο οποίος και του στερεί την κύρια πηγή άντλησης δυνάμεων,
2. Στην παραπομπή της σωτηρίας του λαού στον απώτερο σοσιαλιστικό μέλλον, σε συνδυασμό με μια μηδενιστική καταστροφολογία για το άμεσο μέλλον.
Αν όμως το κόμμα προσμένει να ενισχυθεί στη συνείδηση του λαού, μέσω της επιβεβαίωσης αυτής της καταστροφολογίας πλανάται πλάνη οικτρά και τούτο διότι ο λαός που έχει φτάσει στα όρια του οικονομικά, πολιτικά, ψυχολογικά, δεν αντέχει να του λες ότι θα βυθιστεί ακόμη βαθύτερα στο τέλμα, δίχως να του προτείνεις μια άμεση θετική λύση.

Εξάλλου η έτσι κι’ αλλιώς μεθοδολογικά ανεπαρκής άρνηση της άρνησης, δίχως να συμπληρώνεται από μια άμεσα υλοποιήσιμη, θετική πρόταση, που να ανταποκρίνεται στο επίπεδο της λαϊκής συνειδητότητας, μάλλον αποστροφή προκαλεί, ή σε λάθος διέξοδο οδηγεί, παρά σε έλξη προς όποιον την καλλιεργεί.

Το δραματικό, σύντροφοι είναι, ότι αν το ΚΚΕ, όχι δα ανταποκρινόμενο στις προτάσεις για συνεργασία άλλων αριστερών ριζοσπαστικών δυνάμεων όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ , αλλά παίρνοντας το ίδιο πρωτοβουλίες στη βάση όσων προβλέπονται από το ίδιο το πρόγραμμα του, θα είχε ξεπεράσει και τις δυο παραπάνω αδυναμίες.
Εξηγούμαι. Στο πρόγραμμα του ΚΚΕ, το οποίο μάλιστα με βάση το πρώτο άρθρο του καταστατικού του, πρέπει να το αποδεχτεί όποιος επιθυμεί να γίνει μέλος του, γίνεται αναφορά σε ένα «αντιϊμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό δημοκρατικό Μέτωπο»:

στο οποίο το ΚΚΕ διατηρώντας την αυτοτέλεια του «συμμετέχει και δουλεύει για την ανάπτυξη της ενότητας και της μαχητικότητας του»,

μέσα από το οποίο «το ΚΚΕ επιδιώκει τη συνεργασία με πολιτικές δυνάμεις που αποδέχονται την αναγκαιότητα σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό και τα πολυεθνικά μονοπώλια, υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων, τη λαϊκή κυριαρχία και τη ανεξαρτησία της χώρας»

το οποίο «μπορεί να εξελιχθεί σε πολιτική συμφωνία»

του οποίου οι προγραμματικές κατευθύνσεις και στόχοι πάλης, μεταξύ των οποίων πρώτος και καλύτερος είναι η «αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση», δεν ταυτίζονται με το σοσιαλισμό, ούτε παραπέμπεται η υλοποίηση τους σε αυτόν, αλλά αντίθετα συμβάλλουν στην υλοποίηση του.

Μάλιστα στο υποκεφάλαιο με τίτλο «το Μέτωπο και το πρόβλημα εξουσίας», γίνεται λόγος και για πιθανότητα «να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο, χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα».

Γύρω από το χαρακτήρα ή και το περιεχόμενο αυτής της μετωπικής πρότασης που σίγουρα χρίζει ανανέωσης –πχ σχετικά με τα μνημόνια τους συνοδευτικούς νόμους, τις δανειακές συμβάσεις ή το ευρώ κλπ‐ πολλά μπορούν να ειπωθούν. Το βασικό όμως είναι ότι αυτή η πρόταση θα μπορούσε να αποτελέσει τον άξονα κίνησης του ίδιου του κόμματος, τόσο όσον αφορά στην αναγκαιότητα του Μετώπου, όσο και στην κάλυψη του κενού ανάμεσα στο καπιταλιστικό παρόν και το σοσιαλιστικό μέλλον. Και αυτό όχι βεβαίως με τη μορφή ενός ξέχωρου στάδιου, αλλά ως κατάκτηση ενός οχυρού σε ένα γκραμσιανού τύπου πόλεμο θέσεων, που θα διαμόρφωνε καλύτερες θέσεις για το επαναστατικό πέρασμα στο σοσιαλισμό.

Να όμως που αυτό το πρόγραμμα όχι μόνον έχει καταχωνιαστεί, αλλά το Κόμμα κινείται σε παντελώς αντίθετη με αυτό κατεύθυνση.

Σαν κομμουνιστής, που πονά ένα κόμμα που υπηρέτησε επί 21 χρόνια , που θλίβεται βαθύτατα από το σημερινό φυλλορρόημα του, που έχει ασκήσει δριμεία κριτική στο κόμμα όπως αρμόζει σε ότι αγαπάς, που θεωρεί ότι ο κόσμος του ΚΚΕ βρίσκεται στο ίδιο με αυτόν μετερίζι, και ότι αυτός ο κόσμος είναι τραγικό λόγω της στάσης του κόμματος να σπρώχνεται στην αγκαλιά του υπό διαμόρφωση αριστερού αναχώματος του συστήματος, τούτες τις κρίσιμες ώρες, σας κάνω έκκληση όχι μεγαλόσχημη, αλλά ταπεινή: Σώστε το κόμμα, τολμώντας να απευθύνεται και στον κόσμο και στις συνιστώσες της ριζοσπαστικής αριστεράς, την μετωπική, άμεση πρόταση, που προβλέπει το πρόγραμμα του. Τόσα απλά.

Συντροφικά
Γιώργος Ρούσης

ΜΕΡΚΟΛΑΝΤ ΥΠΕΡ ΣΑΜΑΡΕΛΟΥ!

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Αν υπάρχουν ακόμη αιθεροβάμονες που πιστεύουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος, αρκεί μόνο μια ματιά στο τελικό ανακοινωθέν της χθεσινοβραδυνής, άτυπης συνόδου κορυφής των Βρυξελλών για να τους φέρει στα συγκαλά τους. «Προσδοκούμε τον ομαλό σχηματισμό νέας κυβέρνησης, η οποία θα έχει υπό την ευθύνη της το πρόγραμμα προσαρμογής και επαρκή πλειοψηφία για να εφαρμόσει με αποφασιστικότητα τις δημοσιονομικές και δομικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται», διαμηνύουν οι γκαουλάιτερ του μεσογειακού προτεκτοράτου.

Ο «γόρδιος δεσμός» του ευρώ και η Αριστερά που επιχειρεί να τον λύσει

Ανεξαρτήτως του αποτελέσματος των εκλογών της 17ης Ιουνίου και τι είδους κυβέρνηση θα προκύψει, η συνολική πολιτική αντιπαράθεση δείχνει να περιστρέφεται γύρω από τα διλήμματα περί παραμονής ή όχι της χώρας στο ευρώ και κατ΄ επέκταση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η καταγγελία ή η ακύρωση του μνημονίου σύμφωνα με την κυρίαρχη προπαγάνδα  θα σημάνει αυτομάτως και την έξοδο της Ελλάδας από το κοινό νόμισμα. Εντούτοις ποιος  πολιτικός εκπρόσωπος του «μπλοκ του μνημονίου» μπορεί να δώσει τη ρητή διαβεβαίωση ότι με μια κεντροδεξιά κυβέρνηση ή με κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ – ΠΑΣΟΚ  εξασφαλίζεται η παραμονή της χώρας στο ευρώ; 

Η πρόθεση ασφαλώς είναι δεδομένη γι αυτό ακόμη και η απλές αναφορές σε μια στρατηγική εξόδου από το ευρώ αποτελούν βλασφημία για το εκδοτικό και πολιτικό κατεστημένο. Πέρα από τους όρκους πίστεως ωστόσο στο κοινό νόμισμα  και  την ΕΕ  ως κοινό «σπίτι των λαών» η Αριστερά στην εκδοχή της που λογίζεται ως εν «αναμονή κυβέρνηση» ίσως θα έπρεπε να διασαφηνίσει  για ποιους λόγους το ευρώ  εξυπηρετεί σήμερα τις εργατικές και λαϊκές ανάγκες και έχει αναχθεί σε θέμα ταμπού τόσο για το ΣΥΡΙΖΑ όσο και για τη ΔΗΜΑΡ;  Υπάρχει σοβαρό εναλλακτικό σχέδιο για την επόμενη μέρα και στ’  αλήθεια πως και υπέρ ποίων μπορεί να λυθεί το ζήτημα του ευρώ αν δε λυθεί παράλληλα και το ζήτημα εξουσίας με όποιες αντανακλάσεις έχει αυτό σε επίπεδο κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων; 

Του Μάκη Γεωργιάδη 

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΖΙΜΕΡΟΥ ΣΤΗ ΜΕΡΚΕΛ. ΘΕΤΕΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΑΝΑΛΗΨΗ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑ

Δυστυχώς η Ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από ΕΦΙΑΛΤΕΣ.

Σχεδόν εβδομήντα χρόνια μετά τη Γερμανική κατοχή, “κάποιοι”, ζήλεψαν τη δόξα του Τσολάκογλου, του Λογοθετόπουλου και του Ράλλη.

Τότε που οι γονείς και οι παππούδες μας αντιστάθηκαν ηρωικά στη Γερμανική κατοχή, οι εκπρόσωποι της πολιτικής εξουσίας του κεφαλαίου, ή έφυγαν στη Μέση Ανατολή, (Αγγλόφιλοι), ή έμειναν να υπηρετήσουν δουλικά τους κατακτητές Γερμανούς, (Γερμανόφιλοι).

Όταν η απροκάλυπτη Αγγλική και αργότερα η συγκαλυμμένη Αγγλοαμερικανική κατοχή αντικατέστησε τη Γερμανική, πάλι βρέθηκαν οι πρόθυμοι υπηρέτες των κατακτητών, (Παπανδρέου, Πλαστήρας, Σοφούλης, Τσαλδάρης, Παπάγος, Βενιζέλος…).

Τώρα στη καινούργια κατοχή που βιώνουμε, φαίνεται ότι υπάρχει μεγάλος συνωστισμός στους δοσίλογους και έτσι διαγκωνίζονται σε δουλικότητα προς του ξένους μήπως και τους προσέξουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ΤΟ ΚΚΕ ΚΑΙ Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ!

ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ISKRA

ΤΟΥ ΑΡΗ ΜΕΣΟΥΝΤΑ

Από τα πράγματα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει αιχμή του δόρατος μιας εκλογικής μάχης (και όχι μόνο) που πρωτίστως αφορά όλη την Αριστερά.

Και αυτή η μάχη έχει στόχο να απαλλαγεί οριστικά και άμεσα η χώρα από την τρόικα και τα μνημόνια και να ακολουθήσει μια νέα προοδευτική πορεία διεξόδου σε σύγκρουση με την ευρωζώνη και την ΕΕ.

Επειδή, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπροσωπεύει εκ των πραγμάτων την αιχμή του δόρατος σε αυτή τη μάχη, αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι οι άλλες ιστορικές και καταξιωμένες δυνάμεις της Αριστεράς και πρώτα απ' όλα το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν έχουν κεντρικό ρόλο σε αυτή τη μεγάλη πρόκληση και σύγκρουση.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΣΤΗΝ Ε.Ε.

H ιστορία μίας ένωσης

Μέρος Α΄ Προϊστορία

του Ιουλιανού

Η επίσημη ιστορία μας λέει πως οι ιστορικές ρίζες της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκονται στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Ευρωπαίοι αποφασίζουν να εμποδίσουν για πάντα την επανάληψη τέτοιων σκοτωμών και καταστροφών. Βασιζόμενοι στο σχέδιο Σούμαν έξι χώρες υπογράφουν μια συνθήκη για να ενοποιήσουν τις βαριές βιομηχανίες τους —άνθρακα και χάλυβα— κάτω από μια κοινή διεύθυνση. Κατ’ αυτό τον τρόπο, καμιά από αυτές τις χώρες δεν θα μπορεί πια να φτιάχνει όπλα για να πολεμήσει εναντίον των άλλων, όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Οι έξι αυτές χώρες είναι: το Βέλγιο, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, οι Κάτω Χώρες και το Λουξεμβούργο.

Οι άνθρωποι πολύ δύσκολα μπορούν να σκιαγραφούν το μέλλον τους. Κανείς δεν έχει την συνείδηση ή την γνώση των συνεπειών των δραστηριοτήτων του.

Το παρελθόν όμως αν και το φέρνουν μέσα τους χρειάζονται και τις ιστορικές πηγές για να το γνωρίσουν.

ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ Μνημόνιο, ναι ή όχι;

Το ερώτημα είναι σαφέστατο: Τι είδους κυβέρνηση θέλουν οι Ελληνες, μνημονιακή ή αντιμνημονιακή; Κυβέρνηση δηλαδή που να υλοποιεί κατά γράμμα τις εντολές των Γερμανών, της ΕΕ και του ΔΝΤ ή κυβέρνηση που να αρνείται αυτή την πολιτική; Οι εκλογές της 6ης Μαΐου έδωσαν μερική απάντηση. Συντρίβοντας το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ και διαλύοντας το δικομματικό σύστημα, οι ψηφοφόροι κατέστησαν πασίδηλο ότι απορρίπτουν κατηγορηματικά την πολιτική του Μνημονίου και γι’ αυτό καταβαράθρωσαν στα εκλογικά Τάρταρα τα κόμματα που στήριξαν εμπράκτως την πολιτική αυτή. Καταπόντισαν το ΠΑΣΟΚ στο 13% και τη ΝΔ στο 19% και πέταξαν τον ΛΑΟΣ εκτός Βουλής.

Η καταδίκη της μνημονιακής πολιτικής από το εκλογικό σώμα είναι αδιαφιλο­νίκητη. Δεν απάντησε όμως ο ελληνικός λαός τι είδους αντιμνημονιακή κυβέρνηση θέλει. Το 17% του ΣΥΡΙΖΑ ή το 11% των Ανεξάρτητων Ελλήνων του Πάνου Καμμένου, με τα άλλα αντιμνημονιακά κόμματα να παίρνουν μικρότερα ποσοστά, κατά κανέναν τρόπο δεν υποδηλώνουν κυβερνητική επιλογή.

Η… «ηγεμονία των αριστερών ιδεών» στην καπιταλιστική Ελλάδα

 Νικόλαος Μόττας

Ο Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν είχε πεί κάποτε ότι «ένα ψέμα που επαναλαμβάνεται πολλές φορές γίνεται...αλήθεια». Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης τα παραδείγματα επαναλαμβανόμενων ψεμμάτων, που κατέληξαν να θεωρούνται ως «αλήθειες», είναι πολλά. Ένα από αυτά εκστόμισε πρόσφατα, μιλώντας ενώπιον της κοινοβουλευτικής του ομάδας, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ.Αντώνης Σαμαράς. Αναφερόμενος στη «μεγάλη Κεντροδεξιά», που ο ίδιος οραματίζεται, είπε: «...Με βάση τον Κοινωνικό Φιλελευθερισμό. Και με στόχο να τελειώσει η ηγεμονία των Αριστερών ιδεών στην Ελλάδα, ώστε να βρει ξανά η χώρα μας και ο λαός μας τις ιδέες που του ταιριάζουν καλύτερα. Τις ιδέες και τις αξίες που μπορούν να απελευθερώσουν τις αστείρευτες δυνάμεις που κρύβει ο Έλληνας μέσα του. Οι Αριστερές ιδέες δοκιμάστηκαν διεθνώς. Παντού κατέρρευσαν! Στην Ελλάδα επικράτησαν και οδήγησαν στο σημείο μηδέν».

Εκ πρώτης όψεως, τα όσα είπε ο κ. Σαμαράς θα μπορούσαν να θεωρηθούν προϊόν πανικού, μετά τα αποτελέσματα των εκλογών της 6ης Μαϊου. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι αυτό το χιλειοειπωμένο επιχείρημα - πως για τα κακά της μεταπολιτευτικής περιόδου φταίει η «ηγεμονία των αριστερών ιδεών» - είναι μια πολιτική απάτη πρώτου μεγέθους. Ένα ψέμα που αναπαράγει το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα (αυτό του δικομματισμού) προκειμένου να «νομιμοποιήσει» στα μάτια της κοινωνίας τις αντιλαϊκές και αποτυχημένες επιλογές του.  Ποια είναι όμως η πραγματικότητα που υποκριτικά αποκρύπτουν οι πραιτωριανοί του «οικονομικού φιλελευθερισμού» και της καθ' ημάς σοσιαλδημοκρατίας;

Από την ίδρυση του μέχρι και σήμερα, το σύγχρονο ελληνικό κράτος αναπτύχθηκε μέσα σε συνθήκες καπιταλισμού, περνώντας στις αρχές του 20ου αιώνα απ' τις πρώιμες μορφές ανάπτυξης του κεφαλαίου στον βιομηχανικό Καπιταλισμό. Από τα ληστρικά δάνεια του 1824-1825 [1] μέχρι και το μνημόνιο του 2010, η χώρα υπήρξε δέσμια του ξένου και ντόπιου Κεφαλαίου, κάτι που καθόρισε τους κοινωνικούς σχηματισμούς και διαμόρφωσε την, κατά καιρούς εξασκούμενη, εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Από το 1823 έως το 1932 η Ελλάδα είχε δεθεί χειροπόδαρα με δάνεια (από ξένους και Έλληνες ομολογιούχους-τοκογλύφους) ύψους 2 δισεκατομμυρίων φράγκων. Στα μέσα του 20ου αιώνα, το περίφημο Σχέδιο Μάρσαλ έγινε "βορά" στα χέρια της ντόπιας, δεξιάς και φιλελεύθερης, πλουτοκρατίας - το 1952, 60% των πιστώσεων που είχαν εκταμιευτεί από το Σχέδιο είχαν απορροφηθεί από δέκα μεγάλες βιομηχανίες. Υπέρογκοι στρατιωτικοί εξοπλισμοί για την αντιμετώπιση του «κομμουνιστικού κινδύνου», κεφάλαια για την ανοικοδόμηση της τραυματισμένης απ' τον πόλεμο χώρας, καινούργιοι δανεισμοί του κράτους και φοροεπιδρομές στα λαϊκά στρώματα αποτέλεσαν ιστορικά τη βάση στην οποία χτίστηκε και γιγαντώθηκε ο νεότερος ελληνικός καπιταλισμός. Τη δεκαετία του 1950 ο, υπουργός τότε, Σπύρος Μαρκεζίνης είχε πει: «Λέγεται ότι 500 οικογένειες κυβερνούν την Ελλάδα, εγώ όμως πιστεύω, ότι δεν φτάνουν καν τις πεντακόσιες, αλλά είναι μόνο 200» [2]. Τι έχει αλλάξει επί της ουσίας περισσότερο από μισό αιώνα μετά;

Να έρθουμε όμως στις τελευταίες δεκαετίες. Από την ένταξη της στην ΕΟΚ (1980) και έπειτα η Ελλάδα βαδίζει στα χνάρια του «οικονομικού φιλελευθερισμού», έχοντας προσαρτηθεί στο άρμα του δόγματος της ελεύθερης αγοράς και των πολιτικών που επιτάσσει η συμμετοχή της στην Ενωμένη Ευρώπη. Ακόμη και οι γεναιόδωρες κοινωνικές παροχές της πρώτης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ (1981-1985) έγιναν μέσα στο πλαίσιο της φιλελεύθερης καπιταλιστικής οικονομίας, όχι έξω απ' αυτήν. Με τις αστικές δομές του κράτους να παραμένουν ουσιαστικά άθικτες, αντί για τον σοσιαλιστικό (αριστερό) μετασχηματισμό της κοινωνίας επήλθε ο αστικός, φιλελεύθερος μετασχηματισμός των κυβερνώντων.

Η φιλελεύθερη - και στην συνέχεια νεοφιλελεύθερη - πορεία της ελληνικής οικονομίας πιστοποιείται από τις ίδιες τις ασκούμενες πολιτικές. Ποιές πολιτικές; Αυτες που επιτάσσουν την ιδιωτικοποίηση της κρατικής περιουσίας, το ξεπούλημα αντί πινακίου φακής του εθνικού πλούτου, τη διάλυση των εργατικών κεκτημένων, τα «ελαστικά» ωράρια εργασίας, την ολοένα και αυξανόμενη συμπίεση (προς τα κάτω πάντα) μισθών και συντάξεων. Με λίγα λόγια την ηγεμονία του νόμου των αγορών, την θεοποίηση του κέρδους και την αχαλίνωτη τραπεζοκρατία. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το άρθρο 102Α της περιβόητης Συνθήκης του Μάαστριχτ (την οποία υπερψήφισαν το 1992 η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και ο τότε Συνασπισμός) λέει αυτολεξεί: «Τα κράτη - μέλη και η Κοινότητα δρουν σύμφωνα με την αρχή της οικονομίας της ανοιχτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό» [3]. Από το 1992 και μετά λοιπόν ξεκινά μια νέα σελίδα στην κεφαλαιοκρατική ασυδοσία σε Ευρώπη και Ελλάδα, με βάση τη θεωρία του «λιγότερου κράτους», των ιδιωτικοποίησεων και των προϋπολογισμών λιτότητας.

Τι αποτελέσματα είχαν, στην πράξη, τόσο το Μάαστριχτ όσο και οι εγχώριες νεοφιλελεύθερες επιλογές; Οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους [4]:

1. Το 1990 το ΑΕΠ της Ελλάδας ήταν 38 δις. ευρώ. Το 2007 είχε αυξηθεί πέντε φορές αγγίζοντας τα 208 δις. Παρατηρήθηκε δηλαδή μεγέθυνση της ελληνικής οικονομίας και υπερσυσσώρευση κεφαλαίων. Προς όφελος ποιών όμως;

2. Το 1990 τα κέρδη των επιχειρήσεων στην Ελλάδα (ΑΕ και ΕΠΕ) ανέρχονταν σε 575 εκατομ. ευρώ. Μετά 17 χρόνια, το 2007, τα κέρδη των εν Ελλάδι εταιριών-επιχειρήσεων είχαν φτάσει τα 16 δις. ευρώ, έχοντας αυξηθεί 28 (εικοσιοκτώ) φορές. Τα επίσημα καθαρά κέρδη της ελληνικής βιομηχανίας, των κεφαλαιοκρατών και των πραιτωριανών τους, μεταξύ 1991 - 1994 αυξήθηκαν κατά 1.476%, δηλαδή 1.576 φορές.

3. Την ίδια στιγμή που η κερδοφορία των ιδιωτικών επιχειρήσεων μεγεθύνονταν με απίστευτους ρυθμούς, η ουσιαστική αύξηση του μισθού ενός ανειδίκευτου εργάτη ήταν 15 ευρώ. Δηλαδή, ο εργαζόμενος λαός - στον οποίο οφείλεται κάθε πρόοδος στην οικονομία της χώρας - έλαβε τα ψίχουλα που περίσσεψαν απ' το μεγάλο φαγοπότι του νεοφιλελευθερισμού. Την περίοδο 1990-2007, η αύξηση του κατώτατου μισθού ήταν μόλις 1%! Το πραγματικό δηλαδή εισόδημα της εργατικής τάξης παρέμεινε ουσιαστικά στα επίπεδα της δεκαετίας του '80.

4. Το 1990 (κυβέρνηση ΝΔ) οι μισθοί και οι συντάξεις που πλήρωνε το Δημόσιο έφταναν στο 14,1% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος. Το ποσοστό αυτό μειώθηκε από το 1994 και μετά (κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ) στο 11% και από το 2004 και μετά (κυβέρνηση ΝΔ) άγγιξε το 9%. Ο μύθος περί του μεγάλου αριθμού «μοσχαναθρεμένων» δημοσίων υπαλλήλων διαψεύδεται από την ίδια την πραγματικότητα. Σύμφωνα με έρευνα που διεξήγαγαν τα Πανεπιστήμια Στρασβούργου και Μαγδεμβούργου και το Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών της Αυστρίας, το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων επί του συνόλου των εργαζομένων στην Ελλάδα είναι 11,4% - πρόκειται για ένα από τα τέσσερα χαμηλότερα στην Ευρώπη (το 1/3 του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων που διαθέτει η Σουηδία και η Δανία).

5. Την περίοδο 1998-2007 (επί κυβερνήσεων Κ. Σημίτη και Κ. Καραμανλή) η Ελλάδα διέθεσε 3.530 ευρώ κατά κεφαλήν για προγράμματα κοινωνικής προστασίας την στιγμή που ο μέσος όρος στην ευρωζώνη ήταν 6.251,78 ευρώ. Οι περιθρύλητες λοιπόν «δημόσιες δαπάνες» δεν είναι παρά ένα κομμάτι της πίτας που μοιράζεται η οικονομική ολιγαρχία, στο πλαίσιο της αλληλεξάρτησης της με τις αστικές, φιλελεύθερες ή σοσιαλδημοκρατικές, κυβερνήσεις.

6. Οι νεοφιλελεύθερες και σοσιαλφιλελεύθερες δυνάμεις πρέπει να εξηγήσουν κάποια στιγμή στον ελληνικό λαό το κόστος που έχει η πρόσδεση της χώρας στο ΝΑΤΟ. Την τριετία 1990-1993, παραδείγματος χάρην, η Ελλάδα αγόρασε πολεμικό εξοπλισμό αξίας 2,8 δις. δολαρίων. Την εικοσαετία 1990-2010, οι ελληνικές κυβερνήσεις δαπάνησαν 21,4 δις δολάρια για εισαγωγές όπλων [5]. Ποιά είναι άραγε η άποψη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών (PΕS) για τις υπερκοστολογημένες αγοραπωλησίες οπλικών συστημάτων μεταξύ ελληνικών κυβερνήσεων, Γερμανίας και Γαλλίας;

Προφανώς τα στοιχεία και οι αριθμοί αποτελούν «ψιλά γράμματα» για τους υπέρμαχους του «κοινωνικού φιλελευθερισμού». Όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί τους, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Έτσι, για τη μείωση των εισοδημάτων, την ανεργία, τη «νεολαία των 400 ευρώ» δεν ευθύνεται ο αντιλαϊκός νεοφιλελευθερισμός αλλά η...«ηγεμονία των αριστερών ιδεών». Για το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ φτωχών και πλουσίων, για την ραγδαία αύξηση των άστεγων συνανθρώπων μας, για την εξόφθαλμη διαπλοκή Κεφαλαίου και πολιτικής ελίτ δεν ευθύνονται οι αστικοκαπιταλιστικές οικονομικές συνταγές αλλά το Π.Α.ΜΕ. και οι λιμενεργάτες που υπερασπίζονται τα αυτονόητα εργασιακά τους δικαιώματα. Οι εγκληματικές πολιτικές που εφαρμόστηκαν από νεοφιλελεύθερους και σοσιαλδημοκράτες στο όνομα της Ε.Ε. - του Μάαστριχτ, της Λισαβώνας, του Συμφώνου σταθερότητας, της δήθεν δημοσιονομικής σύγκλισης - «ξεπλένονται» στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και η δικαιολογία είναι πάντα έτοιμη: φταίει η «ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς», το Π.Α.ΜΕ., οι κομμουνιστές, τα εργατικά συνδικάτα και οι απεργοί που αγωνίζονται για το μεροκάματο της πείνας.

Σήμερα ζούμε τα αποτελέσματα της ψεύτικης και επίπλαστης ευημερίας που δημιούργησε επί τόσα χρόνια ο υπαρκτός Καπιταλισμός, ο οικονομικός φιλελευθερισμός και τα παράγωγα του, ο νεοφιλελευθερισμός και η σοσιαλδημοκρατία της αυταπάτης. Σήμερα, οι ίδιοι που είτε μετείχαν ενεργά είτε υποστήριξαν θερμά την οικονομική και κοινωνική ερημοποίηση της χώρας μιλούν υποκριτικά για την... «σωτηρία της πατρίδας», ρίχνοντας τις ευθύνες στους άλλους. Επιβεβαιώνοντας, για πολλοστή φορά στην ιστορία, τα λόγια του άγγλου συγγραφέα Σάμουελ Τζόνσον, πως «ο πατριωτισμός είναι το ύστατο καταφύγιο των απατεώνων».

Υποσημειώσεις:

[1] Νίκος Μπελογιάννης, Το ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα, Σύγχρονη Εποχή, 1998.

[2] "Η Ελλάδα στη δεκαετία 1940-1950, εκδόσεις Θεμέλιο.

[3] Ο κ. Αντώνης Σαμαράς είχε υπογράψει τότε, ως υπουργός εξωτερικών, την συνθήκη για λογαριασμό της ελληνικής κυβέρνησης. Την συνθήκη είχαν επίσης υπερψηφίσει στη Βουλή τον Ιούλιο του 1992 το ΠΑΣΟΚ, η Πολιτική Άνοιξη και ο Συνασπισμός.

[4] Στατιστικά στοιχεία του "ICAP" & «Ριζοσπάστης», 10.10.2004 και 24.2.2010.

[5] Στοιχεία του SIPRI (Stockholm International Peace Research Institute).

*Ο Νικόλαος Μόττας είναι υποψήφιος διδάκτωρ (PhD) Πολιτικής Ιστορίας και Εξωτερικής Πολιτικής. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το Γενάρη του 1984, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Westminster του Λονδίνου και κατέχει μεταπτυχιακούς τίτλους στις Διπλωματικές Σπουδές (Διπλωματική Ακαδημία Λονδίνου) και στις διπλωματικές διαπραγματεύσεις (Πανεπιστήμιο Τελ Αβιβ). Υπήρξε επί τριετία τακτικός συνεργάτης των εφημερίδων «Μακεδονία» και «Θεσσαλονίκη» αρθρογραφώντας γιά διεθνή γεγονότα, ενώ κείμενα του περί ελληνικής, ευρωπαϊκης και διεθνούς πολιτικής έχουν δημοσιευθεί και σε αγγλόφωνες πηγές. Είναι ίδρυτής και διαχειριστής του ελληνικού αρχείου Τσε Γκεβάρα, www.guevaristas.net.

Το εργασιακό περιβάλλον μετά το μνημόνιο

 Ο επιστημονικός σύμβουλος του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ και καθηγητής των εργασιακών σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Γιάννης Κουζής αναλύει το νέο καθεστώς εργασιακών σχέσεων που θεσπίζουν τα Μνημόνια Ι και ΙΙ

Του Γιάννη Κουζή

1. Εισαγωγικές επισημάνσεις

Οι αλλαγές που συντελούνται  στην ελληνική αγορά εργασίας, με αφορμή την οικονομική κρίση και τα μνημόνια «για τη στήριξη της ελληνικής οικονομίας»  που οδηγούν στην απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, δεν συνιστούν κεραυνό εν αιθρία. Πρόκειται για αλλαγές στο εργασιακό πεδίο που συντελούνται κατά την τελευταία 20ετία στην Ελλάδα, με σταδιακές και συμπληρωματικές παρεμβάσεις, με άξονα την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και τη μείωση του εργασιακού κόστους  και με βασικό εργαλείο την εισαγωγή μιας μεγάλης ποικιλίας μέτρων για την ενθάρρυνση και την ανάπτυξη της ευελιξίας της εργασίας. Οι πολιτικές αυτές, άλλωστε, εντάσσονται στο πλαίσιο της κρατούσας πολιτικής στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία υιοθετεί την ανάγκη της ριζικής μεταρρύθμισης της ευρωπαϊκής αγοράς εργασίας με διακηρυγμένο στόχο την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της απασχόλησης. Παράλληλα δημιουργούν μια νέα κατάσταση στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων που, υπό την επίδραση των νεοφιλελεύθερων δοξασιών, οδηγούν στην απορρύθμιση του μεταπολεμικού εργασιακού προτύπου που συντελείται και με όρους επαναρρύθμισης  του περιεχομένου της εργασίας.

FRAU MERKEL

Σχετικά με την απροκάλυπτη παρέμβασή σας στα εσωτερικά της πατρίδας  μας, που αποδεικνύει περίτρανα, ότι το ιδιότυπο καθεστώς κατοχής που μας έχετε επιβάλλει με τους κουϊσλινγκ πολιτικούς τα τελευταία χρόνια, σας είναι πλέον ανεπαρκές ως προκαλύμμα και κηρύσσετε για δεύτερη φορά ανοιχτό πόλεμο ενάντια στον ελληνικό λαό. Σας απαντούμε. Δεν θέλουμε το ψευδονόμισμά σας. Ούτε θέλουμε την Ευρώπη του Δ΄ Ράιχ στην Ελλάδα. Να πάρετε πάραυτα τους γκαουλάιτερ, τους κ.κ. Ράιχενμπαχ και  Φούχτεν και να φύγετε. 

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΕΚΦΟΒΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΕΤΟΥΝ ΣΤΟ ΛΑΟ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑΣ

Οι πολιτικές δυνάμεις του δωσιλογισμού και του Μαύρου Μετώπου που συνέστησαν, μετά τη συντριβή τους στις εκλογές, περνούν τώρα στην οργανωμένη αντεπίθεση με τη χρήση όλων των μέσων που διαθέτει η φαρέτρα του σύγχρονου γκαιμπελισμού.

Εκτεταμένη επιχείρηση τρομοκρατίας και  αποπροσανατολισμού, με νέα εκβιαστικά ψευδο-διλήμματα, επηρεασμός των πολιτών μέσω δημοσκοπήσεων για αντιστροφή του κλίματος και δημιουργία ηττοπάθειας στο λαό, συντηρητικές συστρατεύσεις  με νέα πατριδοκαπηλία και αναιδή εξομοίωση των ίδιων με τον ελληνικό λαό για να «αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί τις προκλήσεις», καταιγισμός φτηνών «αναλύσεων» από «έγκριτους» υποτίθεται οικονομολόγους για τις καταστροφικές συνέπειες από την έξοδο από το ευρώ, νουθεσίες των ψηφοφόρων να ξεπεράσουν την οργή τους και να ψηφίσουν με τα «ορθά» κριτήρια, που επιβάλλει η επιχείρηση εκφοβισμού.

Η ΠΑΝΣΤΡΑΤΙΑ ΤΟΥ (ΜΠΡΑΝΚΑΛΕΟΝΕ)..!

Του ΣΤΑΘΗ*

Αντώνης Σαμαράς! Ο άνθρωπος που έβλεπε τα λάθη του να περνούν...

Σε πανστρατιά της Δεξιάς καλεί τώρα ο αρχηγός της Ν.Δ.! Ποιας Δεξιάς όμως; της Μνημονιακής; της Αντιμνημονιακής; της Νεοφιλελεύθερης; της λεγόμενης Λαϊκής; Μήπως και της φασιστικής; - διότι εκδοχή της Δεξιάς είχε προσδιορίσει μόλις προ ολίγων εβδομάδων τη «Χρυσή Αυγή» ο κ. Σαμαράς, προκαλώντας τότε τη μήνιν της κυρίας Μπακογιάννη με τη δήλωσή της ότι: εκείνη και η παράταξη ουδέποτε είχαν κάτι κοινό με όσους χαιρετούν φασιστικά.

LIBERATION: «ΣΥΡΙΖΑ Ή Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ»

«Γεγονός ευρωπαϊκής κλίμακας» χαρακτήρισαν δύο Γάλλοι πανεπιστημιακοί την επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 6ης Μαΐου στην Ελλάδα, με κοινό τους άρθρο στην αριστερή γαλλική εφημερίδα Libération.

Ισχυρίζονται, μάλιστα, ότι «σε μια χώρα που αποσυντίθεται ολοένα και πιο γρήγορα, εκεί που απλώνεται η παραληρηματική σκιά των νεοναζί, αυτός ο αριστερός σχηματισμός ενσαρκώνει την μοναδική αχτίδα ελπίδας. Ενάντια στον εκφυλισμό της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης, η εναλλακτική περνάει από την Αθήνα».

Ο καθηγητής Οικονομίας Σεντρίκ Ντιράν και ο καθηγητής Κοινωνιολογίας Ραζμίγκ Κεσεγιάν δεν φείδονται εγκωμιαστικών χαρακτηρισμών.

Παρέμβαση στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ από την ΑΡΑΝ και ανεξάρτητους αγωνιστές.

10 σημεία για την συγκυρία και μια πρόταση για ένα λαϊκό μέτωπο με κέντρο την αριστερά

Το εκκωφαντικό αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου αποτελεί μια τομή στις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας, με τεράστια σημασία για το λαϊκό κίνημα. Η σημαντική εκλογική ενίσχυση – εκτίναξη της αριστεράς, η γείωση των αριστερών αιτημάτων με ευρύτατες λαϊκές μάζες, η δημοψηφισματικού χαρακτήρα ήττα της πολιτικής του μνημονίου αποτελούν ένα καθοριστικό πολιτικό γεγονός με διεθνή σημασία. Η συνεπακόλουθη αποτυχία των δυνάμεων του αστικού δικομματισμού και των συναφών κομμάτων να συγκροτήσουν νέα κυβέρνηση και να νομιμοποιήσουν πολιτικά ένα νέο γύρο καταλήστευσης του λαού και συντριβής των εργατικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, σηματοδοτεί την ακόμη μεγαλύτερη όξυνση των εσωτερικών αντιθέσεων της πολιτικής που απαιτεί η ευρωζώνη και η βαθιά κρίση του διεθνοποιημένου καπιταλισμού. Οξύνονται δηλαδή στο έπακρο οι εσωτερικές αντιθέσεις της μνημονιακής πολιτικής του κοινωνικού, δημοκρατικού και εθνικού αποπληθωρισμού.

Διαβάστε το σκάνδαλο μεγατόνων… Πούλησαν σε μια μέρα όλο το δημόσιο

Μαΐου 18, 2012 από seisaxthiablog

Στις 26 Απριλίου 2012 δημοσιεύεται το ΦΕΚ υπ΄αριθμόν Φύλλου 1363 το οποίο μπορείτε να το αναγνώσετε και εσείς στο site του εθνικού Τυπογραφείου.
Ελάχιστες μέρες πριν γίνουν οι εθνικές εκλογές που δεν ανέδειξαν τελικά νικητή οι Υπουργοί: Σαχινίδης, Διαμαντοπούλου, Βορίδης, Παπακωνσταντίνου, Κουτρουμάνης και Γερουλάνος αποφάσισαν να ιδιωτικοποιήσουν ουσιαστικά το δημόσιο στο σύνολό του.

Γιώργος Κασσιμάτης: Αναγκαία και απαραίτητη η καταγγελία των δανειακών συμβάσεων

Το έλλειμμα του σημερινού πολιτικού λόγου για την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ελλάδας

1. Οι βάσεις των «Μνημονίων», που δένουν χειροπόδαρα την Ελλάδα, δεν είναι απλώς οικονομικές. Τα «Μνημόνια» δεν είναι απλά δανειακά κείμενα που εκμεταλλεύονται οικονομικά τον οφειλέτη. Με τα «Μνημόνια» δεν επιδιώκεται μόνο η διασφάλιση με σκληρούς όρους των δανειζόμενων κεφαλαίων. Τα «Μνημόνια» έχουν στόχο την ολοκληρωτική κατάλυση της ανεξαρτησίας της Ελλάδας ως κυρίαρχου κράτους.